Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2008

Nieuwjaarswens

2009-wens

Advertenties

Read Full Post »

Aai beestje

labradorGisteren mochten mijnheer en madame de voeten onder tafel schuiven op het jaarlijks kerstfeestje bij de schoonfamilie van mijnheer. Hoewel ze er dik tegen hun goesting naartoe gegaan waren, is het een ontzettend leuk feestje geworden.

 

Cook was de gangmaker. Voortdurend knalden zijn gevatte grappen en grollen in het rond. Madame zat naast hem aan tafel en miste bijgevolg geen enkele van zijn lollige opmerkingen.

 

Tussen de genodigden door liep de hond van de gastheer en gastvrouw. Een nog speelse en nieuwsgierige labrador van 9 maanden oud. Hij nam post onder de feesttafel, voortdurend op zoek naar iemand die hem wou knuffelen. Madame ging telkens in op zijn verzoek om een aaitje. Het was zo’n lieverd!

 

Toen ze weer eens zijn kop streelde, stelde mijnheer een vraag. Madame boog zich naar hem toe en gaf antwoord, met haar rechterhand nog steeds in aanslag om onder de tafel de kop van de labrador te aaien. Zodra ze geantwoord had, zette ze zich recht en streelde verder. Na twee keer geaaid te hebben voelde ze dat de consistentie van de hondenvacht veranderd was. Ze keek onder de tafel. De hond was weg! Ze was verdorie Cook’s bil aan ’t strelen! Verbijsterd keek zeCook aan en keek recht in zijn geamuseerde grijns.

Daarop volgde een ontladende schaterlach. De andere feestelingen snapten er geen snars van. Het duurde nog minstens vijf minuten voor ze over madame’s vrijpostigheid ingelicht werden, want Cook en madame hadden de slappe lach.

Read Full Post »

Beladen met pakjes kwamen ze binnen. In allerbeste stemming en ook wel een beetje nieuwsgierig. Want wat had madame dit jaar weer bekokstoofd…

Het diffuus blauw licht aan het raam en het groot baldakijn boven de feesttafel vielen meteen op. Madame wou deze keer een sprookjesachtige kerst vieren. Daar was ze qua decoratie best in geslaagd. Hoewel sommige dirty minds het blauwe licht associeerden met een striptent en een optreden verwachtten van schaars geklede callgirls.

kersttafel22008

kersttafel32208

De grote kerstboom viel ook in de smaak.
“Het is een elfenboom,” verduidelijkte madame, “zie je het elfenhuisje in de boom?”
Ze vroegen niet wat de zilveren buisjes in de boom betekenden. Die werden als madame’s eigengereide kerstversiering geïnterpreteerd. Maar daar zou dra verandering in komen. 

 

 elfenboom

Om de sprookjessfeer door te trekken kregen de gasten bij het binnenkomen een naamplaatje opgespeld. Ze kregen de naam van een sprookjesfiguur mee. Ook mijnheer en madame hadden zichzelf gedecoreerd.  De kleur waarmee de sprookjesfiguren geassocieerd worden zou een rol spelen.

Het menu had negen gangen. Elke gang was aan de benoemde sprookjesfiguren aangepast. Ze werden dan ook verzocht om bij “hun” gerecht een handje te helpen, zowel bij het opdienen al bij het afruimen. Dat scheelde voor madame een hoop werk.

nmplsmurfSmurf (mijnheer) brouwde uiteraard een blauw Smurfenaperitiefje.

npolelfjeHet gele elfje (Miek) diende de feeërieke proevertjes op, zijnde een pana cotta van bloemkool, een pompoensoepje en een mousse van gerookte forel.

nmplroodkapjeRoodkapje (Knoopke) bracht een kipcocktail met mandarijntjes overgoten met een romig currysausje en opgediend in echte mandjes.

 

 

 

nmplspyroSpyro (ET)verblufte iedereen met de paarskleurige toversoep. Er werd een partje citroen bij gezet. O wonder! Druppeltjes citroen in de soep kleurden bloedrood!

 

nplokikkerkoningDe kikkerkoning (Simon) serveerde de billetjes van zijn onderdanen, overgoten met een romig looksausje.

 

 

nmplpetemoeiFee Petemoei (madame) zorgde voor een citroensorbet.

 

 

De boskabouter (Joost) diende het hoofdgerecht op: hertensteak met boschampignons.
N.v.d.r. Het naamplaatje van de rode boskabouter kon niet meer achterhaald worden. Hij had zijn naamplaatje mee naar huis genomen.

nmpljannekeJanneke Maan (Cook) serveerde vanille ijs met maanvormige, gekaramelliseerde partjes ananas.

