Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2009

Het parfum

Mijnheer kwam thuis van het werk. Om hem te verwelkomen had madame de tafel gedekt en… een vleugje parfum opgelegd.

Nadat madame hem gekust had, zag ze hem genoeglijk snuiven. Dolce & Gabbana (van hem gekregen) is ook geen kattenpis, hè.

“Tiens,” zei mijnheer, nog steeds verheerlijkt snuivend, “is Polska (de poetsvrouw) hier geweest?”
Ietwat kribbig vanwege niet-ingevulde verwachtingen (verwachtingen koesteren, altijd fout, dames!) antwoordde madame: “Ja, die is vandaag geweest. Waarom? Heeft ze een lijfreuk?”
”Nee!” zei mijnheer verrukt, “het ruikt hier fris!”

Adieu Dolce & Gabbana. Vanaf morgen dept madame een paar druppels Ajax Eucalyptus achter haar oren. Kwestie van competitief te blijven.

Read Full Post »

Een lelijk woord

nanny ET en Schattie gaan uit werken. Maar wat als Suske (het 5-jarig zoontje van Schattie) ziek is? Dan bellen ze toch de nanny. 🙂

Om 7u stond madame al aan de deur, graag bereid om voor Suske te zorgen.
Zijn koorts bleek gedaald tot 37,5°. Het ventje was alweer levenslustig, zodat de ziekenzorg resulteerde in een gezellige speeldag. Ze knutselden, schilderden, puzzelden; madame vertelde en las verhaaltjes voor; ze speelden met een treintje,  ginnegapten…  ‘t Was bij dit laatste dat madame zich vergaloppeerde.

“Ik heb een sprekende pop,” zei madame, “maar hij zit in een valies. Hij mag er niet uit. Want ‘t is zo’n grote deugniet.”
Suske glunderde. Een sprekende pop, en dan nog een deugniet? Daar wou hij natuurlijk meer over weten.
“Hij heet Toontje,” zei madame. “Ik vroeg hem eens. Ken jij geen mooi gedichtje, Toontje? Hij zei dat hij een heel mooi gedichtje kende en begon het op te zeggen.”
Madame sprak met een buiksprekersstemmetje en citeerde: “O blomme, van Guido Gezelle. O blomme, oh  blomme, ooo blomme, o blomme o blomme, o.o.o.blomme, oh blomme…” in alle toonaarden en met diverse snelheden.
Suske schaterde.
”Ik zei toen tegen Toontje,” ging madame met gewone stem verder, “ja maar, Toontje, dat van die blomme kennen we nu al, zeg nu het vervolg maar.”
En “Toontje” ging verder, heel plechtig nu: ”o blomme, o blomme… [pauze]… wat stinkt ge, verdomme.”
Suske lag in een deuk.

Bij deze, Schattie en ET, als Suske dat lelijk woord zou gebruiken, hij heeft het van madame, die zich deemoedig op de borst klopt. Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa.

Read Full Post »

Honest scrap award

Merci Ed en Orde van de douchekapjes voor de blogaward.

Op 24 oktober 2008, kreeg ik een “tag” die sterk op deze award leek. Ik moest toen zes dingen over mezelf vertellen die weinig mensen van me wisten. Nu worden er 10 gevraagd. Je hebt er dus nog 4 tegoed.

Wisten jullie dat madame van jongs af , a) een comédienne, b) een avonturierster, c) een grapjas, d) een fuifnummer was? Over al die karaktertrekken zou ze een sitcom kunnen schrijven. Maar voor deze blog wil ze zich beperken tot één anekdote per eigenschap.

Comédienne
Het begon al in de middelbare school. In het pensionaat. Chez les révérendes soeurs franciscaines. De internen (waaronder madame) bleven in die tijd drie à vier weken op kostschool alvorens ze met hun vuile was een weekendje naar huis mochten. De pensionaatweekends werden hoofdzakelijk gevuld met godsdienstige oefeningen, zoals mis, lof, vespers, biecht, kruisweg, enz. Saai, saai, saai! Tot madame het gedaan kreeg om de zondagavond op te fleuren met een bonte avond. Samen met twee medeleerlingen bedacht ze gekke sketches en voerde ze op voor een publiek van zowat 80 internen plus drie surveillerende nonnen. Waren de medeleerlingen niet van de partij, zorgde madame wel voor een onewomanshow. Een comédienne was geboren. 🙂

