Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for mei, 2009

Valencia---plantentuin Madame had er lang naar uitgekeken. La ciudad de las artes y las ciencias. Ze beschouwde het als het hoogtepunt. Een park van 350 000 m² groot (amai mijn voeten!) met vijf futuristische bouwwerken. Aan een zesde mastodont, die lijkt op een verticaal staande muil  van een walvis, wordt volop gewerkt.

Valencia---Hemisferic Er alles op één dag bekijken is onmogelijk. Dus opteerden mijnheer en madame voor twee tentoonstellingsgebouwen: het museum van de wetenschap en het oceanografisch museum.

 

 

Valencia---wetenschap Wetenschap
”In dit museum van de wetenschap is het verboden niets aan te raken” stond in de reisgids. Madame juichte. Ze mocht er overal met haar fikken aanzitten! Jochei, jochei!
Helaas. Ettelijke scholen hadden die dinsdag uitgekozen voor een pedagogische studiereis. Die ettertjes van scholieren bezetten haast al het aanschouwelijk Valencia---wetenschap-2 materiaal. Slechts hier en daar konden mijnheer en madame op knopjes drukken of aan hendeltjes trekken.
Het experimentele van deze tentoonstelling was vergelijkbaar met Technopolis. Vergelijkbaar? Wel, mijnheer en madame hadden de indruk dat Technopolis heel wat meer te bieden heeft. Voor een wetenschapsmuseum met internationale faam schoot het museum in Valencia trouwens schromelijk tekort. Op de informatieve borden stond alles wel in het Spaans (grote letters) en het Engels (kleine lettertjes) uitgelegd. Maar de experimentele toestellen/computers gaven uitsluitend Spaanse uitleg en/of resultaten.

Valencia---oceanografic-1 Oceanografic
Een bezoek aan dit museum hadden ze er bij gepakt omdat er een onderwaterrestaurant was, waar je tussen de vissen kon eten. Madame vond dat een geweldig vooruitzicht:  vis eten terwijl de vissen in je bord naar hun gegarneerde makker kunnen kijken.

 

 

Valencia---kwallen

 

Hoewel ze aan het wetenschapsmuseum weinig tijd besteed hadden, in de oceanografic hadden ze tijd te   kort. Het was een fantastische tentoonstelling. Alle vissen uit de vijf continenten waren er tentoongesteld. Van kwallen tot walvissen. Een indrukwekkende verzameling.  Uren vergaapten ze zich aan de wonderbaarlijke collectie. 45.000 zeedieren. Daar ben je een tijd mee zoet.

Valencia---walrus Bij de walrussen bleven ze geruime tijd staan. Vrouwtje walrus hield blijkbaar van het gapend publiek. Ze drukte haar snuit tegen de ruit tot haar lippen open gingen en een roze tong op de ruit plakte. Madame ondertitelde het grappige gebeuren: “de tongkus van een walrus”. Er een foto van maken was  helaas niet mogelijk. Fotograferen mocht, maar zonder flits. 😦

Valencia---onderwaterrestauHet onderwaterrestaurant was poepchic, maar niet veel duurder dan een ander restaurant. Het was een rond gebouw. De volledige zijkant was één groot aquarium. Op de bodem laveerden enkele roggen. Voor de rest bestond de bevissing uit zilverwitte vissen die in de richting van de klok zwommen, of beter: raceten.  Zo snel dat madame een Kempische uitdrukking niet onderdrukken: “Amai, die gaan er nogal een poep vandoor!” Slechts enkele macho’s waagden het om zich met dezelfde snelheid in de tegenstelde richting te Valencia---visrestaurantmanoeuvreren. En hoewel het spookrijders waren, ze slalomdenbehendig en zonder accidenten tussen de scholen door.
FYI De geserveerde vis was super lekker!

