Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2010

De blues

Ieder jaar opnieuw heeft madame spijt dat ze in februari niet naar zonnige oorden vertrokken is. Dan hernieuwt ze de dure eed: “volgende keer hebben ze me niet meer liggen, dan ga ik in februari naar het zuiden.” Maar ieder jaar komt er wat tussen en hebben de winter blues haar weer te pakken. Luiheid, misnoegdheid, wrevel, kort lontje… Het hele pakket is begin februari aangekomen. Met dit jaar als extraatje: mijnheer die nog steeds niet goed in zijn vel zit vanwege een burn-out. 

Toch liet ze zich niet helemaal gaan. Terwijl ze haar lichaam toestond om zich lui en lamlendig te voelen, trok ze zich terug in haar fantasie. Samen met bizarre figuren vertoefde ze in een kasteel. Ze tokkelde hun belevenissen op haar keyboard. Heel de maand februari was ze met die ingebeelde mensen op trot. Met andere woorden: madame schreef de blues weg. 

Toen de personages voldoende avonturen beleefd hadden, sloeg de neerslachtigheid weer in alle hevigheid toe. Geen zin in dit; geen goesting voor dat. Zielig! Bovendien was ze niet de ideale partner van iemand met een burn-out.  Een innerlijk stemmetje fluisterde: “Doe er wat aan, meid!”

“Hoe ziet voor jou een leuke dag er uit? Te beginnen met ‘s morgens.” Die vraag bezorgde haar nieuwe energie. Want al gauw ontstond een lijstje met dingen die ze graag zou doen. En daar was het weer: de goesting om iets (leuk of productief) te doen.

De blues zijn (vooralsnog) bedwongen. Maar volgend jaar… gaat ze in februari toch naar het zuiden.

Advertenties

Read Full Post »

De screentest

Ze bibberde vorige zaterdag. Met de auto naar Brussel! De stad waar ze niet meer alleen met de auto naartoe wou sinds ze er – veertig jaar geleden – voortdurend verloren reed, chaos veroorzaakte door op de tramsporen te rijden, spookreed in eenrichtingsstraten, enz. Een nachtmerrie die ze nooit ofte nooit nog wou meemaken.
Ze had mijnheer voorzichtig gevraagd of hij toevallig zin had om met haar naar Brussel te rijden. Maar hij vond dat madame nu al wel groot genoeg was om alleen te rijden.
Met het openbaar vervoer was geen optie. De studio lag kilometers van een station of bushalte.

De rit viel al bij al mee. Mede omdat het zaterdag was en er weinig of geen files waren.

De opnames vinden morgen (donderdag) plaats. Alweer in Brussel. Omdat de acteurs/actrices de ganse dag moeten aanwezig zijn, houdt dit in dat er tijdens de ochtendspits moet gereden worden. En hoe zal de toestand van de baan zijn? Sneeuw? IJzel?
Madame maakte zich grote zorgen. Tot gisteren het verlossend bericht kwam: Even laten weten dat je niet weerhouden bent voor de spot van  …. Alweer heel veel dank voor de interesse en tot een volgende keer.

Madame juichte: “Joepie! Niet naar Brussel!” Toegegeven, ze had graag meegedaan in dat spotje. Maar de afkeer van een rit naar Brussel was groter.

Read Full Post »

Verschillende outfits

Vijf verschillende outfits op vijf opeenvolgende dagen. Vijf verschillende stijlen ook. Madame loopt het liefst een paar dagen met dezelfde, gemakkelijk zittende kleren rond, tot haar lijfreuk die van de wasverzachter begint te overstijgen. Maar soms moet een mens zijn outfit vaker aanpassen.

Vorige vrijdag: Stadskledij
Om te gaan winkelen en ’s avonds naar een toneelstuk te gaan kijken.

Vorige zaterdag: Casual
Voor een screentest, waarbij ze een moderne oma moest zijn. (Aanstaande dinsdag weet ze of ze al dan niet geslaagd is.)

Vandaag zondag: Werkkledij
Om oud behangpapier te gaan afsteken in het nieuwe huis van ET en Schattie.

Morgen maandag: zakelijke outfit
Voor een lunch met deftige twee heren van de Lions’ Club (Vlaams-Brabant) die madame willen rekruteren als organisator en regisseur voor de opvoering van een billenkletser.

En wat draagt ze dinsdag?
Versleten bullen. Voor de grote wasjes en kleine wasjes.

Read Full Post »

Niet te missen?

