Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2009

Een gelukkig 2010

Read Full Post »

Crash

Zolang er georganiseerd en geregeld moest worden, duwde madame de ongemakken, van wat ze een stevige verkoudheid noemde, aan de kant. Dat waren zorgen voor later. Eerst moest alles in orde zijn.

Ze had slimmer moeten zijn. De pijnlijke, blaffende hoest, de reutelende ademhaling, de sluimerende hoofdpijn, weinig nachtrust vanwege de ademnood en het snotteren … dat kon haar natuurlijke weerstand niet aan.

Na het kerstfeest gaf ze zich over en accepteerde ze dat ze ziek was. Ze nam alle mogelijke rust en sliep zoveel mogelijk, zij het aldoor onderbroken door hoest- of snuitbuien.

Na het weekend bevestigde de dokter wat ze eigenlijk al bevroedde: een bronchitis die enkel met antibiotica kan te lijf gegaan worden.
”En met veel rust,” voegde madame er voor zichzelf aan toe. Want dat kan ze echt gebruiken: rust, rust, rust…

(Dit blogje is geschreven de eerste nacht dat ze eindelijk rustig sliep, zonder hoesten en zonder snotteren, maar na vier uurtjes slaap door mijnheers nachtelijk benenwerk uit bed gesjot is. Grrrr!)

Read Full Post »

Kerstfeest 2009

Het vlees was zwak, maar de wil was sterk. ‘t Was die wil die ervoor zorgde dat madame op het kerstfeest overeind bleef tot na het uitwuiven van de laatste gasten. Daarna crashte ze. Maar daarover in een volgende meer.

De kerstleuze “Vrede op aarde …” bracht madame op de idee om terug in de tijd te gaan, toen  “make love, not war” gepredikt werd. Naar de sixties, de flowerpower.

De Kerstboom
flowerpower kauwgomballenboomFlowerpower. Het spreekt voor zich dat er bloemen in de boom moesten. Van een vorig kerstfeest had ze nog een bolvormige vaasjes. Die vulde ze met water en stak in elk vaasje een echte bloem, die de gasten – naar analogie met de flowerpower beweging – in hun haar konden steken.
Het zag er fleurig uit, maar nog iets te kaal naar madame’s normen.

 

detail kerstboomIn de sixties werd duchtig kauwgom geknabbeld. Dus waarom geen kauwgomballen in de boom? In haar eigenste beschermde werkplaats verpakte madame zowat 170 kauwgomballetjes in een cellofaantje, bond ze af met een ijzerdraadje en kleurde de boom bij met kauwgomstipjes.

 

Ballonnen
IMG_1477 Een woonkamer met een hoog plafond feestelijk aankleden is geen sinecure.  Dat werd dit jaar opgelost met ballonnen. Bij benadering 100 ballonnen die mijnheer en madame handmatig opgeblazen hadden en tot bloemen geknoopt. Madame had er zowaar haar licht voor opgestoken bij een ballonnenclown.
Het was alleszins het veel pompen en knopen waard geweest, want het geheel oogde uitermate flowerpower.

 

Attributen

 etalage Niemand van de gasten had de flowerpowertijd  meegemaakt. Er mochten dus wel extra accenten zijn. 
Her en der prijkten meerdere mini-etalages met flowerpowerkledij en toebehoren, zoals pruiken, brillen, hoeden, sjaaltjes. Alle attributen stonden vrijelijk ter beschikking om gepast en gebruikt te worden. 🙂
IMG_1471 IMG_1468

Blikvanger
IMG_1459 De blikvanger van de avond was de flipperkast. Wel geen authentieke kast uit de sixties, maar voor de generatie die opgegroeid is met gesofistikeerde computerspelletjes toch “antiek” genoeg om zich mee te verlustigen.
De flipperkast diende voor de loting. In de rustpauzes mochten ploegen van vier flipperen. De personen met de twee hoogste scores mochten iemand een kerstcadeautje geven.  Aldus werd het uitdelen van cadeautjes over de hele avond verspreid.

De feestdis
IMG_1476
Zeg nu zelf! De algehele aanblik van de feesttafel doet toch flowerpower aan, niet?
Maar ook details zijn niet over het hoofd gezien.

