Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2009

Oude deuntjes

De nieuwe promotiespotjes van VLAM (Vlaams Centrum voor Agro- en Visserijmarketing) ter bevordering van het melkverbruik gezien? Madame kijkt telkens op als het deuntje weerklinkt en de oudjes hun dansje inzetten. De verliefde aura die om het seniorenpaar zweemt, ontroert haar keer op keer. En dan die muziek! Zo romantisch!

De oude deuntjes klonken bij madame enigszins vertrouwd in de oren. Toch kon ze er geen titel of uitvoerder onder plakken. Wat haar irriteerde.
Een van de liedjes (zie onderste filmpje) meende ze te herkennen als een tot slow verwerkte charleston uit de tijd van de stomme film. Maar ze kon het niet plaatsen. Google bracht geen soelaas. Want hoe formuleer je zo’n zoekfunctie?Het liedje begint met taararaara taara tataa?

Zet madame voor een onopgelost raadsel en ze wordt ondernemend. Ze activeerde de hersenkwabben van haar lange termijn geheugen en meende uiteindelijk het orkest van Glenn Miller te herkennen. Bijgevolg beluisterde ze op YouTube het hele repertoire van Glenn Miller. “In the mood” kwam er dicht bij, maar was toch niet dat.
Uiteindelijk trok ze haar stoute schoenen aan en stuurde een mailtje naar VLAM, met de vraag of ze de titels van die deuntjes wilden doorspelen. (Om de vraag wat minder onnozel te laten klinken voegde ze er nog een complimentje bij over de prachtige reclamespotjes.)
Ze verwachtte niet echt een antwoord. Wie bij VLAM zou zich bezig houden met het beantwoorden van zulke onbenullige vragen?
En toch. De volgende ochtend, zat er een mail van VLAM in de box.
Tja, we moeten u jammer genoeg teleurstellen want het nummer werd speciaal gecomponeerd voor deze spot.

Geen titels voor de deuntjes. Eigenlijk een tegenvaller voor madame. Toch drinkt ze vanavond, als dank voor het antwoord van VLAM, een kop chocolademelk.

 

Read Full Post »

Telefoonuittreksel

Zij: Met madame.
Hij: Met W, de producer van XYZ. Wij hebben de filmpjes bekeken.

Hij: Kan je je in juni, juli en augustus vrij maken?
Zij: Jazeker.

Read Full Post »

Katinka Polderman

Madame kende Katinka Polderman slechts van een Youtube filmpje. De humor van deze Nederlandse stand-up comédienne sprak haar meteen aan.
In haar nieuwe show kondigde Katinka zichzelf evenwel aan als “de nieuwe Polderman”. En inderdaad, haar humor raakte minder de grens van het grof-komische. Ze hanteert nu een subtielere humor die naadloos overgaat in zowel snedig cynisme (dat geen heilige huisjes schuwt) als in poëtische hoogstandjes. Dat alles doorspekt met geestige liedjes. En ze kan nog verdomd goed zingen ook. Madame genoot het meest van haar woordenkeuze. Zo raak en fijnbesnaard tegelijk. Die jongedame weet perfect hoe een publiek te boeien!

Van haar nieuwe show kon madame geen filmpje vinden. Vandaar hieronder, als smaakmaker, het filmpje van madame’s eerste kennismaking met Katinka Polderman.

Read Full Post »

studentencafé

Na een jaar hadden blogmaat Jetje en madame eindelijk nog eens afgesproken. In plaats van de pateekesmadame uit te hangen opteerden ze deze keer voor het zonnig terrasje van een studentencafé. Het ideale zitje voor jeugdige senioren. Geen modeshow, geen diamantengeflonker, geen m’avez-vous vu. Gewoon ongegeneerd tateren, ginnegappen en genieten in een studentikoos sfeertje. Ter illustratie van de sfeer hierna een paar anekdotes.

Een blonde studentin van het aangrenzende tafeltje veerde op en stevende naar de inkomdeur van het café. Brullend schalde haar stem de gelagzaal binnen:“KIEP GODVERDOMME DIE FRIET IN DAT FUCKING FRIETVET!” Daarna keerde ze als een donderwolk terug naar haar plaats.
Jetje en madame proestten het uit.
”Die heeft blijkbaar grote honger, “ zei madame.
De student die naast madame zat verklaarde: “Niet aantrekken, madame. Annelies is al de hele dag uit haar hum. Ze heeft vanmorgen haar staartbeentje bezeerd en sindsdien is ze niet te genieten.”
”Haar staartbeentje? Hoe kan ze dat nu bezeren?” vroeg madame.
Ze kreeg meteen de ludieke uitleg. Met zijn hand maakte hij een dalende trapbeweging en zei: “doebe doebe doebe doebe doebe doebe doebe doem.”
”Van de trap gevallen?” grinnikte madame.
Schalks geknik bevestigde de vraag.

Madame moest 9,80 betalen. Ze gaf de ober een briefje van 10 euro en zei: “’t is goed, hoor.”
De dramatisch ernstige repliek van de ober: “Merci madame. Jij gaat in de hemel komen.”

Tussen de prettige interludia door hadden Jetje en madame elkaar nog honderden dingen te vertellen. Het zal dus niemand verwonderen dat ze vijf uur lang op dat terrasje genoten hebben.

