Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2010

Variatie

Om hun cultuur te verrijken

gingen ze laatst design meubels kijken.

Vandaag amuseerden ze zich volop

in een kringloopshop.

Read Full Post »

Tubeday

tubes Het is lang geleden dat ze nog een schilderij geschilderd heeft. Af en toe kriebelde de microbe nog wel. Maar de daadkracht ontbrak vanwege andere interesses en spielereien. 
Eerlang neemt ze evenwel verf en penseel weer ter hand. Deze keer niet voor een schilderij op doek, maar voor een fresco.
Stel je daarbij geen “Michelangelose” toestanden met stelling en ladders voor. Het gaat gewoon – nu ja, of het “gewoon” is, valt nog te bezien– om een Disneykasteel op de muur van een kinderkamer bij ET en Schattie.
De datum van het muurschilderen staat nog niet vast. Maar het tijdstip nadert. Hoog tijd om de toestand van verfborstels en verftubes te controleren.
Ze verwachtte een affreuze puinhoop. Want na haar laatste gewrocht had ze haar schildersmateriaal op zijn janboerenfluitjes in een kast gesodemieterd. En vermits ze danig slordig omgaat met de dopjes op de verftubes en verfpotten…

Toen ze de tubes en potten verf zag liggen, deinsde ze achteruit. Wat een janboel! De tubes waren met alle kleuren van de regenboog beplakt. Op het eerste zicht was niet uit te maken welke kleur verf ze bevatten. Door aldoor resoluut in het midden van de tubes te knijpen zagen ze er uit als worstjes met met een Victoriaans korset. Sommige lagen zonder dopje te zieltogen. Shame on you, madame!

Ze besloot te redden wat er te redden viel. Gewapend met aardappelmesje en kleine schroevendraaier begon ze alles zo schoon mogelijk te schrapen: de huls, de dopjes, inclusief de schroefdraad.  Een werk van lange adem.
De tubes zonder dopjes waren reddeloos verloren. Maar zo’n 30 tubes en 10 potten heeft ze uit de brand kunnen redden.

Dat was dinsdag. Tuesday. Voor madame: Tubeday.

Read Full Post »

Afzetten dat ding?

gsm Ze gingen uit eten met Piet, een collega van mijnheer, en diens vrouw. De aperitief was nog maar net geserveerd of Piets gsm jengelde een kristallijne  tune. Madame slikte beleefd haar ergernis in. Ze heeft een gloeiende hekel heeft aan gsm’en in gezelschap. Hoewel ze er in Piets geval een beetje begrip kon voor opbrengen. Piet moet voor de firma (waar hij werkt en mijnheer werkte) constant ‘van wacht’ zijn, voor noodgevallen.

Piet werkte het telefoongesprek snel af. Waarvoor madame hem een dankbare glimlach toestuurde.
“Ik zal hem afzetten tot… 23u. Dan kunnen we rustig eten.” zei Piet en tokkelde enkele commando’s op zijn toestel. Madame keek raar op. Een gsm die je in voorgeprogrammeerde “meeting mode” kan zetten. Dat is handig!

Het gezelschap tafelde drie uur. Lekker eten, uitmuntende wijn, geanimeerde tafelgesprekken. ‘t Was genieten met volle teugen tot… exact 23u. Toen produceerde Piets gsm weer dat irritant jingletje.
Piet nam op. Het was de zoon.
“Wanneer?… Een uur geleden?… Waar?… In de vangrail… Hoe komt het?… Geslipt… Alleen blikschade… Bel de wegenhulp. Wij komen er zo aan.”

Read Full Post »

Samen uit, samen thuis

Mijnheer en madame leidden de laatste tijd een teruggetrokken leven. Zolang er sneeuw lag – en die bleef lang liggen in hun ongezouten contreien – was madame met geen stokken buiten te krijgen. Ze vond genoeg vertier aan haar computer. ‘t Was pas toen ze het plezier ende het genoegen mocht smaken van mijnheers muzikale verrassing dat haar ondernemend lampje weer ging branden.
“Leuk, zo samen uit,” dacht ze, “dat moeten we meer doen.”
Ze had voor het nieuwe jaar nog geen goede voornemens gemaakt. Vond ze niet nodig. Het leven kabbelde immers voorspoedig voort. Maar nu mijnheer alle dagen thuis is – de burn-out is allengs aan ‘t wegebben; het ziekteverlof zal evenwel (ongemerkt) overgaan in pensioengerechtigdheid – biedt zich de mogelijkheid om af en toe samen wat te beleven.
En daar was dan het goede voornemen: voortaan gaan we (minstens) een keer per week samen op pad.

