Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘dagboek’ Category

Madame is verhuisd

Wie het adres van Madame’s nieuwe woont wil kennen, gelieve haar te mailen: madame apenstaartje telenet dot be.

Hilde en Hildeken, ik heb jullie e-mailadres niet.

Read Full Post »

Stil hier, hè?

Madame heeft een blogdip van je welste.  ’s Avonds denkt ze soms wel: ik zou nog eens moeten bloggen. Maar direct daarna wordt die idee van tafel geveegd met:  ik heb geen goesting.

Naast die dip is er nog een ander element dat haar bezig houdt.  Enkele maanden geleden is een ijverige journalist  er achter gekomen wie achter madameblogt steekt en heeft, zonder madame’s medeweten, haar naam, toenaam én blognaam in een tijdschrift gepubliceerd. Madame voelt dat aan als schending van haar privacy. Anoniem je privé blootgeven in een openbaar blog, tot daar aan toe. Maar zij wil zelf kunnen beslissen voor wie ze de anonimiteit opheft.
Ze heeft hierover lang nagedacht. Ziehier de conclusie van al dat hersenwerk:

Madameblogt houdt op te bestaan, maar… madame maakt eerlang wel een nieuwe blog aan. Zodra dat gefikst is, verschijnt hier de mededeling “madame is verhuisd”. Familie en vrienden, blogvrienden en kennissen waarvan ze het e-mailadres bezit, zullen per e-mail van de nieuwe stek op de hoogte gebracht worden. Lezers die na de booschap “madame is verhuisd” geen mail ontvangen hebben, kunnen het adres van haar nieuwe “woonst”  per mail aanvragen.  Journalisten gelieven zich te onthouden. 🙂

Read Full Post »

Surprise

Twee vrienden die in hetzelfde bedrijf werkten, gingen op 1 april jl. op pensioen. Dat moest gevierd worden, vonden hun liefhebbende echtgenotes. Maandenlang kneedden ze aan een plan om de nieuwe gepensioneerden te verrassen. Een uitbundig feest werd uitgesloten. Hun mannen houden immers niet van toeters en bellen. Toch moest en zou het een grote verrassing zijn…
Beide heren werden uitdrukkelijk verzocht om het weekend van 24 en 25 april vrij te houden. Geen van de dames gaf toelichting.

Eindelijk was het 24 april.
Mijnheer zette het reiskoffertje in de auto. Madame bood aan om te rijden.
“Welke richting rij je uit?” vroeg mijnheer.
”Richting kust”, zei madame.
Op hetzelfde moment, 70 km verderop, richting kust, maakte Jan de auto vertrekkensklaar. 
“Nu nog een koffietje en dan kunnen we vertrekken”, zei Monia en zette een grote pot koffie. 
Op het afgesproken uur arriveerden mijnheer en madame.
Een weekendje er met z’n vieren op uit! Dat hadden de heren niet verwacht! Ze glunderden.

Jan reed. Met mondjesmaat vertrouwde madame hem de geplande haltes toe. 
De eerste stop was in Spontin. Het was inmiddels middag. Een croque monsieur verorberen op zonnig terrasje. Gezellig toch?

Daarna hielden ze halt in Transinne. Jan en mijnheer zijn techneuten, dus konden ze in het Space Center hun honger naar wetenschap stillen. Monia en madame waren ook bij de les. ‘s Anderendaags konden ze nog haarfijn uitleggen waarom een komeet een staart heeft. 🙂

Toen kwam de kers op de taart. Monia en madame hadden een select hotel gereserveerd, inclusief gastronomisch souper.  
Uren hebben ze er getafeld, geproefd, gedronken, gesmikkeld, gebabbeld. Na middernacht zaten ze nog op het terras te poes-cafeën. Het was leuk om zien hoe ontspannen en gelukkig de heren waren. Ze genoten tot in hun diepste vezels. Dàt was voor de dames de parel aan de kroon.

Na het verzorgd ontbijt zat het verrassingscadeau er op.  Het budget van de dames reikte niet verder. Dat betekende evenwel niet dat er huiswaarts gereden werd. In Rochefort vonden ze nog een toeristisch extraatje: een
Gallo-romeinse nederzetting. Van de ruimte naar de Romeinen.  Zeg nu nog dat ze geen brede belangstelling hebben!

Dan was het de beurt aan de dames om paf te staan. De heren trakteerden namelijk op een gastronomisch diner. Weer schoven ze met z’n allen de benen onder de tafel en genoten van allerhande culinaire hoogstandjes tot ze geen “sabayon” (een culinaire versie van “pap”) meer konden zeggen. De gastronomie eiste voelbaar zijn tol. Een dikke pens, lome benen… er moesten dringend calorieën verbruikt worden.

Ze gingen wandelen in de tuinen van Annevoie. Buiten tulpen en enkele magnolia’s was er nog niet veel ontloken. Maar de waterpartijen maakten veel goed. Bovendien was het gras was er groener (en verzorgder) dan thuis.

Na een goed gevuld weekend (letterlijk en figuurlijk) togen ze huiswaarts, allen opgetogen over het heerlijke weekend, mét zon en zonder zorgen. Ze waren het er tevens over eens: gepensioneerden hoeven geen weekend af te wachten om er samen nog eens op uit te trekken.

Read Full Post »

Ze dacht dat na enkele weken de storm wel zou geluwd zijn; dat alles wat reporters over de Bejaarde Vlamingen wilden weten nu al wel zou gepubliceerd zijn.