Read Full Post »

Plantenrijk

planten1 Om 6u liep de wekker af. Wat een uur om op te staan! En dat op een zondag! “De plantenmarkt van Grasheide trekt ieder jaar veel volk, als je een goede parkeerplaats wil, moet je er vroeg zijn,” had Chelone gezegd. Dus prutste madame snel de prut uit haar ogen en kliefde door het ochtendgloren.

planten21Chelone had gelijk. Een uurtje na aankomst gonsde het er van ’t volk. Mensen sleurden zakken, kruiwagens planten naar hun auto. Chelone en madame deden niet onder. Vooraleer de vrouw van Kielzog arriveerde, waren ze al twee keer een aanzienlijke buit in de auto gaan zetten. Met de vrouw van Kielzog er bij werd kiezen en keuren gemakkelijk. Zij is een expert op gebied van plantjes. ‘Dat is een lentebloeier, die blijft niet groen, dat geeft witte bloempjes, die bevriest bij een strenge winter…’ enz. Ze wist er alles van. Daarbij kwamen de Latijnse namen er uitgerold als van een dokter die uitlegt dat je aambeien hebt maar waarna je meteen je levensverzekering gaat nakijken.

planten3 De volgende episode speelde zich af in de tuin van Chelone. ‘Tuin’ is eigenlijk te denigrerend uitgedrukt. Het is een Aards Paradijs. Gezellig met z’n drieën op het zonovergoten terras, met zicht op een plantenpracht, een glaasje wijn binnen handbereik, tateren over koetjes, kalfjes, kwartels, kikkers en natuurlijk ook over plantjes. Het was optimaal genieten.

planten5De plantjes die madame gekocht had mochten nog één keer hun potjes overnachten. De dag daarop was het werken geblazen. Liefdevol groef ze circa 50 putjes en gaf elk plantje een nieuwe habitat. Geleidelijk begon de tuin er gezelliger uit te zien. Hoewel madame zich ’s avonds gekraakt voelde, besloot ze de dagen daarop nog meer plantjes aan te voeren. Bukken ging allengs moeizamer. Rechtstaan was een beproeving voor de spieren. Maar ze hield vol. Woensdag, om klokslag 16u, was het luik voor dit jaar volbracht. In alle nieuw aangelegde borders glunderden jonge plantjes. Nog even en mijnheer en madame kunnen genieten van een bloemrijke tuin.

Read Full Post »

Even stil

rouw We hebben haar niet gekend. Toch was er een band.
Ze verliet het leven. Veel te vroeg.
Verdomde kanker!
Een moeder verliezen is pijnlijk.
We leven met je mee, Cook.

Read Full Post »

Alert Woefke

Papier of kartonnetjes waar eten in gezeten heeft, komen bij mijnheer en madame niet in de papier box terecht maar in de groencontainer. Voor de groenen onder jullie: dat is in hun gemeente in beperkte mate toegelaten, wordt zelfs gestimuleerd zodat de rottingsvochten opgeslorpt worden.
Klinkt dit alsof mijnheer en madame bijzonder milieubewust hun afval sorteren? Even afremmen dan. Er is nog een andere reden.
De papier box staat in de keuken achter een klapdeurtje. Als Woefke van achter dat deurtje een etensgeur waarneemt – ze ruikt zelfs droge macaroni! – prutst ze stilletjes het deurtje open, duikt met haar snoet in de doos en wroet op z’n truffelvarkens tot ze het ‘snoepje’ gevonden heeft. Op fluwelen pootkussentjes verdwijnt ze dan met haar buit naar de woonkamer en sabbelt en scheurt aan het papiertje tot het laatste flardje aroma op geconsumeerd is. ’t Is dus ook om dergelijke (mini-)ravages te vermijden dat mijnheer en madame secuurder voorsorteren.

Gisteren bleek plots een bepaalde geur uit de papierdoos bijzonder stimulerend. Woefke liet alle achterbaksheid varen en schoot als een pijl uit een boog naar de papierdoos. Het rommelde en stommelde in de keuken. Mijnheer sprong op. Het leek alsof madame per vergissing niet alleen de vleeswarenverpakkking maar ook de biefstuk in de papierbak geworpen had. Zo hels ging Woefke te keer. Op het moment dat mijnheer in de keuken aan kwam, schoot iets naast zijn benen door waarop Woefke de achtervolging inzette. Een steak met pootjes?….

“Schat! Een muis! Er zit een muis in de living! Onder de zetel! Ik zag het onder de zetel kruipen,” riep mijnheer.
Madame kwam rustig naar beneden.
”En wat kunnen we daar aan doen?” vroeg ze laconiek.
”Tja, we moeten dat vangen,” zei mijnheer.
”En hoe gaan we dat doen?”
Van muizen vangen heeft madame namelijk geen kaas gegeten.
Intussen begon mijnheer de zetel te verschuiven.
”En nu moet ik dat pakken, zeker?” vroeg madame, die de situatie toch wel heikel begon te vinden.
”Als je kunt”, zei mijnheer.
Ze zette zich schrap om het beestje met de blote hand te vangen. Hoewel ze wist dat zoiets onmogelijk is. Het beestje kon alle kanten uit. En een muizenwhisperer is ze niet bepaald. Een borstel halen om het beestje een tik te geven, zag ze niet zitten. Een muis dood kloppen geeft zo’n creepy geluid.
Mijnheer had de zetel nog maar half weggeschoven of madame zag de lange dunne staart.
”Daar is het!” riep ze.
Mijnheer schoof de zetel nog een stukje verder achteruit.
”Het blijft zitten… Het beweeg niet… Oeps! ’t Is dood” zei madame opgelucht.
Ze haalde een stukje keukenpapier en pakte het beestje op.

Het diertje was nog warm, maar wel mors. Had Woefke het een knap gegeven? Had een hartaanval gekregen van ’t verschieten? Wie zal het zeggen. Het was in ieder geval een spitsmuis. Vermoedelijk heeft madame tijdens het putjes peuteren in de tuin de woelmuizen wakker gemaakt en is er eentje via de achterdeur komen kijken hoe het nest van die andere aardbewoners er uit ziet.

Read Full Post »

Older Posts »