Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2009

Update

1. Screentest

 

Madame is dus niet geselecteerd als medewerker aan een tv-programma. Waarom ze niet uitverkoren is, daar heeft ze het raden naar. Want de afspraak was: krijg je voor volgende maandag geen telefoontje, dan ben je er niet bij. En ze kreeg geen telefoontje.

 

Ergens vind ze het wel spijtig. Want uitgerekend dat programma hield super veel fun in.

Over welk programma het dan wel ging? Om de zoekmachines te omzeilen, zodat wie de naam van het programma intikt hier meer over het programma zou te weten komen, een gecodeerde tip voor de “goede verstaander”.

Het ging om “trggr hpp”.  Alle medeklinkers staan in de juiste volgorde, alleen de klinkers ontbreken. J

 

2. Computerfrustraties

 

De problemen zijn nog steeds niet opgelost. Volgens de laatste gegevens zou de oorzaak bij de server zitten. Madame pleegde diverse telefoontjes en mails met de technische dienst van de server. Ook dat bracht (nog) geen aarde aan de dijk. Momenteel heeft ze IT-goeroe Joost ingeschakeld. Hij onderhandelt verder met de server.

 

3. Regie

 

Er heerst nerveuze bedrijvigheid. Elke avond wordt er druk gerepeteerd. Donderdag is de algemene repetitie en vrijdag is de eerste opvoering.

Advertenties

Read Full Post »

Deep down under

De laatste week zat madame deep down under in de put der zuchten. Nee, ze zat niet te treuren omdat ze uitgerangeerd was uit de kandidaten voor dat tv programma (waarover later meer). Ze zat met de handen in het haar vanwege de weerbarstigheid van het computerprogramma Frontpage.

Een Access database in een website integreren is niet simpel, maar ze had het nogal gedaan. Deze keer kreeg ze het echter niet gefikst om de databaseresultaten op het internet te krijgen. Zelfs niet na dagen herwerken, herkansen, telefoneren met de helpdesk van de server, dampend hersenwerk en plat googlen van fora over gelijkaardige problemen.  Het werd een obsessie. Ze moest en zou dat ding aan de praat krijgen.

 

Gisteravond gaf ze er uiteindelijk de brui aan. Hoewel… niet helemaal. Ze besloot de zaak wat te laten rusten en zich volgende week te verdiepen in het gebruik van Dreamweaver en de geheimen van SQL (Structured Query Language).

Read Full Post »

Welkom!

Nu we de kille, donkere dagen stilaan beu worden, is het tijd om de winterblues een halt toe te roepen.

Gezellig samenzijn, ongecompliceerde toestanden, spontane conversaties, leuk gezelschap, lekkere hapjes, toffe muziek, verrukkelijke drankjes…

Zeg nu zelf, dat zijn toch DE ingrediënten om de zielige februaridagen op te fleuren?

 

Beste bloggers, blogsters, jullie worden hartelijk uitgenodigd op een blogmeeting ten huize van mijnheer en madame. Voor alle hoger vermelde antistress factoren staan mijnheer en madame borg. Aan jullie wordt alleen gevraagd om elk een schotel met voedsel mee te brengen.


Mijnheer en madame heten jullie welkom op zaterdag 21 februari, vanaf 15u.

 

Omdat de living niet uitrekbaar is, moet helaas een limiet gesteld worden. 22 personen zullen bij aan tafel kunnen schuiven zonder zich een sardientje te voelen.

Inschrijven kan via mail aan: madame apenstaartje telenet dot be. De geografische coördinaten worden dan per kerende mail doorgespeeld.

 

blogmeeting

Read Full Post »

Casting

Ze reed er ontspannen naartoe. Ze had immers niets te verliezen. Eventjes de fun van een casting met screentest meemaken en daarmee was de kous af. Dat het om een selectie voor tv-opnames ging, lapte ze aan haar laars. Voor concrete perspectieven was het nog veel te vroeg.