Deze week gingen ze ‘kijkshoppen’ in een designmeubelwinkel. Niet dat ze iets nodig hadden. Gewoon voyeurisme.
Ze verkneukelden zich aan de soms bizarre ontwerpen. Ze testten gekke stoelen en zetels uit; openden laden, deurtjes en kasten met extravagante technische snufjes; onderwierpen dingen die op het eerste zicht ondefinieerbaar waren aan een grondig onderzoek; lachten soms onbedaarlijk om al te gekke of opzichtige ontwerpen. Hier en daar stonden ze ook in bewondering voor een schitterende design. Maar als ze dan het prijskaartje zagen, vonden ze het niet zo mooi meer. Kortom, het was een leuk en goedkoop uitje: een mix van verbazing, ontdekking en lol.

De sfeer zat er in. “Gaan we er ene pakken?” was het logisch gevolg.
Na een Duvel voor hem en een Irish koffie voor haar, bezochten ze nog een meubelwinkel. Weer met de bedoeling van te kijken en wie weet wat ideetjes op te doen. Geen uitgesproken design winkel deze keer en dus minder prijskaartjes om van op je gat te vallen. Wordt madame daar toch ineens verliefd, zeker! Op een hoeksalon.
Tenzij de vlinders in madames buik kortelings stilvallen, is het samen-uit-doel een van hun volgende weken waarschijnlijk weer een meubelwinkel. 🙂

Read Full Post »

Lucius Malfidus

Petr Chromczak Zeg: “de negende symfonie van van Beethoven”, en de spontane mens neuriet meteen de slotsymfonie:  ode aan de vreugde.  De volledige negende is evenwel meer dan dat, mochten mijnheer en madame gisteren ervaren. Hoewel niet erg onderlegd qua klassieke muziek mengden ze zich gisteren onder de klassieke muziekliefhebbers voor een life optreden van het Tsjechisch Symfonieorkest. Mijnheer had er stiekem tickets voor gekocht. Om madame te verrassen. En zichzelf ook wel een beetje, natuurlijk. Vooral het tweede deel van het concert, Carmina Burana, sprak hem aan. Hoewel hij daar ook alleen maar het “o fortuna” van kent.

Madame steekt het niet onder stoelen of banken, van klassieke muziek heeft ze geen kaas gegeten. Maar ze was wel nieuwsgierig. Welk effect zou die muziek bij haar teweegbrengen?
De eerste vijf minuten bleef ze bij de les. Ze absorbeerde de muziek ten volle en probeerde hem te smaken. Tot de dirigent een loopje nam met haar fantasie.

Hij was slank. De slippen van zijn iets te grote zwarte pitteleer ofte billenkletser reikten tot zijn knieholten. Zijn zilvergrijze haardos, die artistiek tot op zijn schouders reikte, lichtte op tegen de donkere achtergrond van de formeel in het zwart geklede muzikanten. Moest hij met gedistingeerde, afgemeten beweginkjes het orkest geleid hebben zou hij een stereotype dirigent geweest zijn. Maar daar zat het hem. Deze dirigent was één brok energie. De slippen van zijn pitteleer hingen geen minuut stil. Hij fladderde, zweefde, zakte door de knieën, kromp in mekaar om daarna te herrijzen als een phoenix,  maakte duikvluchten, zwaaide met zijn toverstaf…

En hier nam madame’s fantasie het over.
“Zet die gast een punthoed op,” dacht ze,” en hij kan zo meespelen in een film van Harry Potter. Als leraar aan de toverschool. Moest zijn haar iets langer zijn, kon hij zelfs voor Lucius Malfidus doorgaan.”
De negende van Beethoven kreeg een feeërieke dimensie mee. De dirigent werd de meester tovenaar die met een fonkelend dirigeerstokje het mechanisch orkest tot leven bracht. De violen speelden als een regen sterretjes in hun richting fonkelden. Zond Lucius bliksemschichten naar de blaasinstrumenten schoten ze in actie. De pauker drumde als hij een handvol toverpoeder in zijn richting gooide. Lucius Malfidus was heer en meester over het orkest én over de negende van van Beethoven.

Een +/- vijftigkoppig koor kwam het orkest versterken. Dat bracht madame terug naar de werkelijkheid. Van dan af genoot ze 100 % van de muziek, die alsmaar indrukwekkender werd. Al kon ze het niet laten om af en toe nog te glimlachen om het gewapper en geflapper van de aldoor energieke Lucius Malfidus.

