Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2009

De Lijn

Het is zover. Vanaf vandaag (1 april ?!?)  en vooralsnog tot en met eind 2012 mag madame buiten de spitsuren gratis van De Lijn en aanverwanten (ja ook de belbus) gebruik maken.
Niet dat madame veel De Lijnt. Maar ‘t is de attentie de telt.
Nu ja, attentie… Zo’n onverwacht cadeautje,  weken  – allee ja, nog drie  – voor ze definitief bij de senioren ge(de)klasseert wordt, is toch een trap in de maag, met een schroevende naaldhak achterop. (Met een knipoog naar Broer die madame al 14 dagen belaagt met humoristische reminders over haar nakende, gezegende leeftijd.) Madame reageerde alsof ze een zesde Tefalpan cadeau kreeg: “Maar dat had je toch niet moeten doen! [big smile]” 

Hoewel, het siert De Lijn dat zo’n 65+ abonnement niet moet aangevraagd worden maar dat het automatisch bezorgd wordt. Meestal moet je, wil je iets gratis krijgen: het juiste aantal deelnemers raden, gokken hoeveel de prijsstier weegt, raden hoeveel keer Joyce De Troch met 1 rol van dat zijdezacht toiletpapier, met medaillon, haar gat kan afkuisen, enz. Bij De Lijn geen foefjes. Jij wordt 65, jij mag gratis mee. Voilà!
Madame is er écht blij mee en zal er ten gepaste tijde gebruik van maken.

Read Full Post »

Stokje

stokje Veerle lanceerde een stokje richting madame. Ziehier madame’s invuloefening.

Wat op dit moment mijn obsessie is :: kleur geven aan de tuin.

Wat ik nu draag :: Lange broek en T-shirt.

Doe ik vaak een dutje ::  Nee. Er is nog te veel te (be)leven.

Wie ik het laatst een knuffel heb gegeven :: Mijn mijnheer.

Wat ik zou willen veranderen :: De verzuring van de maatschappij. Een vriendelijke goedendag moet toch kunnen? Altijd en overal?

Wat ik vanavond eet :: Bokes met kaas.

Mijn laatste aanschaf :: Een sproeitonnetje, een liter onkruidverdelger en een aardappelmesje.

Naar welk geluid ik nu luister :: De lokale radio, het gezoem van mijn computer en het gesnurk van Woefke.

Favoriete weertype :: Zacht lenteweertje.

Mijn doel :: De mensen rondom mij gelukkig en opgewekt weten.

Zeg iets tegen de persoon die je getagged heeft :: Veerle, bedankt voor dit tagje. Ik zat zonder inspiratie vandaag. Dat kwam dus goed uit.

Favoriete vakantieplek :: Al veel toffe vakanties meegemaakt, maar tot nog toe geen enkele plek gevonden die ik tot favoriete vakantieplek wil uitroepen.

Films die ik keer op keer kan bekijken :: “Shirley Valentine” heeft een extra plaatsje in mijn hart. Verder ben ik altijd bereid om gelijk welke tekenfilm te herbekijken. Met uitgesproken voorkeur voor “Chicken Run”.

Favoriete theesmaak :: Ben een koffiedrinkster. Maar als er geen koffie voorhanden is, vraag ik gesofistikeerd naar Darjeeling thee.

Het boek dat ik momenteel lees :: Even de leesriem er af gelegd. Zodra het weer toelaat dat ik onder de parasol in de tuin kan zitten lezen, zal het weer een thriller zijn.

Wat mij op dit moment veel plezier geeft, maar tegelijkertijd ook schuldgevoelens :: Mijn tijd van onnodige (lees: aangekweekte) schuldgevoelens is definitief voorbij.

Het landschap van mijn gedachten :: Dat varieert. In euforische momenten lig ik op een wit strand, onder een palmboom; een viriele, getaande butler brengt me een kleurige cocktail… Normaliter zie ik mijn huidige biotoop, zijnde een huis met een tuin.

De laatste quote die indruk op mij heeft gemaakt ::

Vegetariër: “Waarom is de koe die jij nu eet moeten sterven? “
Vleeseter: “Omdat jij zijn voer opvreten hebt.”

Welke kwaliteit ik zou willen hebben :: Een geheugen van 140 Watt.

Waar ik op wacht :: Van dag op dag op de volgende leuke anekdote.

Heb je een tic of kenmerkende eigenschap :: Halflege flessen kan ik niet hebben. Ik drink ze waar mogelijk, leeg.