 

(wordt vervolgd)

Advertenties

Read Full Post »

Vanuit een hotel in hartje Valencia begon hun exploratie van de ‘zonovergoten’ stad aan de Oostkust van Spanje. Euh, zonovergoten? De eerste dagen was de tuit van de zon verstopt. Er hing een dik wolkendek. Edoch geen regen. En het was 25°. Ideaal voor stadswandelingen… en terrasjes. Want mijnheer en madame snuiven wel graag wat cultuur op. Maar de hoofdmoot was: rondstruinen, ontdekken, opmerken en gadeslaan.

Voor het hotel was een lommerrijk pleintje met een fontein en een terrasje onder de platanen. Het werd hun vaste stek. ‘s Ochtends stippelden ze er een route uit. ‘s Avonds klonken ze er op de geslaagde dag en keken ze de lengte van hun benen na. Want elke avond opnieuw hadden ze de indruk dat hun benen korter geworden waren. Afgesleten. Van het vele wandelen.

Historische gebouwen

Op het stadsplan leken de historische gebouwen op een kluitje te liggen. Gezichts- en benenbedrog! Vier dagen bezochten mijnheer en madame de stad. Telkens legden ze om en nabij 8km af. En dat met beenspieren die doorgaans in de keuken lummelen of onder een computer hangen. ‘t Was bij wijlen afzien. Maar! Ze hebben veel gezien! Hieronder enkele sfeerbeelden.

Valencia -palacia de la exposicion Valencia---La-Lonja Valencia---Basiliek

Musea
Om het museum van Schone Kunsten te bezoeken (met werken van Espinosa, Velasquez, Goya e.d.) waren ze te laat. 😦 Ze vonden het gebouw niet meteen. Toen ze uiteindelijk toch voor de deur stonden zou het museum nog maar een uurtje open blijven. Dan maar verder gewandeld naar het museum van moderne kunsten. Tot hun grote verbazing was de inkom gratis. Gratis! Stel je voor!  Het was een immens gebouw. Zo een waar je met ontzag binnen schrijdt. De bewegwijzering was een ramp. Er waren 6 à 8 zalen. Maar waar? Madame spotte uiteindelijk zaal 5 op het gelijkvloers. Er stond een portier bij de deur. Wou hij de gratis entreekaarten zien? Dat zou toch te gek zijn. No, senores y senoras, in zaal 5 mocht je niet in. Daar vond een of andere happening voor genodigden en/of gegadigden plaats. Dan maar naar de 1° verdieping. Daar waren twee zalen toegankelijk. Mijnheer en madame werden er geconfronteerd met enige “moderne” kunst uit +/- 1950. De andere zalen waren gesloten. Nu ja,  ‘t was gratis. 😦

Natuur/schoon
Het stadsbestuur van Valencia is erg begaan met de netheid van de stad. Geautomatiseerde vuilniskarren die 2 keer per dag de vuilnisbakken leeg maken, een keer overdag en een keer ‘s nachts. Daar kan La Belgique nog een puntje aan zuigen. Parken die er piekfijn bij liggen, fonteinen die buisje per buisje ontkalkt worden, automobiele straatvegers die dag en nacht rond vegen. Valencia is absoluut een schone stad.
Ook de natuur wordt in stand gehouden en geëerd. Valencia is ettelijke mooie parken en botanische tuinen rijk.

Valencia---oude-boomValencia---hoge-boom  Valencia---bloem Valencia---botanische-tuin

 

(wordt vervolgd)

Read Full Post »

Olé!

De señor en de señora
wuiven hasta la vista.
Ze gaan ‘chillen’ in Valencia,
tot la semana proxima.
De 29ste, ole ola,
zijn ze terug in Belgica.
Dan lees je hun aventura
weer op deze pagina.