Avonturierster
In de zomer van 1964 werkte madame (toen nog een juffer van 19 jaar) een maand als jobstudente in het restaurant van een hotel in Engeland. Ze deelde er een dienstenkamer met een Zweeds meisje, eveneens een dienster. Het was die bewuste dag bijzonder warm geweest. ’s Avonds was het broeierig heet op hun kamertje. Onmogelijk om in die sauna te slapen, vonden ze. “Konden we maar buiten slapen,” zei de Zweedse, “daar begint het af te koelen.” Ze wist niet dat je bij madame geen verzuchtingen mag slaken, want dat het haar op ideeën brengt.
Anderhalve meter onder het raam bevond zich een plat dak.
“Kom,” zei madame, “we sleuren onze matrassen op het dak en we gaan daar slapen.”
’t Was er heerlijk indutten. De koelte, de sterrenhemel…
Alleen werden ze heel vroeg gewekt die ochtend, door de zeemeeuwen die krijsend boven hun hoofden scheerden.

Grapjas
1969. Madame werkte toen (als secretaresse) in Zwitserland. Een Duitse collega had haar en een Italiaanse collega gevraagd om mee carnaval te gaan vieren in Duitsland. Dat moest ze aan madame geen twee keer vragen!
In de trein (naar Zuid-Beieren) voedden ze zich met sandwiches en laafden zich met wijn. Toen de Duitse even ging lozen, kropen madame en de Italiaanse in het bagagerek en hielden zich muisstil. De Duitse zou verschieten!
Alleen was het toen niet de Duitse die binnenkwam, wel de kaartjesknipper.

Fuifnummer
Carnaval in een boerendorp in Duitsland, met veel hoempapa en gejodel. De Duitse collega had madame, uitgedost met rode bloes, lange zwarte rok met franjes en grote hoed, ingeschreven voor de kostumeringwedstrijd, onder de titel “blonde Spanierin”. Ach wat, even haar kostuum showen, was het minste van madame’s zorgen. Maar dat was buiten het reglement gerekend. Bleek dat de kandidaten hun kostuum op originele wijze moesten voorstellen. “Ook goed”, dacht madame en zonder schroom stapte ze het podium op en zong de Spaanse strofe van het toentertijd bekende liedje van Tony Corsari: Quizàs, quizàs los form del bananas (waarom zijn de bananen krom). Er volgde een daverend applaus. En bij de prijsuitreiking ontving madame de derde prijs. Daarna heeft de blonde Spanierin nog geboemeld, gezwierd en gedanst tot een kot in de nacht.

Volgens de regels van deze award, zou madame nu tien blogs eervol moeten vermelden. Maar omdat ze geen 10 dingen over zichzelf verteld heeft en haar blogvrienden intussen al bijna allemaal deze award ontvangen hebben, gooit ze de handdoek in de ring.

Read Full Post »

Het kan iedereen overkomen. Maar als het iemand uit je vriendenkring overkomt, ben je toch wel uit je lood geslagen.
Het overkwam Marie-Anne, een vriendin des huizes, de dag toen mijnheer en madame naar Frankrijk vertrokken. ’s Anderendaags blokletterde de krant:

In de Antwerpse Craeybeckxtunnel ging vrijdagavond een auto over de kop. De chauffeur, een vrouw uit B., werd met zware verwondingen overgebracht naar het ziekenhuis.

Mijnheer en madame hadden het artikel over hoofd gezien. Zulke dingen gebeuren (helaas) zo vaak dat dergelijke artikels  op een eindeloze soap gaan lijken. Tot Marie-Anne mailde dat ze een zwaar verkeersongeval had gehad. Dan krijgt zo’n krantenbericht een heel andere dimensie.

Vandaag ging madame Marie-Anne bezoeken en vernam ze de ware toedracht. “Ik reed op de linkse rijbaan, naast een vrachtwagen. Ik zag die vrachtwagen dichter komen en dacht: “amai, die komt precies wel heel dichtbij”. Plots ramde hij mijn auto. Ik tolde, ging over kop en kwam op een aanpalende rijstrook terecht.”

De vleeswonden op hoofd en arm zijn zo goed als geheeld. Het genezingsproces van de vingers van haar linkerhand (waarvan er twee zo goed als afgerukt waren) zal meer tijd vragen. En dan is er nog de financiële aderlating. Omdat de vrachtwagen, die het ongeluk veroorzaakt heeft, doodleuk doorgereden is, is er geen tegenpartij en kan ze de materiële schade niet claimen. Maar Marie-Anne is kranig. Ze slaat er zich ongetwijfeld door.
(Voor de kritische geesten: ja, er staan camera’s in de Craeybecxktunnel, maar op dat moment werkten ze niet.)