 

De testen bestonden uit roleplaying. Madame moest zich als oud besje voordoen en een opgegeven scenario improviseren. Het waren grappige opdrachten. Ze voelde zich meteen in haar sas. Ze slaagde er wel niet altijd in om haar tegenspeler (een beroepsacteur) onder tafel te praten. Maar hem en de crew aan ’t lachen brengen, dat lukte wel.

 

En nu is het afwachten. Want dit was de eerste schiftingsronde. Zij die daarin slaagden (er zijn een dertigtal kandidaten) wacht nog een tweede selectieproef. Of madame al dan niet geslaagd is, weet ze aanstaande maandag.

Read Full Post »

Le signal

afbeelding van het authentieke doosje was niet traceerbaar

afbeelding van het authentieke doosje was niet traceerbaar

Et pour les Flamands la même chose. Le signal was le signal.

In die tijd toch, toen madammeke met haar donkerblauw uniform opging in de meute donkerblauwe pensionaires chez les soeur franciscaines, een troep toekomstige heiligen die Frans moesten spreken.

 

Iedereen was beducht voor le signal. Altijd en overal kon hij opduiken. Hij werd gevreesd en verafschuwd. Hoewel le signal er op zich onschuldig uitzag. Het was een metalen klik-klak doosje van ongeveer vier centimeter doorsnee. Oorspronkelijk zaten er minuscule zwarte bolletjes drop in. Lekkere drop. Dat vonden de nonnen blijkbaar ook. Want de dropjes waren foetsie en vervangen door een reepje papier en een stompje potlood.

 

Iedere morgen werd een van de (+/- 150) leerlingen stiekem opgezadeld met le signal. Daarmee was het spionagenetwerk opgestart.

Tijdens de speeltijd posteerde de infiltrant met le signal zich onopvallend in de buurt van druk taterende groepjes. Daar bestond immers de grootste kans dat er in het Vlaams getetterd werd of dat het discours met Vlaamse worden gespekt was. “Avez-vous encore beaucoup de snoepkens dans votre snoepdoos”  was even misdadig als een Vlaamse volzin.

Betrapte Mata Hari iemand op Vlaams spreken, riep ze triomfantelijk: “Flamand!”, diepte le signal op en gaf hem aan de schuldige. Die moest dan met het potloodstompje haar naam op het papierstrookje schrijven, het doosje wegmoffelen en op haar beurt op zoek gaan naar Vlaams sprekers. Etcetera, etcetera. De spionage estafette liep door tot 16u.

 

Na de heksenjacht kwam de schandpaal.

Om 16u zaten alle pensionaires in de refter aan vijf lange tafels. In de grootste stilte verorberden ze het vieruurtje: een boterham met poepgelei. Vooraan stond soeur Beatrice. Op een voetbankje. Dat maakte haar corpulente gestrengheid indrukwekkender.

“Et maintenant le signal,” kondigde ze aan als een Richelieu op zijn preekstoel.

Huiver en vrees rilden door de stilte.

Soeur Beatrice opende le signal en spuwde verbolgen de naam van de eerste zondares uit, gevolgd door: “levez-vous”.

Elke zondares werd verplicht op te staan en zich in volle refter kenbaar te maken. Voor veel timide pensionaires een pijnlijke blamage.

 

Dat scenario werd dagelijks herhaald. Tot madammeke, na enkele jaren, meende dat die dagelijkse intimidatie best wat geestiger mocht verlopen. Ze sprak af met een naamgenoot.

“Ik geef le signal aan jou, jij geeft hem aan mij, dan ik weer aan jou en zo tot het blaadje vol staat met onze identieke namen. Wat denk je?”

Haar naamgenoot ging akkoord. En de dagelijkse terechtstelling begon.

“Madame A, levez-vous!”

Madame stond op.

“Madame levez-vous!”

Haar naamgenoot stond op.

Madame A levez-vous.

Als een mini Mexican wave wipten de madammen A en B glunderend op en neer.

Het had effect. De pensionaires gierden van ’t lachen en soeur Beatrice was heel boos.

 

Een tijd later hing le signal madame de strot uit. “Ik doe niet meer mee met dat spelletje,” zei ze tegen haar vriendinnen en schoof le signal  stiekem door de rooster van een rioolputteke.