 

 


Het servet
Netjes gevouwen in de vorm van… nu wat dacht je?… Een bloem natuurlijk.
IMG_1460

 

 

Sfeerkaarsjes
Dit had wat aarde aan de dijk, maar was zeker de moeite waard.
De facie van elke gast was gephotoshopt in  flowerpower outfit, afgeprint op kalkpapier en dan met dubbelzijdige kleefband op een glas bevestigd. Een kaarsje er in. En of het stemmig was!
sfeerkaars Draakje

 Het menu

jukebox 2 copyMini-jukeboxjes, (geplakt, uitgeknipt en geplastificeerd) met titels van liedjes uit de 60’s, gaven cryptisch een idee over wat er te eten viel. ‘t Was pas bij het serveren dat ‘t een en ‘t ander duidelijk werd.

 

Blowing bubbles  – Champagne
Junita banana – Variant op Waldorf salade – met banaan natuurlijk
Yellow submarine – Heldere rundsconsommé met geel submarine-pannenkoekje Allemaal beestjes – Visrolletjes met Normandisch garnaalsausje
Summerwine – appelsorbet met cider op een spiegeltje calvados
Born to be wild – Springbokfilet met worteltjes, cranberries en kroketjes 
Mellow yellow – In sherry gedrenkte cake en stukjes abrikoos in vanillepudding
Sweets for my sweet -  Koffie met friandises

 

Ziezo! Dat was het sixties kerstfeest chez mijnheer en madame! Wie er niet bij was kan nu volop fantaseren hoe er gefeest is.
Of… als toemaatje toch nog één fotootje? 😉

IMG_1518

Read Full Post »

Korte nacht

Ze ging naar bed. ‘t Was omstreeks de digitale 01:00. Ze had twee borrels gedronken, in de hoop dat niezen, snuiten en hoesten haar in haar slaap geen zak kon schelen – want ja, ze is nog steeds snotverkouden. Het hielp alleszins om snel de slaap te kunnen vatten.

Om 03:00 tokkelde ergens uit een verre droom een fwiet-fwiet-fwiet op haar dommelend trommelvlies. Half slapend vroeg ze zich af welke stomme vogel in de winter om 3 uur ‘s nachts zijn keel al openzet. Tot ze zich zoetjesaan realiseerde dat die vogel er wel een erg regelmatige cadans had opstaan. Om de twee seconden kwam er een fwiet uit zijn strot. Altijd even staccato. Ze oversteeg de slaaptoestand en werd alert. Eerst wou ze die vogel determineren. Welke vogelsoort zegt er ‘s nachts “fwiet-fwiet-fwiet”?
Tot het doordrong. Het was een alarminstallatie! Volgens madame’s oriëntatie was er bij de buren iets loos.
Ze maakte mijnheer wakker.
”Hoor jij dat?”
Nee, mijnheer hoorde niets, draaide zich om en sliep verder. Nu ja, hij is immuun voor hoge tonen. 
Madame stond op. Op haar pantoffels sloop ze zowel door de achterdeur als de voordeur naar buiten. Het ijs onder haar pantoffels kraakte.
De alarmsignalen bleken uit westelijke richting te komen. Hoogstwaarschijnlijk een alarmsysteem bij buren die op skiverlof zijn.
Ze kroop terug in bed. Ze kon evenwel de slaap niet meer vatten. De borrels waren uitgewerkt en ze hoestte, niesde, snotterde dat het niet mooi meer was. Bovendien ergerde ze zich dood aan dat onophoudelijk gefwiet.
Om 03:45 stond ze op. “‘k Zal al maar voor kerst gaan koken,” dacht ze, “slapen doe ik straks wel, als de buren die verdomde alarminstallatie afgezet hebben.”

Ze werkte tot 11:15. Toen was haar pijp uit en vlijde ze zich in de zetel voor een dutje. Inmiddels toeterde die alarminstallatie nog altijd. Zij het minder krachtig. Omdat nachtelijke geluiden beter waarneembaar zijn dat de geluiden overdag?

