Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2009

Tuinieren

Hoera! Madame won gisteren bij Kielzog een schitterend plantenboek. Ze is er ontzettend blij mee. Want over planten kan en wil ze nog heel veel leren. Haar botanische kennis is er de laatste jaren wel wat op verbeterd, maar echte groene vingers heeft ze nog steeds niet. Niet verwonderlijk, als je weet hoe haar flora-ervaring begon.

 

Tot haar 47ste had ze in huizen gewoond met als uitloop een lapje gras dat als hondentoilet benut werd. Dan verhuisde ze naar een huis met een tuin. En wat voor een tuin! Een paradijs van 30 are met bomen, borders, moestuin, kippenren, vijver, serre… De eerste weken genoot ze met volle teugen van de planten- en bloemenpracht. Daarna drong het tot haar door dat ze die tuin moest onderhouden. Hoe moest ze daar aan beginnen? Ze kende het verschil niet eens tussen bodembedekkers en onkruid.

 

Met Rob Herwig’s plantenboek in de hand trok ze de tuin in. Aan de hand van de foto’s in het boek probeerde ze elke plant te definiëren, waarna ze noteerde hoe ze die plant moest verzorgen. Veel water, weinig water; snoeien,niet snoeien; verdorde bloemen verwijderen, bijmesten, sproeien tegen ongedierte… Het duizelde haar. Tuinonderhoud is een wetenschap op zich! Hoe ging ze dat allemaal bewerkstelligen?

Ze besloot de groene planten te laten voor wat ze waren en zich op de bloeiende planten toe te spitsen. Haar voorliefde ging immers uit naar alles wat bloeit. Wat de anekdote hierna illustreert.

 

In de kippenren ontwaarde ze mooie witte bloempjes met een geel hartje.

“Wat staan die beauty’s daar te doen?” dacht ze, “bloemen horen in een bloemperk.”

Liefdevol groef ze de bloempjes uit en gaf ze een zonnige staanplaats in een bloemenborder. Elke dag ging naar “haar” tuinbloempjes kijken. Met enige fierheid zag ze hun witte kopjes schitteren. Veel groeien deden ze niet, maar ze leken heel tevreden met hun nieuwe staanplaats.

Toen kwam haar schoonbroer op bezoek. Schoonbroer was een fervente tuinier. Trots leidde madame hem rond in de tuin. Her en der gaf schoonbroer nog enkele tuintips mee. Dan arriveerden ze bij “haar” tuinbloempjes.

“Wat staat dat hier te doen?” vroeg hij.

Madame vertelde hoe ze die bloempjes uit het kippenhok gered had. Schoonbroer barstte in lachen uit.

“Dat is echte kamille,” zei hij.

 “Ah! Heet dat zo?” zei madame, terwijl haar Florence Nightingale gevoel een boost kreeg vanwege het feit dat ze échte kamille gered had.

“Dat is onkruid,” verduidelijkte haar schoonbroer.

Madame’s trots stuikte ineen als een natte handdoek.

 

Door de jaren heen heeft ze veel bijgeleerd. Alleen mooie borders maken is haar nog steeds niet gelukt. Ze heeft nog steeds niet door hoe hoog en omvangrijk kleine plantjes worden. Of welk gezelschap sommige planten op prijs stellen. Maar daar gaat het boek van Kielzog verandering in brengen.

Bedankt, Menck!

Read Full Post »

Shake it!

The day after, the second day after, the second evening after… Hoewel madame al ietwat bij de pinken was, voelde ze zich nog steeds futloos. Haar pientere geest zal als het ware verpakt in een bloemzak. Daar moest ze iets aan doen.

 

Wat heeft een mens tekort als hij zich futloos voelt, Google?

Het meest voorkomend antwoord was: vitamines.

Madame dook in haar ijskast, die niet meteen uitpuilde van gezonde voeding. Een legplank vol eclairs, een schotel met roomtoetjes en roomsoezen, een laatste punt chocoladetaart, een stuk cake.