 

npolzwelgjeZwelgje (Draakje) bereidde als een volwaardige toverkol glaasjes met groene absint.

FYI Absint was destijds een mysterieuze drank. Er werden hallucinerende effecten aan toegeschreven. Sedert 2004 is absint is vrij verkrijgbaar omdat de hallucinerende stof (ajuthone) er niet meer aan toegevoegd is. 

absint

 De pauzes tussen de gerechten werden opgevuld met het uitdelen van de kerstcadeautjes. Dat verliep volgens een bepaald ritueel.

Om beurt mocht iemand een zilveren staafje uit de kerstboom pakken. Hij of zij mocht het staafje lichtjes buigen tot het knakte. Daarna even goed schudden, het zilverpapier er af halen en kijk! Het was een glowstick die met fel neonlicht kleur bekende. Er waren vijf kleuren: geel, rood, blauw, groen en paars. De sprookjesfiguur wiens kleur overeenstemde met de kleur van de glowstick kreeg een pakje.

Er ontstond wel enige verwarring bij de blauwe en de paarse glowsticks. In volle duisternis zou het misschien wel duidelijk geweest zijn, maar bij het gedempte licht was het verschil slecht te zien. Met als gevolg dat mijnheer en madame ook de paarse beurten toegewezen kregen. Madame werd er zelfs van verdacht dat ze alleen blauwe glowsticks in de boom gehangen had.

 

Zoals madame verwachtte inspireerden de glowsticks tot tafeljolijt. Glowsticks achter de oren steken, ze tussen neus en lippen klemmen, er een hangertje van maken, starwars-gevechtjes leveren. ET bouwde er zelfs da Vinci-achtige constructies mee.

De meeste glowsticks werden evenwel terug in de boom gehangen. Wat de boom een feeëriek uitzicht gaf. 

Toen de gasten moe maar vergenoegd opstapten namen mijnheer en madame nog een uurtje de tijd om de “kletskes” leeg te maken en genoeglijk na te keuvelen over deze alweer onvergetelijk kerst.

Read Full Post »

Soeur Gudule

soeurNu zou ze waarschijnlijk zuster Goedele heten. In die tijd flonkerde de Franse taal nog als diamant: brillant, distingué et riche. Wie plechtstatig uit de hoek wou komen sprak toen Frans. Vandaar dat de freules van de orde der Franciscanessen een Franse naam hadden. Hun klooster stond wel in hartje Kempen maar ze spraken Frans, met preuts Frans toetje en rollende R.

 

Madame werd als achtjarige, met een mond vol “Vloms”, naar dat pensionaat gestuurd. Als externe weliswaar. Na de lessen mocht ze naar huis en weer vrijelijk Vloms klappen.

Met Soeur Gudule kreeg ze pas na vijf jaar indoctrinatie te maken. Het werd haar verbloemd meegedeeld.

“Je moeder moet naar het hospitaal. Het zou gemakkelijk zijn als jij tot na haar herstel interne werd.”

Dat het om het weghalen van de baarmoeder ging, werd niet gezegd. Onderwerpen die zelfs maar een vleugje naar seks roken zouden de oren van een zedig kostschoolmeisje kunnen bezoedelen.

Drie weken lang met haar vriendinnen doorbrengen vond madammeke leuk. Er was maar een ding dat ze met een klein hartje tegemoet zag: de confrontatie met Soeur Gudule.

 

Soeur Gudule sprak geen Frans. Zij was de klusjesvrouw in de gemeenschap van de révérendes Soeurs Franciscaines. Simpele novices mochten immers ook toetreden tot de kloostergemeenschap. Na hun plechtige gelofte werden ze weggemoffeld in nuttige nederigheid.

Een van Soeur Gudule’s taken bestond uit het begeleiden van de kostschoolmeisjes bij hun wekelijks bad. Omgeven door een heilige wolk van kuisheid leidde ze telkens zes leerlingen naar de badzaal. Die bestond uit zes ligbaden, netjes door hoge wanden en een schuifdeur aan onzedelijke blikken onttrokken. Zij zorgde er persoonlijk voor dat de baden slechts voor 1/3 met lauwwarm water gevuld waren. Daarna mochten de pensionaires, bepakt met handdoek, zeep en proper ondergoed, een badhok betreden.

