Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2009

Opzienbarend

De cafébaas overschouwde zijn terrasje. Plots liep hij de gelagzaal binnen.
”Hé mannen! Dat had je moeten zien! Daar reden twee oude madammekes voorbij, in een ‘deux-pièceke’, met een helm op… Op een quad!”

Read Full Post »

Een uurtje stressen

Madame had boodschappen gedaan. Nadat ze de voedingswaren in de autokoffer gezet had, sloot ze de auto af. Een gewoonte die ze zich aangemeten heeft vanwege het ambetant alarmsysteem. Want laat ze de auto ongegrendeld achter terwijl ze het winkelwagentje parkeert, bestaat de kans dat hij bij de eerstvolgende klik of aanraking een hoge keel opzet.
Toen ze terugkwam van de winkelwagenparking merkte ze dat het alarmlampje niet brandde. Dat betekende stront aan de knikker. Want na afsluiten van de wagen moest dat lampje branden. Ze klikte en klikte op de autosleutel, maar het lampje reageerde niet. Was de auto dan los?
Voorzichtig opende ze het portier op een kier. Ze hield haar hart vast, want ze verwachtte een hels lawaai.
Het bleef echter muisstil.  Maar kijk daar! Nu brandde het alarmlampje! Ze klikte en klikte en probeerde te starten. Maar dat stom lampje bleef branden en de auto wilde niet starten.
Gefrustreerd stapte ze uit, sloeg de deur dicht en zette aan de buitenkant haar verwoede klikpogingen verder. Dat. rood. lampje. moest. uit!
En opeens… doofde het lampje.
Madame prees alle gevleugelde wezens in de hemel. Ze opende het portier…
Wieë wieë wieë… Het alarm sneed door merg en been. De schrille klank overstemde madame’s gesakker en gevloek. Met een mond vol Engelse onwelvoeglijkheden smeet ze het portier dicht en klikte des duvels op de autosleutel.  Na drie helse minuten daalde de stilte neer. Tijd om te mediteren.
Als het alarm op staat, start de auto niet. De communicatie met het alarm werkte van geen kanten.  Dus…
Ze stapte het grootwarenhuis binnen.
“Heb je toevallig een schroevendraaier bij de hand, juffrouw?”
Nee, dat had ze niet. Maar wel enkele dunne kassasleutels waarmee madame de alarmbediening kon los wrikken. En daar kwamen ze te voorschijn. DE batterijtjes. Want, volgens madame’s logica waren die batterijen plat.
”Hebben jullie zulke batterijen?” vroeg madame.
Driedubbele pech. Zulke batterijen verkochten ze niet.
Te voet naar de fotowinkel was ook geen oplossing. Want op maandag is die zaak dicht.
”De juwelierswinkel is wel open.” zei de juffrouw aan de kassa, die intussen gaan informeren was bij haar collega’s. De schat!
Te voet naar de juwelierswinkel, met een scheef oog op de donkere wolken gericht. Want het zag er dreigend uit. “Nu nog een plensbui op mijn kop en het pechplaatje is compleet,” dacht madame. Maar het weer was haar gunstig. En het assortiment batterijen van de juwelier ook.
Ze verving de batterijen. Klikte. Startte…
Het motorgeluid dat daarop volgde was muziek in haar oren. De stress die zich tijdens dit rotavontuur opgehoopt had, ebde weg. Het was al bij al slechts een uurtje stressen. Wie mekkert daarover, hè?

Read Full Post »

Strandpret

Een dagje aan zee. Zuster Theresa had er lang naar uitgekeken. Vooral omdat ze in leuk gezelschap zou zijn. Jacobin, een orthodoxe Jood, en Mohammed de mohammedaan gingen mee. Dat ze met z’n drieën een bizar gezelschap zouden zijn, lapten ze aan hun laars.

 

naaktstrand Voor dag en dauw vertrokken ze met het busje richting kust. Ze wilden aanvankelijk naar Bredene, maar wisten de weg niet. Dus probeerden ze te liften. Zoals doorwinterde lifters, met een groot bord, waarop stond: ‘Bredene naaktstrand’. Maar meer dan hilariteit leverde dat niet op. Dan maar naar Blankenberge.
Na een ingetogen gebed op het strand, elk volgens eigen ritueel, gaven ze zich over aan de strandgeneugtes.
Toen zuster Theresa rok en blouse uittrok om in badpak te gaan zonnen, kwam er wel verbaasde commentaar.  Ja zeg, zusters mogen toch ook zonnen, hè?
Daarbij, zowel zij als haar vrienden (in zwembroek) hielden hun hoofddeksel op. Kwestie van hun waardigheid niet helemaal af te leggen.
De ganse dag ravotten ze op het strand. Heel leuk, maar vermoeiend. Vooral het spurten naar de zee, eiste van zuster Theresa een enorme inspanning. Tegen het einde van de dag moest ze haar laatste krachten aanspreken om zich door het mulle zand te slepen. Ze was uitgeput, zowel van de non-stop actie als van het voortdurend schaterlachen.
Vanwege de lange files kwam Zuster Theresa pas om 23 uur thuis. Ze was geradbraakt. Ze heeft drie volle dagen nodig gehad om te recupereren.