En ik op mijn beurt, tag vier personen (acht vond ik te veel):

Ik wil niemand verplichten. Daarom gooi ik deze tag te grabbel aan alle bloggers van mijn bloglijst. Feel free!

Read Full Post »

Nigel Williams

Met gloeiende koontjes en een onuitwisbare glimlach verliet madame de zaal. Dat was nog eens humor van de bovenste plank! En wat een tempo! Nigel Williams gunde zijn publiek geen minuut om te bekomen van een knetterende opmerking of daar was de volgende giller al. Het was een spervuur van snedige humor, ironie (madame’s favorite) en gevat hekelen van de maatschappij. Recht voor de raap en to the point. Heerlijk!

Madame is normaliter geen luidruchtige lacher. Maar bij deze show galmde ze als een paasklok. Ze kletste zelf als een enthousiaste simpele op haar billen van de pret. Hoewel de humor van Nigel Williams niet echt simpel kan genoemd worden. Ok, enkele uitspraken (met de klemtoon om “enkele”) gaan net niet over de schreef. Maar tegelijk, of kort daarna, serveert hij delicieuze doordenkertjes.

Madame heeft gesnoept van de voorstelling. Met de hand op haar (eerlijk) hart kan ze zeggen: heb je de kans om Nigel Williams life bezig te zien, doen! Absoluut doen!

Read Full Post »

Kookboek

…Snij de champignons in fijne plakjes. Snij de sjalot, de lente uitjes en de chilipeper fijn. Laat de vloeibare boter smelten in de pan en bak de entrecote bruin. Kruid met flink wat peper…
Wat zijn kookboeken SAAI! Zo technisch, zo kortaf. Niemand die daar het water van in de mond krijgt. Eigengereide mensen, zoals madame,  worden er zelfs rebels van. Kruid. Snij. Kruid. Smelt. Bij zo’n kortaangebonden bevelen begint ze te steigeren.  Misschien ook vandaar dat ze de meeste recepten eigenzinnig “aanpast”.

“Neem alsjeblief 200 gr. verse champignons en wees zo vriendelijk om ze in fijne plakjes te snijden” is natuurlijk ook geen kookboekstijl. Maar smeuïge literatuur zou madame toch sneller aanzetten om een recept uit te proberen. Nigella Lawson is wat dat betreft op de goede weg. Bij haar recepten begint op madames smaakpapillen al een voorsmaakje te kietelen. Alleen spijtig dat Mrs. Lawson nogal veel gebruik maakt van typisch Engelse ingrediënten die in de plaatselijke supermarkt niet te verkrijgen zijn.

Gisteravond botste madame op een uitzonderlijke culinaire site. Oh nee, geen grande cuisine gedoe maar prachtig, luchtig proza over degelijk voedsel. Goed voor uren gefascineerd lezen, constant grinniken en veel goesting krijgen om te beginnen koken. De auteur is Nick Trachet. Als die man een boek uitgeeft met zijn culinaire columns, staat madame als eerste in de boekenwinkel. Naar het schijnt wil hij zijn columns wel in boekvorm gieten, maar vindt hij geen uitgever. Tja, hij is nog niet op tv geweest, hè.

Hieronder als smaakmaker de inleiding van zijn column over yoghurt.
”Niemand associeert yoghurt nog met genieten. Het wordt in de supermarkten voorgesteld als een vorm van voedselmasochisme, een product waarmee de zondige consument moet boeten op het altaar van de dunne lijn. Er zijn heel wat supermarkten waar niet eens meer volle yoghurt te vinden is. De magere is dan weer niet te vreten en wordt ‘opgeleukt’ met allerhande lapmiddelen, kunstmatige siroop of ‘echte’ stukken fruit. Fruit en siroop zitten van nature vol suiker en dus is het eindproduct niet meer mager. Magere yo­ghurt is een vals vermageringsmiddel.”

Wil je meer lezen? Surf naar “Culinair Ontdekt”: http://www.brusselnieuws.be/trachet
Wedden dat je blijft lezen?

Read Full Post »

Verbannen

Jaar en dag (en nacht) spuide radio Donna zijn luidruchtige klanken door de woonkamer. Ze roffelden tegen de trommelvliezen en spatten tegen het behang. Toen kwam het MNM snoepje, met de welbekende zenuwpees als boegbeeld. Hij beloofde gouden bergen. De nieuwe zender zou hipper zijn, frisser, jeugdiger. Madame keek er naar uit. MNM zou haar cosmetisch gestutte frisheid, jeugdigheid en hip-zijn een muzikale boost meegeven. Ze was er klaar voor: let’s have a big time!