Maar kijk, daar helemaal achterin lagen nog stukken verse ananas (van de Piña Colada). En er was nog kokosroom en een banaan en sinaasappelsap…

Volgens deze pracht van een voedingswaardetabel zou ze met deze ingrediënten de hele reutemeteut A’s, B’s (met uitzondering van B12) en C’s binnen krijgen.

 

Ze flikkerde al die spullen in de blender.

Of het lekker zou zijn was het minste van haar zorgen. Ze had fut nodig. Ook al smaakte het naar drabbige hutsekluts.

En de blender shakete alles tot een witte halfvloeiende massa. Het uiteindelijk brouwsel was iets te dik om milkshake genoemd te worden. Dan nog maar een paar ijsblokjes er bij.

 

Voorzichtig nipte madame van haar vitaminepreparaat en een hemelse wolk drapeerde haar smaakpapillen in een paradijselijke sensatie. Ze had nooit gedacht dat vitamines zo lekker konden zijn. Logisch, als je weet dat de enige vitamines die ze in haar kindertijd  te slikken kreeg levertraan was. De associatie vitamines=walgelijk is nooit weg geweest.

 

Is ze er fit van geworden? Reken maar! Een uur later was ze aan ’t headbangen (mede dank zij het super blogje van Chocolate Moose).  

Read Full Post »

The day after

 

bloggerstafel 
Zo zag de tafel er uit toen madame the day after de blogmeeting opstond en als een vermoeide veldheer de ravage van de slag aanschouwde. Haar hart vervulde zich met trots. Een trots die ze met de kapitein had willen delen. Maar mijnheer sliep zijn roes nog uit. Toen de laatste die hards er nog op los tetterden en tutterden, begonnen zijn krachten te begeven. Rond 4u was hij op zijn stoel beginnen wegzakken en dommelde met een gelukzalige glimlach weg in een roes van rode wijn, Cuba Libre en whisky.

 

Ze was trots op het legertje bloggers. Ze waren moedig geweest. Heel moedig! Alles kregen ze klein. De drank (behalve de frisdrank), de overvloed aan voedsel (op het dessertbuffet na), ja zelfs het toiletpapier. Normaliter zouden twee rollen toiletpapier volstaan hebben, ware het niet dat Zeezicht er verliefd op werd. Aan ieder die het horen wilde verkondigde ze dat madame toch zo’n mooi toiletpapier had. Met als gevolg dat het toiletpapier veelvuldig op zijn aaibaarheidsfactor werd getest. En dan te weten dat mijnheer de avond voordien nog zei: “ik hoop dat ze niet te veel naar het toilet gaan.”

“Waarom niet?” vroeg madame.

“Omdat ik de laatste paar dagen de indruk heb dat de septische put bijna vol is.”

 

Chelone had niet alleen een Mexicaanse gratinschotel meegebracht. Ze had ook scharreleitjes bij. Een geste die mijnheer en madame danig appreciëren. Scharreleitjes zijn voor hen een delicatesse. Daarop tilde Kielzog het gesprek naadloos tot op wetenschappelijk niveau. “Een ei breekt niet als je het op gras gooit,”  was zijn stelling. Ongelovige Thomassen alom. Bloggers zijn nu eenmaal kritische geesten. Toen slaakte Margo de verlossende kreet: “Dat wil ik zien!”

Allen togen de tuin in, uitgelaten kwetterend als kinderen die naar vuurwerk mogen gaan kijken. Allen heimelijk hopend dat Kielzogs stelling niet klopte en vernielzuchtig belust op de splash van een ei.

Kielzog wierp als eerste het ei in een lange scheervlucht, rakelings langs het gras. Het ei stuiterde en vleide zich ongedeerd neer.

“Maar wat als je het hoog in de lucht gooit?” opperde Margo, die meer spektakel verwachtte. Ze gooide het ei zeven à acht meter loodrecht de lucht in. De spanning was te snijden. Volgt nu een spetterende crash of overleeft een broos eitje zo’n vrije val?