Read Full Post »

De jeugd

De kantoren van madame’s werkgever (van de komende drie maanden) zijn in Antwerpen gevestigd. Omdat Antwerpen een k*tstad is voor automobilisten (zie Disfunctionele huismoeder) maakte madame gebruik van het openbaar vervoer.
Was het omdat een lang weekend voor de deur staat? De autobus zat overvol.
Madame murwde zich tussen een paar lijven, tot ze gekneld stond tussen een malse jongeman en een harde rugzak. Drie handen bezetten het enige houvast in de onmiddellijke nabijheid. De idee dat ze bij de minste beweging van de autobus als een flipperbal tussen de lijven zou stuiteren, beviel madame niet. Nog net voor de bus vertrok vroeg ze aan degene die met de rugzak verbonden was: “Mag ik me aan jouw rugzak vasthouden, juffrouw?”
De aangesprokene keek madame verwonderd aan maar zei toch gul: “ja, ja”. Tegelijk maakte ze plaats aan het houvast, zodat madame toch nog stevig stond.

Keren of draaien was onmogelijk. Dus kon madame zich maar naar één blikveld richten. Dat was een jong paartje. Het was mooi om zien hoe beiden, met elk één oortje van een IPod, van dezelfde muziek genoten. Liefde is, je IPod oortjes delen, toch? Even later begonnen ze tegen elkaar te fluisteren. Ach hoe knus! En dan plots, doet de jongen teken naar madame. Of zij of zijn plaats wou zitten. Madame bedankte heel vriendelijk. Ze ging dat jong geluk toch niet uit elkaar zetten, zeker! Ze vond de geste wel super. Chapeau!

“De jeugd” was ook het gegeven op de werkvergadering. Madame en haar nieuwe collega’s werden ingewijd in de turbotaal van de jeugd. Hieronder het lijstje. Heb je nog suggesties, laat maar komen!

Allez gast bangelijk belachelijk bij iemand crashen
Boeien! Bol af! boozen Boring!
Savakkes/bonnekes Chill Cool Da’s keifak!
Dat is kicken Dat is de max! Dikke vrede/peace Hei dude!
Duhhh! Echt eh! Graaf! Heavy!
heftig Homo Ik zweer het! Loser!
Lul Meent gij dat nu? Mega No fucking way!
Problemen of wa? Relax! Schraal =marginaal seut
slet strak sukkel thankx
vet Heavy shit whatever Wreed/wijs
Respect! Chillen, hè pee! Dat is zo 2007! saffen

Vraag niet naar het nut van deze les. Dat zal later wel blijken. 🙂

Voor de terugweg stond een massa volk aan de bushalte. Het leek er sterk op dat madame weer geen zitplaats zou kunnen veroveren. Of, toch? Bij twee jonge meisjes was nog een zitplaats vrij. Ze merkte dat de meisjes ongeduldig achterom keken, alsof ze nog een vriendinnetje verwachtten. Dus vroeg madame: “Komt hier iemand zitten?” Ze knikten benepen en hoopvol ja. Madame was in een gulle bui en nam vrede met een staanplaats. Meteen daarop plofte het achtergebleven vriendinnetje op de lege plaats. Een vierde vriendinnetje moest, net zoals madame, blijven rechtstaan.

In de helft van de reis begonnen twee zittende vriendinnetjes te konkelfoezen waarbij ze voortdurend in madame’s richting keken. Kort daarna stonden ze op en boden het staande vriendinnetje én madame hun plaats aan. Wat een lieve jeugd! Ze mag er dan wel een stoer taaltje op nahouden, ze is voorkomend! Respect!

Zodra madame gezeten was, viel er een stilte. Het gezellig onderonsje tussen vriendinnetjes was niet meer. Omdat die vreemde madame er bij zat? Nee toch! Dat wou madame niet op haar geweten. Ze nam haar lijstje met turbowoordjes en vroeg de meisjes of zij nog wat woorden konden toevoegen? Het ijs was meteen gebroken. Met veel plezier vulden ze aan:
Een player, dat is ene die alle meisjes kan krijgen en ook pakt.
Oh my God! Als we verwonderd zijn.
Joehoe! Als we onder vrienden/vriendinnen afscheid nemen.
Voos: is hetzelfde als ‘schraal’

De initiatie in het leven, gedrag en taaltje van de jeugd was voor madame bijzonder aangenaam. Na vandaag heeft ze zelfs het gevoel dat ze er een beetje bij hoort.