Read Full Post »

Het tussendoortje

Madame’s neef begroette haar vrolijk.
“Daar zie! Mijn nicht! My “nies”! A…a…atchie! Nu ik jou zie, denk ik aan iets. Ga zitten, ik moet je wat vertellen.”
Ze gingen samen op de tuinbank zitten, gezellig op het erf waar de tijd 100 jaar is blijven stilstaan. Hij stak van wal.
”Een paar weken geleden reed ik naar het dorpje X. Ik moest draad hebben voor een omheining. Gaat er al een lichtje branden?”
Madame had niet het minste benul .
”Ik keuvelde wat met de eigenaar van de zaak, zei hoe ik heette, waar ik vandaan kwam. Toen vroeg die gast of ik toevallig een nicht had die in Y woonde of gewoond had. Begint het al wat te dagen?”
Madame had nog steeds geen idee. Dat het over haar ging, was inmiddels duidelijk. Zij was zijn enige “nies” die ooit in Y gewoond had.
”Hij zei dat hij met jou nog verkering gehad heeft.”
”Ach ja!” zei madame, bij wie nu een lampje begon te branden. “Dat tussendoortje! Maar daar weet ik niet veel meer van.”
”Jij moet bij hem nochtans een diepe indruk nagelaten hebben. Hij wist nog alles over jou. Dat je met hem naar een trouwfeest in zijn familie geweest bent en je je, op zijn verzoek, voordeed als een Engelse, dat jullie samen aan zee waren, dat je vader hem niet goed genoeg vond…”
Hortend en stotend kropen de avonturen met ‘het tussendoortje’ vanuit de diepste krochten van madame’s geheugen.
”Ja, nu weet ik het weer,” zei ze. “Ongeveer drie maanden ben ik met hem uit geweest. Hij had een mooie auto, zo’n strijkijzer van een Citroën. Hij reed met mij overal naartoe. Dat vond ik geweldig. Maar toen het bij hem menens werd, heb ik hem de bons gegeven. Ik heb hem eigenlijk onheus behandeld.”
“Trek het je niet aan, meisje.” zei Neef. “Omdat ik familie van jou was heb ik 10% korting gekregen.”

Read Full Post »

La Wallonie

Cook was de gastheer; Miek de gastvrouw. Ze hadden een vakantiehuis gehuurd in de Ardennen en de hele familie uitgenodigd voor een verlengd weekend.
Wat het jolijt van die reünie betreft, laat je verbeelding werken. De werkelijkheid zal het evenaren.

Natuurwandeling

Bij wijze van training werd op de eerste dag voor een korte wandeling geopteerd. “Slechts” 7 km. Volgens de VVV was het toeristische wandelpad geschikt voor kinderwagens. Qua breedte was het inderdaad compatibel te noemen. Maar de bestrating was andere koek. De weg was bedekt met een dikke laag, tot grof gruis gemalen, scherpe rotsblokken. Het was hotsen en botsen om er de buggy er over te krijgen. Lowieke werd aldoor dooreen geschud. Gelukkig bleef het bazeke er vrolijk bij. Dan waren er nog hellingen waar 2 pk voor nodig was om de buggy boven te krijgen.
Wat niet wegnam dat het een mooie wandeling was. De natuur was adembenemend. De wandeling ook. Madame moest geregeld een tweede adem aanspreken. J

Brouwerij

“Bezienswaardigheid in de streek: de brouwerij van Achouffe,” aldus de Waalse toeristenbrochure. Een geleid bezoek mét proeverij. Die kans lieten ze niet onbenut.
Onder de bevoegde leiding van een Vlaamse gids werd het gezelschap ingewijd in bier brouwen en bottelen. Best interessant. Toen de gids vermeldde dat er ook de likeur Chouffe Coffee op basis van bierbrandewijn gebrouwen werd, was madame één en al oor. Dàt wou ze wel eens proeven!
”Chouffe Café? Trop de calories pour toi!” zei de brutale cafébaas, maar bracht toch het gevraagde.
De Chouffe Café werd geserveerd als een Irish Coffee: een bodem Chouffelikeur, een geut warme koffie en een kroon slagroom. En lekker dat dat was! Veel pittiger en lekkerder dan de Irish, de Hasseltse, de French en alle andere varianten!