Wablief? A big time?
Drie maanden lang heeft MNM madame’s hamer, aambeeld en stijgbeugel geteisterd. Drie maanden lang verdroeg ze de saaie playlist. Tien keer dezelfde hits per dag was een regelrechte aanslag op haar zenuwgestel. Maar wat uiteindelijk de deur dicht deed, was het gezever van de presentatoren. Uren amateuristisch gewauwel. Sullige telefoongesprekken met luisteraars. Wat heb je vanmorgen gegeten? Zit je in de auto? Laat de claxon eens horen. Aan kletspraat geen gebrek. En of ze aan die flauwekul spektakel toevoegen door uit te zenden vanuit een helikopter of een groot paasei, het blijft leeg geleuter.

Nu ja, madame had de kleine lettertjes niet gelezen. MNM’s doelgroep zijn mannen en vrouwen tussen 18 en 44 jaar. Zij wordt dus niet geacht naar MNM te luisteren. Een reden te meer om MNM naar de geluidloze ether te verbannen. De plaatselijke zender doet het stukken beter.

Read Full Post »

tuin Tot en met de laatste zonnige dag hield madame zich aan het opgelegde schema: twee uur per dag graszoden wegschrapen. Repel per repel. Hoewel erg arbeidsintensief, het gaf voldoening. Na iedere sessie begon de grasvlakte, meer en meer op een tuin te lijken, zelfs zonder beplanting. Haar droomtuin kreeg vastere vorm. Zo vast zelfs dat ze er een pergola in projecteerde.
Ze liep zelfs voor op het schema. 1/3 van de tuin is klaar om beplant te worden. Wat het vierjarenplan is reduceert tot een driejarenplan.

Lijkt het alsof madame zich uitgesloofd heeft? Denk dan maar vlug iets anders. Na elke noeste arbeid, beloonde ze zichzelf  met een langdurig dolce far niente. En met “langdurig” wordt wel écht langdurig bedoeld. Ter ontspanning heeft ze namelijk de “verboden vrucht” weer uit de kast gehaald.

Er lag er nog eentje in het CD-kastje: “Nancy Drew – Stay tuned for danger”. Een verjaardagscadeautje dat ze nog niet open gedaan had.
Met een adventure game kan madame obsessief bezig zijn. Te obsessief zelfs. Er zijn tijden geweest dat er geen eten op tafel kwam omdat madame aan de game gekluisterd was. Nietwaar, Draakje? Knoopke?:-) Qua discipline is ze er met de jaren gelukkig wat op verbeterd. Zelfs zonder pauzesoftware kan ze nu het spel na 2 à 3 uur uitschakelen.
Maar nu gaat ze Nancy Drew toch nog één zaakje laten oplossen.

Read Full Post »

Manke poot

Mijnheers voorpoot was aan de beterhand. Vanavond mochten de draadjes er uit. Helaas bleek de kloof nog niet helemaal gedicht. Drie van de vijf draadjes moeten nog een week blijven zitten.

Mijnheer is niet meer de enige met een geblesseerd pootje. Woefke heeft zich ook bij de gewondenbond aangesloten. Gisteravond kwam ze mankend uit de tuin. Wat er juist scheelde kon madame niet uitmaken. Een geblesseerde hond wil op een zere plek niet aangeraakt worden. En zeker Woefke-de-beagle niet! Al gebruikte ‘t beestje geregeld gebarentaal om te vertellen dat haar rechtervoorpoot pijn deed. Dan ging ze zitten, liet het pijnlijk pootje bungelen en keek madame zieltogend aan. “Krak,” zei madame’s hart dan. De volgende ochtend boekte ze een afspraak bij de dierenarts.

Getooid met muilband werd ze op de onderzoekstafel gezet. Madame zette zich schrap. Woefke tijdens een medisch onderzoek in bedwang houden is te vergelijken met de vroegere kermisattractie: de lutteur en de beer. Gelukkig duurde de match niet lang. Het euvel was snel gedefinieerd. Een sleuf in een teenkussentje plus een te lange vijfde teennagel die bij iedere stap in de wond drukte.

De dierenarts knipte de teennagels bij, prikte een antibioticaspuit in ‘t kontje, et voilà, Woefke was geheeld. Toen madame de dierenarts voor de geleverde diensten betaalde, deed Woefke ook een duit in ‘t zakje. Uit dankbaarheid dropte ze drie ferme worsten op de vloer.

Read Full Post »

Older Posts »