Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for september, 2009

De grootste intacte middeleeuwse vestingstad van Europa, dat wilden ze wel eens zien. Na 70 kilometer krinkelende, winkelende wegen – allen perfect geasfalteerd! – zagen ze de imposante burcht van Carcassonne liggen. Ze torende hoog boven de stad uit.
”Zullen we met de auto naar boven rijden?” vroeg mijnheer.
En als luie toeristen aan de deur uitstappen? Geen denken aan. Madame wou te voet gaan.
De eerste klim werd door pittoreske huisjes opgeleukt. Daarna kwam de echte aanslag op madame’s rokerslongen en de, door jarenlang pumps dragen, verkorte kuitspieren. Toch viel het mee. De klim was minder hoog dan op het eerste zicht leek.

Via een imposante ingangspoort, met heuse brug over de (droge) slotgracht, bereikten ze het de binnenkant van de vesting. En wat kregen ze te zien? Middeleeuwse huizen en straatjes weliswaar. Maar elk huis, elk gebouw, was ingenomen door winkels en/of eethuisjes, wat afbreuk deed aan de authenticiteit van het 13de-eeuwse bolwerk. Zoals te verwachten was, stikte het er van de toeristen. Alleen tussen de twee omwallingen was het rustig en was het mogelijk om de Middeleeuwse sfeer ten volle op te snuiven.
Binnen in de vesting staat een gravenkasteel. Die hebben mijnheer en madame niet bezocht. 12 euro inkom per persoon vonden ze iets te veel bij het haar getrokken.
(FYI De vesting van Carcassonne herinnerde madame aan een bezoek van de stad Mdina op Malta. Die was kleiner, maar minder aangetast door de commercie.)

Op de terugweg wou madame naar Puichéric. Meer bepaald naar “l’ écluse de l’aiguille”. Daar zouden, volgens toevallig gegooglede info, aan de sluizen van de Canal du Midi grappige houtsnijwerken te zien zijn. Het was echter geen sinecure om die sluizen te vinden. Nergens wegwijzers die naar de bezienswaardigheid verwezen. Mede dank zij de uitleg van de typische oude dorpsmannetjes op de al even typische bank op het plein, vonden ze de weg.
Het was een drukke bedoening aan de éclude de l’aiguille. Nee, niet van de toeristen, wel van de bootsmannen en sluiswachter die de plezierboten van het ene waterniveau naar het andere overhevelden. Met zijn zwak voor waterwerken voelde mijnheer er zich in zijn sas. Een uur lang volgde hij gefascineerd het versluizen van de boten en de werking van de kunstwerken (=sluizen). Intussen liep madame van houtsnijwerk naar houtsnijwerk, die de sluiswachter in zijn vrije tijd vervaardigd had. Recentelijk bleek hij zich ook bezig te houden met beelden van gelast, gerecycleerd metaal. De hoofdtoon van zijn “kunst” was humor. Ieder beeld bracht op zijn minst een glimlach teweeg hoewel het in de grond niks spectaculairs was. Maar het was leuk om zien. Zowel mijnheer en madame waren blij dat ze dit ommetje gemaakt hadden.

Om de mooie dag te besluiten gingen ze die avond uit dineren. Of heet het “souperen” in Frankrijk? Het was in ieder geval een etentje om u tegen te zeggen aan een getutoyeerd prijsje. Likkebaard even mee. Voor mijnheer een zalmcarpaccio als voorgerecht; voor madame gamba’s met cocktailsaus. Als hoofdgerecht voor mijnheer een tonijnsteak, voor madame kalfszwezeriken in mosterdsaus. De begeleidende wijn was (uiteraard) een Saint Chinian AOC. Als dessert: kaasschotel. De koffie, hoewel inbegrepen, sloegen ze af wegens te dik gegeten. Alleen het toemaatje van het huis – een Amaretto – ging er nog net bij.

Advertenties

Read Full Post »

Onze Maurice

“Elke dag komt er een kat op het terras. (Ze wou niet mee verhuizen.) Zou je haar eten willen geven, aub? Er staat een groot blik met kattenvoer in de bergplaats achter de keuken.“
Aldus de welkomstbrochure. En inderdaad, diezelfde avond kwam de kat, voorzichtig en schichtig haar kommetje brokjes claimen. Sindsdien komt ze twee tot drie keer daags.
Tot zover dit huisdier. Want “onze Maurice” is van een ander kaliber.