Om 12:00 belde iemand aan. ‘t Was de buurman.  
Of mijnheer eens naar madame’s auto zou willen kijken, want het alarmsysteem van haar auto piepte, al de hele nacht.

FYI Drie weken geleden constateerde madame dat de batterijen van haar auto plat waren. Mijnheer zou dat ‘wel eens’ fiksen. Was inmiddels nog niet gefikst. Vannacht gebruikte de auto de (zwakkere) batterij van de alarminstallatie om de eigenaars er van te verwittigen dat de auto bijna geen (elektrisch/elektronisch) vermogen meer had.

Read Full Post »

Om enig geluid uit de strot te krijgen moet madame sedert vanmorgen de maximum capaciteit van haar blaasbalgen aanspreken. En dan nog ontsnapt slechts dissonant gefwiet waarvan de betekenis in fragmentjes uiteen flikkert. 
Ze hoest rauw geblaf en haar neus produceert beken smeltwater. Het is duidelijk. Madame lijdt aan een acute virale nasofaryngitis ambetantis.
Niet de beste timing zo vlak voor kerstmis. 😦

Read Full Post »

When M met M

 Het was vrijdag de 18de. (Het begin van het) Kloteweer. Sneeuw en ijs. Secundaire wegen die nauwelijks berijdbaar waren. De hoofdwegen waren open maar om de een of andere onverklaarbare reden was het er stapvoets verkeer. Tegen een gemiddelde van 15 km per uur sjokte madame naar de afgesproken plaats. Gelukkig was ze ruim op tijd vertrokken. Ze kwam uiteindelijk slechts vijf minuten te laat… voor haar blind date.

Dixit Van Dale: blind date = rendez-vous met een onbekende.
Helemaal onbekend was de onbekende niet. Via hun blogs wisten ze wel ‘t een en ‘t ander van mekaar, hoewel ze elkaar nog nooit gezien hadden.

De ontmoeting vond plaats voor een afgesproken taverne, die – zo bleek – (nog) gesloten was. Gelukkig was Moekemicheline zo moedig geweest om in de vrieskou 5 à 10 minuten te wachten tot Madame opdook. 
Taverne gesloten? Geen nood, aan de overkant bevond zich een restaurant.
’t Was een gezellige gelegenheid. Het vuur in de open haard werd er net aangewakkerd. De hoge vlammen voorspelden genoeglijkheid.
En of het genoeglijk was! Het klikte meteen tussen die twee. Ze hebben lekker gegeten. Vijf uur lang hebben ze mekaar onderhouden.

Het etentje was een gevolg van de prijsvraag van “de drie dozen”. Moekemicheline was de winnares, remember? Madame is maar al te blij dat ze als prijs een etentje uitloofde. Ze heeft er zéker zoveel van genoten als de winnares.

Op het eind van de samenkomst, gaf Moekemicheline madame een doos Merci-chocolaatjes. Heeft madame haar daarvoor bedankt? Ze vreest van niet. Dus bij deze: heel hartelijk bedankt voor de attentie, Moekemicheline! Om het plezier en de herinnering zo lang mogelijk te rekken, geniet madame er zuinig van.

Read Full Post »

Kerstversiering

De centrale verwarming is hersteld; het is weer aangenaam toeven ten huize mijnheer en madame. Ingevolge die ingreep was de sfeer in huis weer op en top en was madame weer één brok energie.

Het nakend kerstfeest was al wel tot in de puntjes gepland maar vergde nog een stevige aanpak. Daar is vandaag heel wat aan gedaan. Mijnheer en madame werkten vandaag, gezellig samen, aan o.a. aan de kerstversiering die, zoals ieder jaar, weer origineel is. Laat je dus niet misleiden door het plaatje hierboven.
Maar daarover later meer. Vooralsnog is alles wat het kerstfeest betreft top secret.
Wat al wel kan gezegd worden: sommige werkzaamheden ressorteerden regelrecht onder de noemer: bezigheidstherapie in beschutte werkplaats. Het eindresultaat was evenwel zo bevredigend dat het de vele uren bandwerk waard was.

Don’t worry, na Kerstmis volgt een uitgebreid verslag.

Read Full Post »

Older Posts »