Read Full Post »

spiegelbeeld De dag dat het lijf zich weer verzoend had met madame’s activiteiten (lees: toen ze van haar bronchitis hersteld was) ging ze shoppen. Eerst een karrenvracht voedsel inslaan omdat ze vreest eerdaags ingesneeuwd te geraken. Want de secundaire dorpswegen liggen er nu al mottig bij en er komt blijkbaar nog sneeuw. Daarna gunde ze zichzelf enkele koopjes in een kledingzaak.

Eén van die koopjes was geen koopje. Ze was met open ogen in de trucs van lepe Charel getrapt. Ze wist wel dat ze moest uitkijken want dat tijdens de solden de nieuwe collectie slinks tussen de afgeprijsde goederen wordt geposteerd. Maar dat ene T-shirt van de nieuwe collectie was zo schattig en bovendien niet eens zo duur.
Toch vergde de aanschaf enige overredingskracht. Het T-shirt had een u-vormig decolleté. Niet zo’n smeuïge Dirndl-uitsnijding. Bergen en dal bleven verstopt. Maar naar madame’s normen was de uitsnijding toch maar nipt betamelijk.
Ze monsterde zichzelf in de spiegel.
Het spiegelbeeld zei: “mooi, heel mooi!”
”Met een sjaaltje of een halsketting kleed ik dat bloot wel aan”, dacht madame. Toen bukte ze zich om haar schoenen aan te trekken. En wat zag ze? Het decolleté viel open en openbaarde een panoramisch zicht op haar godganse Alpes d’Huezkens.
Fluks stond ze recht en keek haar spiegelbeeld vertwijfeld in de ogen.
“Mooi,” zei het weer, “heel mooi.”
Zeg nu zelf. Als je spiegelbeeld je zo flatteert, wat doe je dan?
”Als ik dat T-shirt draag, houd ik me aldoor netjes rechtop,“ besloot madame, ”En moet ik toch eens bukken, kan ik nog altijd elegant door de knieën zakken.”
Ze knipoogde tegen haar spiegelbeeld en toog met het T-shirt naar de kassa.

Read Full Post »

“Luister naar je lichaam.” Deze wijsheid gaf Zapnimf gratis weg toen madame toegegeven had dat ze zieker was dan nodig omdat ze niet meteen aan de signalen van haar vege lijf had toegegeven. Sedertdien is ze inschikkelijk tegenover haar lichaam.

 

Gaan slapen
Het lichaam: Het is middernacht. Zou je niet gaan slapen?
Madame: Naah! Ik wil nog surfen en de blogjes lezen en het nieuws lezen.
Het lichaam: Ik wil gaan liggen. Ik ben moe.
Madame: Hoe kun jij moe zijn. Je hebt niks gedaan vandaag.
Het lichaam: Dat denk jij! Je hebt de kerstboom afgebroken, je hebt gekookt, je hebt de lakens ververst en je hebt de was gedaan. Ik ben echt aan rust toe!Madame: Ok, Ok! Ik ben al weg, zaag!

 

Opstaan
Madame: ’t Is al licht buiten.
Het lichaam: So what!
Madame: Dan is het tijd om op te staan.
Het lichaam: Ik wil nog een uur blijven liggen.
Madame: Waarom?
Het lichaam: Omdat ik nog niet uitgerust ben, tiens!
Madame: Ik moet gaan strijken!
Het Lichaam: Dat kan je deze namiddag ook.
Madame: ’t Is al goed, lui ding. Ik zal me nog eens omdraaien.

 

De strijk
Madame: Ik moet strijken.
Het lichaam: Ik heb geen goesting.
Madame: Ja maar, er staat wel een hele mand strijk, hè.
Het lichaam: Er hangen nog kleren genoeg in de kast om aan te trekken.
Madame: Dat is waar.
Het lichaam: Waarom zou je dan strijken? Ga voor je computer zitten. Dan word ik tenminste niet moe.
Madame: Ja zeg, wanneer heb jij terug goesting om te werken?
Het lichaam: Morgen misschien, maar vandaag zeker niet.

De boodschappen
Madame: Ik moet boodschappen doen. De schrapraai is leeg.
Het lichaam: Dat zou ik niet doen als ik jou was. ’t Is bitter koud en glad op de baan. Je gaat schuiven met de auto.
Madame: Jij weet wel mijn zwakste punten te bespelen, hè.
Het lichaam: We are one, darling!
Madame:
Maar wat moeten we dan eten?
Het lichaam: Wat?! Je hebt verdorie een volle diepvriezer!
Madame: (zucht) Je wint… weeral. Maar morgen, dans jij naar mijn pijpen. Capice!
Het lichaam: Morgen ben jij helemaal van je griep en bronchitis vanaf. Dan sta ik weer helemaal ter beschikking, mylady. 😉

Read Full Post »

Older Posts »