Read Full Post »

Belazerd

In november vorig jaar maakte madame via Via online kennis met een man uit de Gaza. De verhalen die Via over hem vertelde waren schrijnend. (Zij had ruim twee jaar lang met hem gechat.) Honger, armoede, winter en geen verwarming, angst, oorlogssituatie… Zoveel doffe ellende raakte madame. Ze besloot een steentje bij te dragen. Ze stuurde een som geld, een pakketje met warme spullen en schoolgerief voor de 100 weeskindjes die de Gazaman onder zijn hoede had genomen. Daarop zond de Gazaman mails die bulkten van de dankwoorden. Madame was “an angel, a woman with a rich heart…” et cetera. Geleidelijk werd hij poëtischer. Tot hij madame begon te bewieroken met hoogdravende, Shakespeareaanse liefdesbrieven.
Dat was van het goede te veel. Madame liet hem weten dat ze daar niet van gediend was.
Boter aan de galg. Hij kwijlde voort.
Madame werd slagvaardig.
”Weet je vrouw dat je mij liefdesbrieven stuurt?”
Ach, zijn vrouw had hem verlaten en was na het overlijden van hun zoon – een triest verhaal – terug naar haar ouders gegaan.
De dag daarop stuurde hij weer een liefdesbrief. Was dit de Arabische modus operandi om dankbaarheid te uiten?
Madame nam contact op met Via.
“Schrijft Gazaman jou ook liefdesbrieven?”
In een blozend mailtje gaf Via toe dat hij haar ook wel eens een vurig schrijven stuurde, maar dat ze het interpreteerde als zijn manier van vriendelijk zijn. En ach, als dat zijn leven wat draaglijker maakte.
Madame liet hem dus betijen. Ze beantwoordde zijn vragen, maar reageerde met geen woord op zijn bombastische liefdesverklaringen.

Vorige maand vroeg Gazaman of madame voor hem een businessplan kon opstellen. Hij wou in de olie business, nl. een benzine- en gasstation opstarten. Alsof madame zo maar een businessplan uit haar mouw kan schudden! Ze verwees hem vriendelijk, maar gedecideerd, naar enkele websites met voorbeelden van businessplannen. En vlam! ’s Anderendaags geen bedankje voor de tips, maar een ellenlange liefdesbrief. Deze keer geen “I love you” in alle toonaarden, maar bladzijden vol erotische fantasieën.
Dat was er over!
Madame mailde: “Via! In bijlage een mail van onze Gazaman. Ik weet begot niet meer wat ik met hem aan moet.”

En zo kwam de waarheid aan het licht. Via had namelijk van de Gazaman identiek dezelfde mail ontvangen. Alleen de namen waren veranderd. Ze was danig in haar wiek geschoten. Tijdens de eerstvolgende webcam sessie schold ze hem de huid vol. Ze moet gekolkt hebben, want ze kreeg het voor mekaar om er de waarheid uit te persen.

De Gazaman zorgt helemaal niet voor 100 weeskinderen. Hij heeft een gezin. Een gezin dat bestaat uit zijn vrouw en… negen kinderen. Een tiende kind is inderdaad overleden.

Heel even dacht madame de Gazaman nog een laatste pakketje te sturen. Een grootverpakking condooms. Maar ze koos voor onmiddellijke excommunicatie. Moge hij een knoop leggen in zijn geëxalteerde piemel en pijnlijk sudderen in zijn sperma. Amen.

Read Full Post »

Schoenenkast

Ze had recentelijk twee paar leuke stapschoentjes gekocht. Schoenen waarmee ze kortelings Valencia gaat plat lopen.
“Nu nog een paar elegante schoenen uitzoeken,” dacht ze, “voor ’s avonds, als we gaan dineren.”
Ze trok de schoenenkast open.
Hemeltjelief! Wat een hoop schoenen! Wat een rommel!
”Niet moeilijk,” dacht madame, “ik koop schoenen bij maar doe er nooit weg.”

