Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2009

De drie dozen

dozen Veertig jaar worden. Het kan pijnlijk zijn. Directrice (madame’s nichtje) vond er iets op. Krek 40 dagen voor die nare verjaardag nodigde ze vrienden en familie uit voor een bruisende 40 min 40 party.

Een maand voor de party werd madame betrokken bij een geheim genootschap van brainstormers dat voor de bijna-jarige een verrassingsact wilde voorbereiden. Samen ontwierpen ze “de XII werken van Directrice”, twaalf proeven, gebaseerd op haar hobby’s en interesses. Behaalde Directrice minimaal 40% van de punten, werd ze beloond met een prijs.

Tromgeroffel! Directrice slaagde met veel meer dan 40% en had recht op een prijs. Er werden drie dozen binnengebracht. Welke van de drie wou ze?
Er zo maar een doos uitkiezen, zou te gewoontjes zijn. Ze kreeg bij elke doos een omschrijving.

Doos 1
Met de inhoud van doos 1 vergeet je al je zorgen. Je kunt er van ontspannen, relaxen. Je kunt je helemaal laten gaan, zodat je meegevoerd wordt in een droomwereld. Je wordt er in opgenomen, meegezogen. Een samenspel van spanning en ontlading masseert elke vezel in je lichaam.

Doos 2
Denk aan verre oorden. Wat zal het worden? Mahoniebruine gaucho’s van Zuid-Amerika? Bronzen hengsten van Senegal? Sepia chippendales van Nieuw Zeeland? Hoe dan ook, je zal stralen als een bruid in de morgen. Je zal glunderen en gloren als herboren. In doos 2 zit een vrijbrief naar de zon.

Doos 3
Wat in doos 3 zit, zorgt voor puur genot. Een druk op de knop en het trilt. Zachtjes. Bijna geruisloos komt het waar het moet zijn. Het glijdt, zo lang en zo intens als jij wil. Werkt zonder batterijen. Voldoet het model niet, mag je het, na grondig reinigen, omwisselen voor een groter exemplaar.

En, bloglezers, kunnen jullie raden wat er in de dozen zat? Hint: slechts één prijs had een waarde tussen de 40 en 240 euro. De twee andere waren quasi waardeloos.
De eerste die ze alle drie juist heeft, nodigt madame uit voor een etentje.
Familieleden en personen die op de party aanwezig waren, mogen uiteraard niet meespelen.

Read Full Post »

busje Een villawijk in Nederland met kasten van huizen. Hoewel in zijn geheel niet impressionant. Zo’n diversiteit aan visueel tentoongespreide “my home is my castle’ zou tot zijn recht komen in een bosrijke omgeving of op heuvels met een ‘pelouse’ van enkele hectaren. Hier stonden ze op amper zes meter van mekaar, zodat het op een openluchtmuseum leek van allerhande nouveau riche bouwstijlen uit de 21ste eeuw.  Een ultramodern concept naast een villa met rieten dak, daarnaast een majestueuze Romeinse villa met marmeren zuilen, geflankeerd door een villa met kasteelambities, zes meter verder een kopie van het witte huis…

In dat witte huis vonden de opnames plaats (voor een reclamespotje voor deze zaak). De anders zo nette omgeving was tot een chaos herschapen. De vrachtwagen van de jongens van het licht, de vrachtwagen van de mannen van het geluid, de bestelwagens van de catering, een tent voor de bediening van warme maaltijden, een tent met koffie, chocolademelk en frisdranken… En last but not least de autobus voor de acteurs, met bankjes, tafeltjes, een volledig ingerichte make-up room en twee toiletten. Die autobus, zo bleek, was het dagverblijf van de acteurs/actrices: lekker gesjellich met sjn allen in de busj. Want eenmaal de kleedster, make-up en kapster gepasseerd, mochten de acteurs onder geen beding de bus nog uit. Tenzij om een warme maaltijd te gaan halen, waarna ze weer opgekalefaterd werden.

Rond de middag werden alle acteurs opgeroepen voor een eerste take. (Inmiddels hadden er met de hoofdacteur al wel opnames plaatsgevonden.) Het interieur was overweldigend chic. Helwitte wanden, Ionische zuilen, vitrinekasten met Swarovski kristal, een glazen salontafel die steunde op gouden beeldjes, een prachtige kerstboom, een koninklijk wit lederen salon. Dat alles schitterde onder de vele spots en lampen van de filmploeg.

In dat interieur, waarin zich het kerstfeest van een nouveau riche familie ging afspelen, kreeg elke acteur/actrice een plaats aangewezen  Oma mocht naast de kerstboom in een wit lederen club zitten met aan haar voeten ‘de ideale schoonzoon’ (= de vrijer van een van haar kleindochters).  De eerste scène bestond uit: een gezellig babbelen met de naaste buurman/buurvrouw en even opkijken als de heer des huizes aankondigt dat hij een fles champagne gaat openen. In een tweede take moest iedereen met de ogen een champagnekurk volgen, die (zogezegd) tegen de kristallen luchter knalde, en daarna verontwaardigd naar de heer des huizes kijken. En toen mochten de acteurs weer: “gesjellich met sjn allen in de busj”. 