“Plof!” deed het eitje en behield zijn gave ovale vorm.

Nadat nog enkele ongelovigen ei-gegooid hadden werd Kielzog gul opgewaardeerd tot professor in de toegepaste eiwetenschappen.

 

“Waar de brouwer is, moet de bakker niet zijn,” zegt het gezegde. Bij het machtig dessertbuffet moest het flink pimpelend leger bloggers de duimen leggen. De heerlijke verse fruitsla van Ionesque ging er nog in. De schitterende honingchocoladetaart met marsepeinen bijtjes van Elke, naar een recept Nigella Lawson, werd welverdiende eer aangedaan, toch bleef er nog een kwart over. Enkele eclairs van Zapnimf, de roomtoetjes van de disfunctionele huismoeder en plakjes cake van Hilde gingen nog over de lippen. Laatkomer Chocolate Moose , werkte nog een flinke hap restanten weg. Maar de voorraad zoetigheden minderde amper.

Bijgevolg eet madame nu al twee dagen eclairs, roomtoetjes, cake en chocoladetaart als ontbijt en/of vieruurtje. Gelukkig was er nog een flinke prak spaghetti van Beo over. Een welgekomen hartigheid na zoveel culinaire zoetigheden. Maar een punt van die chocoladetaart gaat madame zo dadelijk toch nog binnenspelen. Daarna gaat ze op dieet.

Ladies and Gentlemen, madame vond het buitengemeen aangenaam jullie te mogen verwelkomen. De godganse day after een beetje zombie zijn had ze er graag voor over. De aanvoer van vers toiletpapier ook.

Read Full Post »

Surfing safari

De Beach Boys hadden het destijds met hun hit wel over een ander soort surfen. Maar madame’s capriolen over de virtuele golven van het world wide web zijn vergelijkbaar.

Ze begon met een bewuste zoektocht naar het recept van een cocktail die ze zaterdag op de blogmeeting wil aanbieden. Vijf verschillende recepten verder belandde ze bij de kookvideo’s van een gerenommeerde kok die haarfijn demonstreerde hoe de bewuste cocktail moet gebrouwen worden. Nadat ze zijn recept genoteerd had wou ze over die kok wel wat meer weten. Bleek dat hij een aanhanger was van moleculair koken. Madame’s aandacht was gevangen. Over moleculair koken wil ze al lang meer weten dan dat een biefstuk malser wordt als je hem vooraf 15 tot 20 min. in kiwipuree marineert. En eigenlijk zou ze wel eens in een moleculair restaurant willen gaan eten.
Ze vroeg Google haar naar een “moleculair restaurant” te leiden. Een resem sites verder belandde ze bij het Moto restaurant in Chicago. De reportage die ze erover las was verbijsterend! Een eetbare menukaart, 20 gangen, CO2 fruit, speciaal bestek… Onvoorstelbaar!
In die site kwam de naam El Bulli voor. Dus surfte madame naar dat vermaarde restaurant aan de Costa Brava. De zever was zo stilaan uit haar mond aan ’t lopen. “Waarom zouden mijnheer en ik eens niet bij El Bulli gaan eten?” dacht ze. Die gedachte moest ze snel weg zappen, want ze las dat je bij El Bulli minstens twee jaar van tevoren moet reserveren. Tegen die tijd had ze misschien geen tanden meer.
“Zijn in de buurt dan geen moleculaire restaurants?” Met die vraag begon ze aan een volgende surfronde. De meest nabije moleculaire chef bleek in Overveen (Nederland) te wonen. Volgens Google maps was het slechts 2 uur van huis.
“Nou” dacht madame in haar beste Hollands, “dan zullen we bij die gozer eens gaan eten.”
Omdat ze niet over een sleurhut beschikt, snorde ze nog een hotelletje in de buurt op. Daarna stuurde ze mijnheer (die vier meter verder aan zijn computer zat) een mailtje met de vraag: zullen we Valentijn en ons beider verjaardag eens in Holland gaan vieren?
Mijnheer zag het zitten.
De Beach Boys in madame’s hoofd grabbelden naar hun gitaar en zongen: Come on baby wait and see
Yes I’m gonna take you out with me
Let’s eat moleculair
Com’on eat moleculair
Moleculair with me. Yeah!