“Kom eens kijken wat hier zit,” zei mijnheer terwijl hij op het terras naar iets groen wees dat op een snijboon leek.
”Eek! Wat is dat?”, zei madame toen ze onderaan die “boon” lange, sprietige poten zag. Bij nader toezien leek het een mini uitgave van een voorhistorisch monster met een kopje dat aan de ET van Steven Spielberg deed denken.
“Ik ben niet zeker, maar ik denk dat het een bidsprinkhaan is,” zei mijnheer.
”Je bent niet zeker? Nou dan zoeken we het even op,” zei madame, startte de laptop en googlede.
Afbeeldingen van bidsprinkhanen bevestigden mijnheers veronderstelling. Het was een bidsprinkhaan.

De bidsprinkhaan of mantis religiosa, wist Google, is een carnivoor en kent zelfs kannibalisme. Ze grijpen alles wat ze fysiek aankunnen.
Madame krulde haar tenen tot ze veilig onder de riem van haar slippers zaten.
Hij voedt zich voornamelijk met insekten, zoals vliegen, motten…
Over menselijke prooien werd niet gerept. Madame ontspande haar tenen.

Urenlang bleef de bidsprinkhaan stil in zijn hoekje zitten. Slechts af en toe wiebelde hij even op zijn poten. Uren later begon hij zachtjes aan de beklimming van het loodrechte raamkozijn. Tergend langzaam, pootje voor pootje, zocht hij een plekje om zich als het ware met zuignapjes tegen te plakken. Madame moedigde hem aan. Ze zong. “Allez Mantis, allez Mantis, allez, allez! Allez Maurice, allez Maurice, allez, allez! »
Sindsdien heette hij Maurice.
’s Anderendaags zat Maurice daar nog. ’s Middags kwam er wat beweging in. Met afgemeten pasjes verplaatste hij zich 20 cm. “Zou hij een prooi gezien hebben?” vroeg madame zich af. “Het wordt toch stilaan tijd dat hij wat achter de kiezen krijgt.” Ze begon hem zowaar als een huisdier te beschouwen. Al voelde ze zich niet geroepen om Maurice een levende vlieg of een mot voor te schotelen. Als hij wou eten moest hij zelf maar voor zijn kost zorgen.
Madame zag een petieterig kevertje lopen.
“Heb je het gezien, Maurice? Daar komt je middagmaal,” zei madame.
Het beestje was nog 1,5 meter van Maurice verwijderd en maakte toen een halve draai rechts. Madame besloot Maurice een handje, of beter gezegd een “voetje” te helpen. Schuifelend dwong ze het kevertje Maurice’s richting uit. Ze zag hoe Maurice roerloos stil en devoot, met gevouwen pootjes zijn gebed voor het eten prevelde. En dan plots schoten zijn voorste poten vooruit. Als een bliksemschicht. Van het kevertje bleef alleen de kop over. Kort daarna zette Maurice, ietwat sneller dan voorheen, koers richting de ligweide.

De dag daarop was Maurice vanwege zijn camouflagekleuren onvindbaar in het groene gras. Maar vandaag is hij terug, “onze Maurice”. Zojuist hees hij zich terug op het terras, waar mijnheer en madame hem glimlachend verwelkomden. 

Read Full Post »

Als God in Frankrijk

De “stulp” – die ze in Frankrijk gehuurd hebben – inspireert tot dolce far niente. Een comfortabele woning, weids uitzicht over heuvels en wijngaarden, een zonovergoten ligweide, een schaduwrijk terras, een azuurblauw zwembad. Voeg daar nog een klimaat van 25° à 28° bij, een verse baguette, echte boter, Franse kaas (Epoisse!), een fles Saint Chinian en het plaatje is compleet. Het is er zo zalig vertoeven dat mijnheer en madame totnogtoe hun uitstapjes beperkt hebben tot enkele naburige nederzettingen. 