De “aquariumgezelligheid” werd twee keer onderbroken. Eerst voor een warme middagmaaltijd, daarna voor een warme avondmaaltijd. Gedurende de vijf à zes uur tussen die twee maaltijden hebben alleen de heer des huizes, de hond des huizes en de kleindochters moeten aantreden. Inmiddels bleven de andere leden van de familie “gesjellig met sjn allen in de busj”. Wat niet wil zeggen dat ze verwaarloosd werden. Geregeld werden koffie en frisdranken aangevoerd, werd een hapje of een chocolaatje of – hoe kan het anders – Hollandse drop aangeboden.

Even over zessen werden degenen die “gesjellich met sjn allen in de busj” zaten in groepjes opgeroepen voor een laatste take. Oma en de ideale schoonzoon moesten laatst aantreden. Nog een paar keer in close-up een (fictieve) champagnekurk volgen die door den huize vliegt, dan een close-up van de oma die hevig schrikt omdat de kurk tegen de urne van haar overleden echtgenoot knalt. En toen was het gedaan.

Inmiddels was het 20u en stond het vast: madame zou in Antwerpen de laatste bus missen. Gelukkig was er “gesjellich met sjn allen in de busj” duchtig gesocialiseerd en had “de excentrieke oom” van de cast, madame een lift aangeboden. Hij zou hij haar naar de bushalte brengen en zo nodig tot bij haar thuis. Problem solved. Om 23u15 was madame veilig en wel thuis, heel wat ervaringen rijker, waarvan ze zich vooral het “gesjellich met sjn allen in de busj” zal geheugen.

FYI Vanaf 9 december wordt het spotje op alle Nederlandse zenders uitgezonden. Voor wie geen zin heeft om er op te zitten wachten, het zal ook op YouTube gelanceerd worden. Even surfen naar “YouTube, BCC kerst 2009” of zoiets.

Read Full Post »

Een beetje nerveus

Binnen een uurtje vertrekt madame naar Nederland. Vannacht mag ze in de buurt van Schiphol overnachten. In het hotel verblijven tezelfdertijd zeven Belgische lotgenoten. Zeven acteurs/actrices die eveneens vroeg uit de veren zullen moeten. Want ’s anderendaags worden ze om 7u45 in de studio verwacht. Na een gezamenlijk ontbijt volgt styling en make-up. Daarna trekt een karavaan van zowat dertig mensen (en een hond) naar de set, waar een ganse dag aan de opnames zal gewerkt worden voor een reclamespotje… van 30 seconden.

Dertig mensen! Dat ruikt naar een professioneel gebeuren en maakt madame toch wel een beetje nerveus. Haar vorige ervaringen met de camera waren kleinschalig en gemoedelijk. Maar kom, weg met de doemgedachten! Professioneel of niet, madame vliegt er in! Seeya folks! Woensdag heeft waarschijnlijk weer veel te vertellen.

Read Full Post »

Een nitwit?!

Laatst deed een professor in de psychologie, tevens ‘expert in hondenintelligentie’, grootschalig onderzoek naar het verstandelijk vermogen van 120 hondenrassen. Hij stelde zijn bevindingen te boek en catalogeerde daarin de honden in rangorde van hun IQ.

De border collie was de slimste van de hele faculteit lobbeswetenschappen. Hij kreeg, met felicitaties van de jury, de grootste onderscheiding.
Miss Poedel, in astrakan pelsjas, viel de tweede grootste onderscheiding te beurt.
Daarop volgde de Duitse herder, de golden retriever, de dobberman pincher, de shetland sheepdog…
Er kwamen enkele ex aequo’s voor, zodat er uiteindelijk 79 oorkondes uitgereikt zijn. En wie bungelde daar schandelijk achteraan op de 72ste plaats, bij de 10 domste honden? De beagle!
Madame schoot in haar wiek.
“Woefke is geen domme hond! Woefke is een schrander beestje. In de vakken Epicurisme en Gastronomie is ze onovertroffen. Doe de ijskast open terwijl ze slaapt, binnen de 20 seconden staat ze bij je. Of zet eens een open handtas op de grond, ze zal er het vergeten Chocotofke wel uithalen.
In aardrijkskunde is ze ook goed. Want als het middag is, zal je dat geweten hebben. Om 11u45 begint ze al te piepen, om te zeggen: ‘Watch out! Nu staat de zon op het hoogste punt… en dan krijg ik eten.’
En rekenen! Ze kan verdomd goed optellen. Ze weet perfect hoeveel kookpotten en pannen er gebruikt zijn voor het avondeten. En o wee, als ze de laatste pot niet heeft mogen schoonlikken. Dan klopt haar rekensommetje niet en sommeert ze je tot die pot te voorschijn komt.
Woefke is geen flapdrol! Woefke is geen nitwit! Woefke is clever!
… Pardon?… Hoe het zit met gehoorzaamheid? Dat vak wordt toch nergens meer gedoceerd. Of wel?”

