Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for 3 juni 2009

Valencia-strand Een dagje aan zee was een welgekomen afwisseling. Ze wandelden drie kilometer langs de promenade. Aan de ene kant de zee en een welhaast verlaten zandstrand. Aan de andere kant een frisse, groene gordel. Een aangeplante groene gordel weliswaar. Maar wel leuk om zien. Met fitnesstoestellen en…

 Valencia-draaien

Wat was dat? Een toestel ter ontwikkeling van de biceps? Of zet je een mechanisme aan de gang als je aan zo’n wieleke draait? Mijnheer-de-techneut wou dat natuurlijk uitproberen. Hij draaide en… er gebeurde niets. Pas toen realiseerden hij zich dat het kinderspeeltuig was. Parmantig zicht die grote mijnheer in de speeltuin.

Valencia-fontein Ze namen ruim de tijd om deze fontein te bewonderen. Hoewel het er op leek dat de zeilen defect waren. Volgens mijnheer de techneut moest uit de gaatjes van de grote mast ook water sproeien. En gelijk had hij, zoals madame na de reis ‘speurneusde’. Zie http://farm2.static.flickr.com/1038/591078004_ff964efb3d.jpg?v=0

Natuurlijk waren er de obligate restaurantjes en cafeetjes. Opmerkelijk was wel dat de meeste terrasjes met glas afgesloten waren. “Waarschijnlijk vanwege de airco,” zei mijnheer. Dat leek logisch. Maar er was blijkbaar nog een andere reden…

Mijnheer kozen een open terrasje uit. Ze genoten met volle teugen. Mijnheer van een biertje, madame van spuitwater. (Bras- en schranspartijen reserveerden ze voor ‘s avonds.) Lekker weer, een koel zeebriesje, tjilpende vogeltjes die het aanbouwterras in en uit vlogen… Aan de vlekken op het meubilair te zien waren het huispoepmussen. Onversaagd bewogen ze zich tussen de klanten, op zoek naar spek voor de bek.
Aan een aanpalend tafeltje zat een jongeman tapaz te eten. Een familie huispoepmussen keek van op de grond gretig toe. Tot een van hen zijn goesting niet meer kon onderdrukken.
Valencia---diefjeHet vloog op en landde knal voor een bord gebakken aardappelen. Een moedig beestje. Want het vloog pas weg toen de jongeman het met zijn vork (zachtjes) op de kop tikte. Maar opgeven stond niet in zijn vogelwoordenboek. Het posteerde zich opnieuw voor de gebakken aardappelen. En knip! Nog voor de jongeman kon reageren was het ribbedie met een grote gebakken patat.

Valencia-Albufera “Vijftien kilometer buiten Valencia ligt la Albufera, een groot zoetwatermeer omringd door rijstvelden. Je kunt er een tripje maken met een vissersbootje en de palingen en vissen zien zwemmen. Er zijn veel paellarestaurantjes. Probeer daar een paella met paling, knoflook en peper.”
Aldus de reisgids.

Er reden meerdere toeristenbussen per dag van en naar Albufera. Mijnheer en madame zouden op de middag de toeristenbus nemen (boottochtje was inclusief), een paella met paling gaan eten en met de laatste bus terugkomen. Dat was buiten de toeristische melkerij gerekend. Het ging als volgt.
Valencia-boottocht Allemaal in de bus. Rijden, rijden, rijden. We zijn er. Allemaal uitstappen. Nu allemaal naar de bootjes. Instappen! Het bootje vaart. Kijk! Grauwe reigers! De fototoestellen klikken. Het water is troebel. Geen vissen te zien. We zijn er. Uitstappen. Allemaal naar de bus.
Ho! Wacht! Madame wou nog gaan paling eten!
“Wij nemen de volgende bus,” zei ze tegen de (vrouwelijke) chauffeur.
”Kan niet,” antwoordde ze, “tenzij mits betaling van toeslag.”
Madame vroeg niet hoeveel de toeslag bedroeg. Ze voelde zich toch al bekocht en zwoer: “Nooit of nooit stap ik nog op een toeristenbus.”

Over de gezellige etentjes met lekkere wijn in dit verslag geen woord. Het zou je speekselklieren kunnen overbelasten. Weet alleen dat mijnheer en madame gesmuld hebben. Vooral de horchata, een typisch, alcoholvrij Valenciaans drankje, vonden ze lekker. Voor het recept, zie hier .

This is the end, ladies and gentlemen. Valencia is voor mijnheer en madame geen stipje meer op de Spaanse landkaart. Het is een bruisende stad waar ze mooie herinneringen aan over houden.

Advertenties

Read Full Post »