Saint Chinian, dat naam gaf aan welhaast alle wijnen uit het departement Herault, is een snoezig dorpje met leuke terrasjes. Onder de platanen van het dorpsplein is het heerlijk toeven met een glaasje wijn (voor madame) en een pastis (voor mijnheer). Dinsdagvoormiddag was het er markt, met veel artisanale producten. Aan de kaaskraam keken mijnheer en madame hun ogen uit. Wat een assortiment! Ze moesten zich inhouden of zouden twee weken lang niks anders eten dan kaas.

Beziers. Staat beschreven als een Kathaarse stad met een 6500 jaar oude geschiedenis. De stad bulkte inderdaad van de oude woningen. Maar niet meer of minder dan de omliggende dorpjes. Het enige dat Beziers onderscheidde (althans volgens mijnheer en madame) was de lange, rijkelijk van bomen voorziene boulevard en het mooie park: le plateau des poètes. Van de naam alleen al kreeg madame dichterlijke bevliegingen. Toen ze in het park een amfitheater ontwaarde, was het hek helemaal van de dam. Ze beklom het podium en reciteerde voor de enige toeschouwer, zijnde mijnheer, een gedicht van Alice Nahon. 🙂

Roquebrun. Dit dorpje beantwoordt 100% aan de omschrijving als zijnde “pittoresk”. Het deed zijn naam als “Petit Nice” alle eer aan. Al van bij de eerste aanblik ontglipte bij madame een “waw!”. Oude huizen die tegen een rots geplakt stonden, met aan de voet een langgerekte; waaierende waterval van de rivier de Orb. Een plaatje!

Cessenon-sur-Orb. Iets minder pittoresk maar wel nuttig. Er zijn twee bakkers. En het brood dat ze bij die ene bakker kochten, was super lekker!

Vandaag blijven mijnheer en madame in hun kot. Er staat niets op hun programma, tenzij zalig relaxen en leven zoals God in Frankrijk.

Read Full Post »

De schuld van de i

Vorige vrijdag zijn mijnheer en madame in Frankrijk gespot, op weg naar 14 dagen vakantie in het departement Hérault (regio Languedoc-Roussillon). Hoewel met 2 chauffeurs, wilden ze de +/- 1300 km niet in een trektocht afleggen. Ze zouden overnachten in Lyon.
De ervaring had geleerd dat in het wilde weg een hotel  zoeken in een wildvreemde stad niet eenvoudig is. Tegelijk het verkeer, de verkeersborden etc. in ’t oog houden en daarbij een fatsoenlijk hotel zoeken is zenuwslopend. Dus had madame vooraf het adres van een hotel opgesnord. Ze opteerde voor het doorstroom- en low budgethotel Formule 1 dat gelegen was in de rue Elisée Reclus te Ouillin (Lyon Sud).
Helaas, toen ze de GPS wilden instellen, bleek hij geen Ouillins en geen rue Elisée Reclus in Lyon te kennen. Er zat dus niets anders op dan de stad binnen te rijden en er een hotel te zoeken. 

De GPS voerde hen feilloos naar Lyon. Tenminste, wat de routeaanwijzingen betreft ging het feilloos. De uitspraak van de GPS was andere koek. De GPS-juffrouw sprak Hollands. Ze kende geen letter Frans en sprak dus alle Franse steden in ’t Hollands uit. Wat heel lachwekkend (en onbegrijpelijk) klinkt als je bv Mondelange, Mazieres les Metz, Campigneulles enz. passeert.

In “Li-jon”concentreerde mijnheer zich op het verkeer. Madame zocht een hotel.
”Hier! Aan de rechterkant! Hotel Parking! Daar zullen we onze auto in een parking kunnen zetten.”
Dat het hotel niet “Hotel Parking” heette, maar dat die grote letters de ingang van de hotelparking aanduidden, bleek pas later. De inrit was uiterst smal en steil. Mijnheer moest de auto er op de centimeter nauwkeurig in rijden. Via een automatische poort kwamen ze in een ondergrondse kelder, bezaaid met pilaren die minimalistische parkeerplaatsen afboordden. Mijnheer moest groot vakmanschap aanwenden om de auto in een parkeerplaats te navigeren. 