Dierenpark
everzwijnen Met z’n allen naar het dierenpark van Vielsalm alwaar de dieren uit de streek (en enkele uitheemse) in hun eigen biotoop leven: damherten, ezels, geiten, duiven en pauwen, jonge everzwijnen… Halverwege het park, zo kondigde de brochure aan, stond een taverne- restaurant, waar – o ironie!– everzwijn aan het spit geserveerd werd.
Het restaurant stond er inderdaad. Vervallen en verlaten. De reuzenspitten onappetijtelijk verroest. De verhoopte Obelix-toestanden verdwenen tussen de reuzengrote spinnenraggen.
damhert Het hele park zag er trouwens onverzorgd uit. Sommige van de aftandse automaten, waaruit je doosjes maïs voor de dieren kon kopen, vermeldden hier en daar nog: 20 frank! Alleen sporadisch kleine toefjes aangeplante bloemen gaven de indruk dat het park ‘onderhouden’ werd. Nu ja, het was een ‘natuurlijk’ dierenpark. Dus niet gezeurd. Noch over de aftandse aanblik, noch over het pad dat voor de toerist verhard was… met ruwe keien. Alle dieren waren trouwens van dichtbij te bewonderen… omdat ze van elke bezoeker een handjevol maïs verwachtten.

Read Full Post »

Dag zuster

nonnen Verkleed als grijze nonnen liepen ze door de drukbevolkte hoofdstraat. ’t Waren geen doetjes die twee. Zuster Imelda deed stoer met een baseballknuppel. Zuster Theresa rookte als een schoorsteen. Af en toe klikten fototoestellen van toeristen die er van uitgingen dat Belgische nonnen er altijd zo bijlopen.

Zuster Imelda en zuster Theresa hadden er al een paar takes opzitten en rustten even uit op een bank. Kwam er een echte kloosterzuster voorbij. Een witte versie. Met een brede glimlach van herkenning groette de witte zuster hoffelijk haar soortgenoten. Zuster Imelda en zuster Theresa knikten ingetogen hoofs terug, alsof ze al jaren tot de clerus behoorden.
Moet het gezegd dat die rol hen op het lijf geschreven is? 🙂

Read Full Post »

Over de tuin van Kielzog was zo gestoeft! Madame wou die wel eens zien. Ook al betekende het een dagtrip van 300 km. Maar op een zondag? Als al die dagjestoeristen richting kust rijden?
Duistere gedachten projecteerden reuzenfiles, blokrijden en kettingbotsingen in madame’s mind.
Ze opteerde voor het openbaar vervoer: met de auto naar de park & ride, rit met de autobus; met de trein naar Brugge; overstappen en met de trein naar Torhout; en dan de weinige, resterende kilometertjes met een taxi.

Alles liep gesmeerd. Tot in Torhout. Daar was geen taxi te bespeuren. Geen stickers met een telefoonnummer, geen naamkaartjes, de niente. Madame bevroeg zich in het station. De loketbediende was heel gewillig maar vond nergens een nummer van een taxi– zelfs niet in de gouden gids.
”Dan maar ginder het café binnen,” dacht madame. “Die weten wel waar ze voor hun zatte klanten een taxi kunnen bestellen.”

Zatte klanten hingen er wel aan de toog, maar de dienster had geen idee waar ze een taxi kon bestellen.
”Woar mot zjie zin, madomtje?” vroeg een lallende stamgast.
Madame legde het uit, maar noch hij, noch zijn ‘moate’ wisten waar een taxi te bestellen. Tot bij een van hen een lobje alcoholvrije hersenen in werking trad.
“Mo wocht e kiëre! Miene moat heet een taxibedrif.”
Hij viste een naamkaartje uit zijn portemonnee. En wat stond er op? Adres en telefoonnummer van “Taxi Jef”!
Madame belde de Jef op – met groeten van de Polle.
Madame gaf een tournée général en wachtte, wachtte, wachtte… Een half uur later nog geen Jef te zien.
De drinkebroers waren solidair.
“Wo bluftem. Amai, ha bluft wel lang wag, hè. ‘k Zal nog ne kiër ballen. ‘t Es minne moat, hè. Mor astem bennen de 10 menuten nie hier es, awaal… ton es’t minne moat ni mieë.”

Tien minuten later arriveerde de Jef. En nog eens tien minuten later zette hij madame bij Kielzog en zijn dame.

De tuin die ze daar zag, overtrof haar stoutste verwachtingen. Wat een plantenweelde! Wat een kleuren! Wat een pracht! Prieeltjes, waterpartijen, schaduwzitjes. Een aards paradijs! Madame’s mond viel open. Ze werd overweldigd door bewondering en verwondering. ‘t Was adembenemend mooi.
Kielzog en Katrien. You made my Sunday! Het was meer dan de moeite waard!

Read Full Post »

Older Posts »