Read Full Post »

Vermoeide benen

Madame werd in extremis opgeroepen om nog een stuk of drie fratsen uit te halen. Hoewel er driehonderd-en-zoveel scenariootjes afgehaspeld waren, had de creative director nog drie topsketches te kort. Vandaag toog ze met een minicrew (de cameraman en een regieassistente) naar de place de delict, zijnde: het Waasland Shopping Center.

Wel twintig keer heeft madame het volledige circuit van het Shopping Center afgetrapt, met her en der enkele minuutjes pauze voor een sketch. Bij iedere nieuwe rondgang begonnen haar benen zwaarder te wegen. Het laatste uur moest ze zelfs niet meer faken dat ze slecht te been was, ze slofte vanzelf als een sleetse senior.

Toch wou ze van geen ophouden weten. Die drie topsketches moesten en zouden ingeblikt worden. Bovendien waren er na iedere sketch de heerlijke reacties van de beetgenomen jongeren. Zo spontaan, zo ontladend… soms zo lief. Dan dacht madame: “fuck die benen en hop met de geit, we doen er nog eentje”.

Een zeurende pijn zindert nu door haar benen. Haar kuiten tintelen. Maar er zweemt een gelukzalige glimlach om haar mond. Want ’t is weer een superleuke dag geweest.

Read Full Post »

Snelkookkokkin

Miek, Cook en het Lowieke kwamen op visite.
Te dier gelegenheid arrangeerde madame een warme maaltijd. Geen feestgedoe, maar een gewoon drie gangen menu.
Uitgebreid staan koken is niet madame’s ding. Haar devies is: lekker eten met weinig moeite. En daar was ze (weer eens) in geslaagd. De hoofdschotel – die meestal toch intensieve bezigheden vereist – was in een mum van tijd klaar. En lekkerrrrrr! Om duimen en vingers af te likken. Voor de geïnteresseerden, hieronder het poepsimpel recept.

Steak met witte druiven en cambozolasaus (voor 4 personen)
Ingrediënten
4 steaks
½ kg. witte druiven
2 potjes cambozolacrème
boter
peper en zout

Bereiding (op z’n madame’s)
De druiven halveren en ontpitten. Toegegeven, dat lijkt op bezigheidstherapie in een beschutte werkplaats. Maar je kunt het uren op voorhand doen en met een muziekje erbij is die klus snel geklaard. De ontpitte druifjes kunnen tot le moment suprême in de ijskast bewaard worden.

De steaks kruiden met peper en zout. De boter verhitten en de steaks er in bakken. Niet te zuinig zijn met de boter. “Steaks moeten zwemmen” zei madame’s moeder altijd. Al zou “steaks moeten pootjebaden” realistischer klinken.
Hou de gebakken steaks even warm in de oven. Want nu komt de saus er aan. Maak het aanbaksel van de steaks los met 2 dl. water. Laat doorkoken. Roer dan de cambozolacrème er onder. Een beetje prakken met een vork versnelt het smeltproces.
In die saus kieper je dan de druifjes en laat ze even mee opwarmen. Is de saus nog te vloeibaar, kan je ze wat indikken met een beetje maïzena plus.

Madame serveerde hierbij (diepvries-)kroketjes. En ze kan u verzekeren, er is gesmuld!

Read Full Post »

The making of

Zowat een maand geleden zaten de opnames van de tv-serie er op. Daarna zijn de +/-320 filmpjes tot een leuk geheel geassembleerd. Alle werk zit er dus op. Partytime!

Het was bijzonder leuk om collega’s en medewerkers terug te zien. Het prettigste was wel dat de senior die de ongelukkige val in de skateput maakte er ook bij was. Zijn pols zat nog wel in het gips (mag er volgende week af) maar hij kon grappen en grollen zoals voordien.

Alvorens de echte party (lees: het boozen) begon, kregen de aanwezigen in primeur de eerste aflevering te zien. De genodigden (crew + partners) produceerden salvo’s buldergelach in fast-forward-mode. Dat belooft voor de echte uitzendingen die, volgens de laatste nieuwe berichten in maart 2010 zullen plaatsvinden.

Als aandenken aan 3 maanden samenwerken kreeg elke acteur/actrice een mooie groepsfoto mee naar huis én een DVD van “the making of”: een leuke compilatie van (enkele) sketches en interviews.

Meer mag madame daar nu niet over vertellen. Ze heeft recentelijk een contract van geheimhouding-tot-na-de-laatste-aflevering moeten ondertekenen. “Op straffe van vijftigduizend euro boete.” Wel wat veel voor een gewone burger.

Read Full Post »

Older Posts »