Na een goede nachtrust en lekker ontbijt konden ze de laatste +/- 400 km gaan afknabbelen. Maar eerst uit die kelder geraken. Een bocht van 90% en meteen daarna nog eens een bocht van 30% mislukte. De flank van de auto kwam vast te zitten tegen de betonnen muur. De muur zwichtte niet en dus leed de auto averij.
Een domper op de vakantiestemming? Ach, slechts 5 à 10 minuten. Eenmaal weer vlot op weg naar het zonnige Zuiden zongen ze weer luidkeels mee met de Franse chansons die ze op CD meegenomen hadden.

Even buiten Lyon zag madame een wegwijzer staan. Hij wees rechtsaf, naar  “Formule 1 Hotel, Oullins, Lyons Sud.
Oullins! Niet Ouillins!
Verdomme! Had madame niet gemist met die “i” zou de auto niet geschandaliseerd zijn!

(Inmiddels zijn ze op de plaats van bestemming en hebben al met volle teugen genoten. Maar daarover later meer.)  

Read Full Post »

In mineur

Ginnegappen, schouderklopjes, plagerijen, high fives. Iedereen was deze laatste draaidag weer in opperbeste stemming.
De begin- en eindgeneriek werd opgenomen in een sportpark. De senioren mochten er de hele dag  op elektrische rolstoelen tussen jeugdige figuranten rondtoeren. Voor de oudjes dus een rustige draaidag deze keer. De figuranten daarentegen hadden een actieve rol. Er waren hangjongeren, streetdancers, scaters, BMX-rijders, boomcars…

Het gebeurde bij de scateput. Een van de seniors wou een jongere ontwijken maar reed daarbij de verkeerde richting uit. De streetdancer probeerde hem nog tegen te houden maar kon die zware elektrische rolstoel niet houden. De senior donderde de scateput in…
Bloed. Ambulance. De MUG. Brandweer….
Diagnose: een diepe hoofdwonde en een gebarsten nekwervel. Maar volgens de dokter komt het allemaal snel goed. Toch zijn er nog: de bibber, de tranen, de shock. 
Een afsluiting in mineur…

Read Full Post »

 bordje-leeg

“Morgen bloggen wij allemaal  “Patrick eet zijn bord niet leeg, “ zei Menck. En zie! Menig vrolijke blogger bloklettert vandaag onder die titel.
Dat Patrick voor de derde keer een overvolle schotel bbq-food ging opscheppen, het bord na enkele happen wegschoof met de woorden: “ik zit vol” (maar een half uurtje later nog een flinke portie rijstpap naar binnen lepelde)  was slechts een van de vele anekdoten. De blogbijeenkomst bij Zamnimf en Chocolatemoose was alweer amusement van de bovenste plank, waarbij honderden lachsalvo’s als spetterend vuurwerk het  zwerk vulden.

Wil je meer weten over dat fantastisch evenement, gewoon even googlen naar “Patrick eet zijn bord niet leeg”. 🙂

Read Full Post »

De laatste loodjes

Actie
Aan de ene kant van het zebrapad staat een oud dametje met een looprekje. Aan de andere kant staat een heertje met een infuusstaander op wieltjes waaraan zijn baxter hangt. Beiden steken tegelijk de drukke straat over. In het midden van het zebrapad botsen ze met hun hulpstukken tegen mekaar.
Daarop volgt een krasse scheldpartij. Zij schreeuwt. Hij tiert.

“Kijk waar je loopt, onnozelaar!”
”Ik heb voorrang!”
”Hou je kop, zieke zak!” 
“Onderuit, teef!”
Het duurt niet lang of ze slaan er op los met hun hulpmiddelen. Met infuusstaander en looprek leveren ze een kletterend degengevecht.

Reacties
De mensen op het plein kijken verbaasd toe.
Automobilisten stappen uit hun voertuig en vragen de vechtende oudjes om er mee op te houden.
Een kelner komt aangestormd en brult: “ Is dat nu gedaan! Daar moet je zo oud voor geworden zijn! Stop daar mee! (Tot het vrouwtje) Naar huis gij! (Tot het heertje) En gij! Naar de kliniek! Vooruit! En rap!”

FYI De kelner hoorde niet bij de acteurs, en voor de opnames van die dag was er begeleiding van een incognito politieagent.  
……………

Dit was madame’s laatste sketch. Maandag en dinsdag volgen nog opnames voor de trailer. En dan zitten de draaidagen erop.

Read Full Post »

Older Posts »