Toen soeur Beatrice tijdens het vieruurtje vroeg: “qui a le signal?” en niemand opdook, schuilden madame en haar vriendinnen zich in de allergrootste schijnheilige onwetendheid.

Madame herinnert zich niet of nadien een nieuwe signal gecirculeerd heeft. Wel dat kort nadien le signal afgeschaft werd

Read Full Post »

Knetterende truien. Een knisperend kapsel. Een hond die bij aanraking statische elektrische schokjes veroorzaakt. Een droge hoest. Madame moest niet ver zoeken naar de oorzaak. De mondhoeken van het emoticonnetje van de hygrometer krulden naar beneden. Bij 30% luchtvochtigheid is hij danig slecht gezind.

“Ok makker, genoeg gepreuteld,” dacht madame, “ik zorg er voor dat je lacht.”

Mineurstemmingen irriteren haar. Ook al is het een emoticon met een zure snuit.  

 

Ze trok de gordijnen dicht, vulde de plantenspuit en besproeide de gordijnen. Dat huismiddeltje had ze nogal toegepast. Het werkt voortreffelijk en snel. Na twee intensieve sproeibeurten was de luchtvochtigheid van 30% naar 34% gestegen. Een verbetering weliswaar, maar het emoticonnetje bleef pruilen.

“En toch zal je lachen,” zei madame.

Ze maakte snel een berekening. Met de plantenspuit had ze ongeveer 1,5 liter water geneveld. Hoe kon ze op korte tijd nog 2 liter water in de lucht krijgen?

Haar McGyver instincten kwamen boven. Het duurde niet lang of er brandde een lampje. De Vaporetto! Die stoomt er op los!  

Ze schakelde de Vaporetto in. Na zowat een 20 minuten had ze een vol reservoir in de lucht geblazen en was de vochtigheidsgraad met reuzensprongen gestegen tot 38%. Maar de emoticon was er niet van onder de indruk. Hij bleef stoïcijns chagrijnig.

 

Madame besloot de strijk te doen.

“Als ik stevig stoomstrijk, komt er weer een lading vocht in de lucht,” dacht ze. “daar kikkert die norse emoticon zeker van op.”

Ze deed de strijk in de keuken, pal onder de neus van de hygrometer. Nog voor ze het laatste hemd gestreken had, bereikte ze de 40%. En kijk! Ze had hem aan het lachen gekregen! De emoticon glunderde!

 

Niet alleen de emoticon lachte. Ook madame was in haar nopjes. De betere luchtvochtigheid maakte het klimaat in de living tastbaar aangenamer. Haar kapsel krulde er zowaar van.

 

Update: Een uur later was de vochtigheidsgraad gezakt tot 38% en zag dat joch weer zuur.  😦

Read Full Post »

Warme oorden

Hoe mooi het er buiten ook uitziet – prachtig dat winterzonnetje op de poedergesuikerde natuur! – het hartje begint naar zonnige oorden te verlangen. Met haar monitor omkaderd door een stralend sneeuwlandschap verzonk madame in Google-gemijmer. Dromerig vertaalden haar vingers haar wishful thinking: zonnige oorden, citytrip, Jersey, Madeira, Spanje… Met elke zoekklik werd het verlangen sterker, het opsporen gerichter, de mogelijkheid realistischer.

Ze bleef in Spanje hangen. Herinneringen aan de citytrip naar Sevilla van vorig jaar kwamen opzetten. Qua genoegen en bezienswaardigheden haalde die minivakantie met brio de titel van tofste vakantie. Het weer was toen (half maart) wel niet om over naar huis te schrijven (=koude wind). Maar als ze nu eens in de maand mei een citytrip naar Spanje plande…

Ze surfte Google roodgloeiend en blaakte van enthousiasme. De Spaanse zon was tastbaar. Een reëel plan ontlook. Nog nagloeiend van haar virtuële reis lichtte ze mijnheer in over haar snode plannen. Hij was er meteen voor gewonnen.

Jippie! In de lente gaan ze een week op vakantie! Naar…

 

Read Full Post »

Older Posts »