Vanaf eind maart,  kijkt madame 11 weken lang op donderdag, omstreeks 20u30, naar 2be.

Voorsmaakjes vind je hier. Voor de  voorbeeldfilmpjes moet je (vooralsnog ?)  een Microsoftprogrammaatje downloaden.

Read Full Post »

Hoe een dubbeltje…

Er zijn van die dagen dat madame niet blogt. Dat zijn de dagen dat ze haar inspiratie voor andere dingen gebruikt, waardoor ze ‘s avonds uitgemolken is.

Af en toe doen er zich echter dingen voor die weinig inspiratie vergen. Al kunnen het dingen zijn die enige omzichtigheid vergen qua formulering. Zoals vandaag.

Er wapperde een mail binnen. Madame werd alweer uitgenodigd voor een screentest voor een tv-clip. (Hoe een dubbeltje rollen kan.) De wachttijden van “Gesjellig met sjn alle in de bush” indachtig en omdat de screentest in Brussel is (yikes!) formuleerde madame in gedachten in eerste instantie antwoorden als: het spijt me, sorry, deze keer niet. Tot ze de andere geadresseerden opmerkte: drie dames van rijpere leeftijd. Volgens Google respectievelijk 54, 61 en 66 jaar (jong). De eerste: nog steeds een fotomodel; de tweede: een bekende actrice; de derde: een zangeres/actrice. Alle drie met naam en faam en voor hun leeftijd stuk voor stuk knappe dames. Daar bungelde madame tussen: geen fotomodel, geen actrice (toch niet van opleiding) en zeker geen zangeres. Ze vermoedt dat ze tussen die drie grootheden als kneusje zal mogen fungeren. But who cares! De eer alleen al om met die drie fantastische ladies te mogen optreden!

Nieuwsgierig naar wie die dames zijn? Sorry, geen namen. Kwestie van discretie. Wel hints.

1. MGB 2009, winnares van de internetstemming
2. Mireille “maase” – collega’s
3. Ik heb het altijd gedaan.

De screentest is aanstaande zaterdag. Jullie duimen?

Read Full Post »

Poppenkast

Mijnheer en madame gingen naar de poppenkast. Niet dat ze al tekenen van “terug naar af” vertonen. Op elke leeftijd kan je genieten van het poppentheater Van Campen. De avondprogramma’s zijn trouwens speciaal voor volwassenen.

Ze kregen plaatsen aangewezen op de tweede rij. Leuk, zo dicht bij het podium! In stilte hoopten ze dat de mensen op de eerste rij – die nog moesten arriveren – kort van gestalte zouden zijn.
Het viel mee. De heer en mevrouw die vlak voor hen plaatsnamen waren gewoon van snit. De manier waarop ze ontvangen werden was evenwel minder gewoon. Ze werden met bijzonder veel courtoisie behandeld. “Ach, waarschijnlijk de een of andere vaste klant,” dacht madame. Tot mijnheer opmerkte: “dat is X, een gewezen gouverneur.”
Madame kende hem niet. Ze heeft zich nooit erg geïnteresseerd in de beau monde.
Even later werden nog een heer en dame met veel egards naar de eerste bank geleid. Ze behoorden blijkbaar tot de relaties van de ex-gouverneur. 
O maar! Dat koppel kende madame wel! “Kennen jullie me nog?” vroeg ze toen er oogcontact gemaakt was. Het weerzien met de vroegere klanten van haar gazettenwinkel was hartelijk. Herinneringen werden opgehaald – uit de tijd toen de kinderen van de provincieafgevaardigde en madame’s dochters samen te voet naar school gingen. 
“Mooi om zien,” zei mijnheer, “madame die zit te “lameren” met de député’s van de provincie.”
“Dat ik die mensen hier ontmoet,” zei madame, “zo ver van mijn vroegere woonplaats.”
”Tja,” zei mijnheer op z’n plat Aantwaarps, “ge kenta toch van dieje kwaajen halve frang, hè?”

Het Aantwaarps overheerste die avond. In de poppenkast werd kwistig omgesprongen met Aantwaarpse scheldwoorden en uitdrukkingen. ‘t Was lachen geblazen met de Neus en de Schele. Soms was er ook bewondering, voor de prachtige decors, de welhaast levensechte bewegingen van de stangpoppen (zoals bv. een vlucht fladderende duiven).
Met of zonder deputés –  al is enige kennis van het Aantwaarps wel vereist -als avondje-uit is het poppentheater Van Campen een aanrader!

Read Full Post »