Read Full Post »

Bweik!

Tot de geneugten van madame’s virtueel leven hoort af en toe een spelletje Mahjong. Soms speelt ze om tussendoor wat te ontspannen. Soms maakt ze er een lange ontspanningssessie van met muziekje, drankje, sigaretje en knabbeltje.

Mahjong is wel een brainteaser, maar het relaxt… om te beginnen toch. Na een tijdje slorpt het spel al haar aandacht op. Dan verdwijnt de omgeving. Roken, knabbelen en drinken wordt een automatisme…

 

Ze moest nog zo’n 136 blokjes weg spelen maar zag niet meteen een mogelijkheid. Ze schakelde haar verstand een vitesse hoger. Haar hersenradertjes knarsten. Op automatische piloot nipte ze van haar glaasje. Ze besefte maar half dat een slokje porto naar binnen glipte. De Mahjongpuzzel fascineerde, biologeerde.

Kort daarna, met blik en aandacht onverminderd aan het scherm gekluisterd, grabbelde ze in de pot zoute nootjes en frommelde er een handvol van in haar mond. Meteen daarop schreeuwden haar smaakpapillen om aandacht. Ze telegrafeerden dat de ingevoerde substantie niet klopte. Heel even verifieerde madame de boodschap, dan spuugde, tufte en walgde ze. Ze was geen zoute nootjes aan ’t eten. Ze had in de asbak gegrabbeld en peukjes sigaretten in haar mond gestopt!

Read Full Post »

Panoramix

Mijnheer en madame waren gisteren allebei ietwat groggy vanwege een druppende neusfluit en een bronchiale claxon. Mijnheers weerstand was al twee weken in de weer om de virusbeestjes te lijf te gaan. Bijna had hij de strijd gewonnen. Tot madame een nieuw legertje virusjes meebracht. Voor die versterkte troepenmacht moesten ze allebei de duimen leggen. Er zat niets anders op dan de hulp in te roepen van Panoramix.

 

Panoramix was zoals altijd in een goede bui. Terwijl hij mijnheer en madame onderzocht, zong hij een aria van La Traviata (of zoiets). De virussen kropen er meteen van in hun schulp. Tegen zoveel joligheid om hun massale invasie konden ze niet goed tegen.

“Bij allebei hetzelfde: ontsteking van de bovenste luchtwegen,” concludeerde Panoramix. Hij schreef tweemaal dezelfde toverdrankjes voor en mijnheer kreeg er nog een week verlof bij.

Nu nog een week een druïdemix vreten en de twee zieke Galliërs trekken weer met gezonde luchtwegen ten strijde.  

Read Full Post »

Lowieke

Madame had voor de kersverse kleinzoon een blogalias klaar. Toch wou ze hem niet zo maar online zetten. Ze vond dat de ouders recht hadden op inspraak.

Miek gniffelde bij madame’s voorstel.

“Ja, dat is goed. Maar dan wel Lowieke en niet Louis-ke.”

 

Wegens een griepachtige verkoudheid had madame een bezoek aan Lowieke uitgesteld. Ze ging het bazeke toch niet met een griepvirus opzadelen, zeker!

 

Gisteren was het eindelijk zo ver. Ze was nog niet helemaal hersteld, maar had voorzorgen genomen.

 “Wil je hem in je armen nemen?” vroeg Miek.

Madame zette inderhaast een steriel masker voor haar mond, stak beide armen uit en nam Lowieke in haar armen.

En daar was het gevoel, die spiraal van gelukzaligheid die als een warm kompres de ingewanden inpakt.
Dat heet dan gelukkig zijn…

Read Full Post »

Older Posts »