Read Full Post »

Proefkoken

Het jaarlijks verjaardagsetentje met Ma (de moeder van mijnheer) zal dit jaar lichtjes anders verlopen. Normaliter wordt gereserveerd in een leuk restaurantje. Die formule zal nu helaas niet kunnen doorgaan. Het gaat namelijk niet goed met Ma. Nadat ze gedeeltelijk hersteld is van een ongelukkige val begin oktober, behelpt ze zich met een looprekje. Wat moeizaam verloopt, omdat ze zich na die val niet zeker meer voelt. Maar zelfs op haar bijna-94ste is ze moedig en besloot dat ze in haar serviceflat haar mannetje wel zou kunnen staan. Begin deze week echter, kreeg ze problemen met de ademhaling. Soms niet kunnen ademen, de stem die plots achterblijft… De dokter liet zuurstof aanrukken.

Wat gaan mijnheer en madame nu doen? Zondag brengen ze bij Ma een zelfbereide feestmaaltijd aan huis. Het moet dan wel een maaltijd zijn die kan opgewarmd worden in de magnetron. Want door interieurherschikking (Ma kan geen opstapjes meer gebruiken) is de magnetron op lager niveau gezet en kunnen de kookplaten niet gebruikt worden. Dus ging madame uittesten of het gerecht dat ze wou koken zijn kwaliteit behield als het in de magnetron wordt opgewarmd.

Het proefkoken werd één grote mislukking. De rode aardappelsoort, die als gekookte aardappel heel lekker is, was te zoet voor de puree; de zalmpastei in de visrolletjes (o’cool) smaakte flets; de saffraanwijnsaus dissoneerde bij de visrolletjes.
Briesend boog madame zich over haar kookboeken.
Vandaag staat er wild op het proefkokenmenu.

Read Full Post »

Stokje

Edblogt bezorgde madame een stokje. “Bij welke muziek smelt je. Geef vijf voorbeelden.” Een moeilijke opdracht. In de loop van 65 jaar zijn er heel wat liedjes gepasseerd die madame in vervoering brengen. Maar goed, ze maakte een selectie.

Madame houdt zowel van leutige meezingers, van levenslustige latin, als van vrolijke operettemuziek. Het meest representatief daarbij – en zo’n beetje haar meest geliefde oppepper – is deze:

 

 

Sommige songs overrompelen haar door hun eenvoudige schoonheid. Sukiyaki is daar een staaltje van. Het ontroert haar tot in het diepst van haar soul – hoewel ze er geen woord van begrijpt.

 

 

Madame danst graag. Vooral als er een wals gedraaid wordt, is ze niet meer te houden. Dan zoekt ze meteen een danspartner. En vindt ze er geen, zal ze zich laten meeslepen door het ritme. Zoals met deze Marty Robbins. Wieg je mee?

 

Franse chansons hebben een aparte plaats in madame’s hart, omdat ze tegelijk melodieus en diepzinnig zijn. Het was moeilijk kiezen om er een favoriet uit te kiezen. Ziehier een smaakmaker.

 

Dat madame romantisch is, was tot nog toe een goed gewaard geheim. Zo zal haar hartje smelten bij o.a. de warme stem van deze crooner.

 

 

Een stokje doorgeven doet madame niet (meer). Ze laat het gewoon vallen. Wie het een leuk stokje vindt, mag het oprapen.

Read Full Post »

Koxo

Koxo “Wil je een bakje koffie?” vroeg mijnheer.
“Ja graag,” zei madame.
Even later pruttelde het Senseo apparaat en werd madame bediend met een heerlijk kopje koffie.
“Ik ga voor mezelf een Oxo maken,” zei mijnheer, goot een geut Oxo in een mok en zette hem onder de Senseoteut.
Madame nipte van haar koffie en prees in gedachten mijnheers schranderheid om energiezuinig het voorverwarmde water van de Senseo te benutten. Ze was zijn lauwerenkrans met deugden – zoals: lief, voorkomend, bijdehand – nog aan ’t vlechten toe ze hem een rauwe, onwelvoeglijk “shit!” hoorde uitbraken. Een oogcontact van drie seconden later snapte madame wat er aan de hand was.
”Je hebt het koffiepadje laten zitten,” zei madame en sloeg daarmee de nagel op de kop.
“Ach,” zei mijnheer, “ik drink dat wel op. Zoveel smaakverschil zal een wolkje slappe koffie niet geven.”
”Stel dat het lekker is. Dan beginnen we met een fabriekje van koffiesoep,” ginnegapte madame.
”Yep,” zei mijnheer, “en we noemen het Koxo.”
Terwijl mijnheer zijn Koxo dronk keek madame gespannen toe. Was het lekker? Was het afschuwelijk?
Mijnheer ledigde zijn mok met een pokerface. Pas daarna viel het verdict: “Die Koxo is niet veel soeps. Bweik!”

Read Full Post »

Older Posts »