Toch is de journalistenhonger nog niet gestild. De aanvragen blijven binnenkomen.

Gisteren een face to face interview van een student journalistiek, die voor een schooltaak over een actueel onderwerp moest aansnijden. Dat vond madame best leuk. Ook al moest ze er voor naar Antwerpen sjezen. Bijdragen aan goede punten voor een student, daar heeft ze wat voor over.

Gisteravond een telefonisch interview met de streekreporter (Kempen) van het Nieuwsblad. Dat gesprek was nog niet koud of er zat alweer een aanvraag in haar mailbox: of madame een face to face interview ziet zitten voor het bekendste jeugdblad van Vlaanderen. Joepie!

Kunnen jullie geloven dat madame hunkert naar de 3 weken dolce far niente in Frankrijk?

Read Full Post »

Situatiefoto

“Ik heb een idee,” zei mijnheer, “als straks de fotograaf van Humo komt, kan hij misschien een foto maken van jou met de gocart. Dat ligt toch in de lijn van de bastards?”

De fotograaf arriveerde. Hij zei dat hij van de collega’s situatiefoto’s gemaakt had maar dat hij nu zonder inspiratie zat. Et voilà, de oplossing werd op een schoteltje gepresenteerd.
Even later stond madame, in racekledij, stoer te doen bij de gocart. De fotograaf klikker-de-klikte er op los.
Het (gekste?) resultaat verschijnt aanstaande dinsdag in bovengenoemd blad.
Dat wordt grinniken.

Read Full Post »

Huisoppas

Wat doe je met je huisdier als je op vakantie gaat? Mijnheer en madame brachten Woefke meestal naar een kennel. Maar nu Woefke een dametje van 70 hondenjaren is, lijkt die optie hoe langer hoe minder voor de hand liggend. Haar zetel, haar gewoontes, haar wandelroute, haar thuis… het wordt voor het beestje belangrijker met de jaren. (cfr. een oude boom moet je niet verplanten)

Madame vond dé oplossing op het internet. Ze schreef zich in bij Taxistop Woonoppas.
Geen veertien dagen na het plaatsen van de annonce: “gevraagd: oppas voor huis met hond” kwamen drie aanbiedingen binnen. Dames die tijdens je verlof gratis voor niks in jouw huis willen wonen; die zowel voor de verzorging van de plantjes willen zorgen, als voor de hond. Tegelijk geeft je huis een bewoonde indruk. Ok, de kosten bij Taxistop bedroegen ongeveer 70 euro. Maar sapperloot, een kennel kost 10 euro per dag!

De eerste dame kon slechts 14 dagen komen oppassen. De tweede kwam zich vandaag voorstellen.  (Nummer drie was “on hold”)

‘t Werd een (figuurlijk!) aftasten in beide richtingen. Ziet de oppas het zitten? Is je huis aangenaam/netjes genoeg, is je hond handelbaar? Zien mijnheer en madame het zitten? Is de oppas netjes, heeft ze feeling met je huisdier, weet ze van wanten?

Van bij het begin klikte het van beide kanten. Mijnheer en madame kunnen eerlang gerust op vakantie vertrekken. Woefke krijgt haar oud vertrouwde verzorging, de plantjes krijgen op tijd en stond water en het huis is bewoond.

Read Full Post »

Schlagerfestival

Het Schlagerfestival in de Ethias arena: de grote kermis voor fuifbeesten en liefhebbers van de Vlaamse hupsafaldera. Madame was er te gast als VIP. Een dubbele onwezenlijkheid. Smartlappen en kroegliederen zijn niet haar meug; de VIP uithangen evenmin. Ze was er, met twee bastard-collega’s, als uithangbord, uit goodwill voor de makers van de BB serie. 
Ging ze er dan tegen haar goesting naartoe? Niet helemaal. Het ongerijmde leek haar grappig. Zo’n beetje Alice in wonderland.

In de VIP lounge lummelden de bastards een beetje onwennig tussen de vedettes. De eerste die hen de hand kwam schudden was… Taraa!… The voice of Europe: Mister Eddy Wally. Compleet, met zonnebril, flaphoed en brede smile. Onderdrukt gemonkel jeukte in madame’s maagstreek.  De toon was gezet. Het beloofde een avond vol binnenpretjes te worden.

Ze kregen plaatsen aangewezen op de tribune. Wat geen cadeau bleek te zijn want ze zaten helemaal achteraan in de zaal. De performers op het podium leken lilliputtertjes. Gelukkig hingen her en der Plasmaschermen. Al had je dan wel de indruk dat je naar tv zat te kijken. Ter compensatie was er evenwel het prachtig zicht op de wriemelende massa, die met de armen zwaaiden en als verhitte demonen de kleurrijke lichtbundels leken te aanbidden.

De zangers en zangeressen slaagden er in om ambiance te creëren. Slechts één iemand kreeg het volk helemaal uit zijn dak: his majesty Eddy Wally. Al zal zijn wereldberoemde talenkennis en gewaldige, fantashtishe présence daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben.
En toch… hoe grotesk die man ook is, hij was de enige waarbij madame spontaan met het ritme begon mee te wiebelen.

Na de voorstelling feliciteerde madame Eddy Wally met zijn optreden. Waarop hij blij te moede antwoordde: “Ja? Was het goed?”
Wie naar complimentjes vist, kan ze krijgen. Madame antwoordde beminnelijk: “’t Was geweldig, formidabel.”

Read Full Post »

Older Posts »