Ze zwierde alle schoenen uit de kast en haalde de stofzuiger. Dit was hét moment om de schoenenkast eens flink uit te mesten. Ze stofte de schoenen van mijnheer af. Die mochten allemaal terug in de kast. Hoewel hij die motorbotten nooit meer zou dragen. Mijnheer heeft al jaren geen motor meer en van madame mag hij geen nieuwe kopen. Te gevaarlijk, volgens haar. Mijnheer moet zelf maar beslissen welke schoenen weg mogen.

Dan was het de beurt aan madame’s arsenaal. Veertien paar? Zestien paar? Ze heeft ze niet geteld. Maar ze zou er vast en zeker een serie van kunnen dumpen.
Die zwarte winterbotten, die ze zeven jaar geleden gekocht heeft, die mochten nu wel weg. De tenen staan zo krom als kabouterpantoffeltjes.
“Maar om ’s winters de hond uit te laten, zijn ze best nog goed,” fluisterde een economisch stemmetje.
“Hm,” dacht madame, “eigenlijk wel.” Ze zette de oude botten terug in de kast.
Die platte zwarte. Die zien er niet meer uit. Weg er mee? Ze stak haar voeten er in. Sapperloot, wat zaten die gemakkelijk! Nee, die hield ze toch nog bij.
Die donkerblauwe met hoge hakken hebben nooit gemakkelijk gezeten… It’s now or never! Het werd “never”. Want madame vond dat ze er best nog ergens mee naartoe kon waar ze enkel moest binnen schrijden en daarna een hele avond kon blijven zitten.
Zomerschoentjes, een beige symfonie van smalle riempjes. Ze meende zich te herinneren dat die riempjes in haar vel sneden. Toch nog even passen.
Hé! Die zaten goed! Er mankeerde helemaal niets aan die schoenen! Dat paar kreeg een ereplaats in de kast.

Je voelde het aankomen, hè? Inderdaad, madame heeft niks weg gezwierd. Al haar schoenen staan terug in de kast. Maar wel netjes gerangschikt in een nette kast.

Read Full Post »

Dominus vobiscum

dominus-vobiscum Rituelen voor overledenen worden geacht zinvol te zijn bij de verwerking van het rouwverdriet. Maar wat de pastoor van de begrafenis van de oma van Joost er van brouwde, was een hemeltergende, ergerlijke schertsvertoning.

Neem een vale pater en trek hem een wit misgewaad aan dat gekrompen is in de was. Smijt daarover een kazuifel. Ziezo. Hij is klaar voor de rouwdienst. Zijn haar kammen was niet nodig; hem wakker schudden ook niet.
Van bij het begin was de grondtoon een sol. Al zijn woorden croonde hij als een orgel waarvan de sol blijft hangen. Zo teemde hij lijzig en monotoon de ene zin na de andere. Slaapverwekkende, muffe, holle frases uit de tijd toen de christenen nog in catacomben begraven werden. Om het inhoudsloze van zijn woorden kracht bij te zetten, pauzeerde hij na elke drie woorden. Waardoor zijn dreunend gezeur leek op een dictee in het eerste studiejaar.
Hoewel hij met de vinger zijn tekst volgde, was hij geregeld de draad kwijt. Bij de les blijven was blijkbaar niet zijn beste kant. In ’t midden van de plechtigheid verliet hij de boel en bleef welgeteld drie minuten weg. Iets vergeten? Plasje doen? Als het dat laatste was, moet ook dat geklaterd hebben als een sol.

Ook bij de plechtigheid aan het graf was hij even ribbedebie. Hij was blijkbaar zijn kwispel vergeten.

Een vergetelheid, tot daar aan toe. Maar aan dat ongeïnteresseerd, monotoon, holle gebazel ergerde madame zich mateloos. Als zij begraven wordt, wil ze dat de moderator van de rouwdienst gescreend wordt. Is het een ouderwetse zageman, begraaf madame dan maar in Suriname, met een fanfareorkestje en dansende kistdragers.

Read Full Post »

Older Posts »