Dat was de fase die madame gevreesd had. Bloot in bad gaan was not done. In bad moest je je hemd aan houden. Om twee redenen. Ten eerste: opdat je blote lijf je niet tot zondige gedachten kon brengen. Ten tweede: omdat Soeur Gudule je rug kwam wassen en geen blote lijven mocht aanschouwen, want dat was zonde van onkuisheid.

 

Madammeke raapte al haar moed bijeen. Ze plooide haar gezicht tot een allerheiligst heiligenprentje en zei liefjes voor ze het badhok binnen ging: “Mijn rug moet je niet komen wassen, soeur Gudule. Ik kan dat alleen.”

Soeur Gudule bekeek de baldadige tiener die het waagde de badgeplogenheden naar haar hand te zetten.

Madammeke pleegde een allerliefste glimlach en verstrengelde haar vingers tot een devoot gebed. Geen zweem van onkuisheid was aan haar te bekennen.

Soeur Gudule zwichtte . Madammeke mocht zich alleen wassen.

 

Praten in de badzaal was ten strengste verboden. Madammeke kon de vreugde over haar bloot solobad evenwel niet op. Toen ze hoorde dat Soeur Gudule zachtjes de badzaal verliet, riep ze: “Hé mannen! Ik mag mijn rug alleen wassen!”

Enkele baadsters produceerden een vermanende “sht!” Maar madammeke ging door.

“Ze is weg. Hebben jullie ook zo weinig water?”

Het duurde niet lang of over de alkoofwanden heen ontspon zich een leutig gesprek. Zo leutig dat niemand hoorde dat soeur Gudule terug binnen kwam.

Haar krakende stem donderde in de badzaal.

“Zwijg, kinderen! Bid liever een Weesgegroetje opdat je niet in bekoring valt.”

 

Het heeft jaren geduurd voor madame begreep wat Soeur Gudule toen bedoelde.

Read Full Post »

Gekke boel

Toen ze thuis kwam voelde ze zich zo leeg als een platte tube. ’t Was alsof haar hele lijf  een fietsband was waarvan alle lucht met een lange “fwiet” vertrokken was. Een heerlijk leeg gevoel zoals het alleen voorkomt na algehele ontspanning.

Nog nooit maakte madame zo’n hilarische repetitie mee. Tranen met teuten heeft ze gelachen. En eigenlijk had ze het zelf in de hand gewerkt…

 

Het ging om een nogal saaie scène. Een psychiater leest, tamelijk belerend, twee patiënten de les. De patiënten mimeden goed op het monoloogje van de psychiater. Toen ze echter ook reacties mompelden, zei madame de regisseur dat ze luidop mochten reageren. Geïnterneerde kerels met een slag van de molen flappen er immers alles uit.

De ogen van de twee acteurs glinsterden.

“Krijgen we carte blanche?” vroegen ze.

Madame gaf haar fiat.

 

Ze verwachtte dat de twee daarmee iets losser gingen acteren en hier en daar een geluid zouden produceren. Maar dat die twee de show gingen stelen!…

De psychiater kon geen zin meer zeggen of de twee barsten uitbundig los met de meest onverwachte gebaren en opmerkingen. Het ging er zo gek aan toe dat de psychiater er geen speld meer kon tussen krijgen.

“Hoe krijg ik die twee tot bedaren?” vroeg hij.

“Fluit op je vingers!” zei madame.

 

En zo werd de saaiste scène een van de hoogtepunten.

Read Full Post »

Nachtelijke rit

mistDisfunctionele Huismoeder vertelde vorige week in haar blog over nachtelijk tanken. Het herinnerde madame aan haar meest spooky tankbeurt… en diets meer.

 

’t Gebeurde op een winteravond in 1997. Madame ging zowat 60 km van huis naar een toneelstuk kijken. Probleemloos bereikte ze de plaats van het gebeuren. Parkeren ging eveneens vlot. De toneelvereniging had de scouts opgetrommeld om met zaklampen op een naburige weide parkeerplaatsen toe te wijzen. Dat had die toneelvereniging prima geregeld, vond madame.

De toneelzaal bleek midden in een park te liggen. Ze volgde de stroom toneelliefhebbers en bereikte vlotjes de toneelzaal.

 

Na de voorstelling bleef ze plakken. Er waren toffe mensen en de wijn was lekker. Madame was in haar nopjes. De gezelligheidseuforie verdween abrupt toen ze opstapte. Het was donker buiten. Een dichte mist hulde de omgeving in matte onzichtbaarheid. Geen meter zag ze voor haar ogen. Gedesoriënteerd bleef ze staan. Hoe moest ze, in die dichte mist en via de doolhof van parklaantjes de parkeerweide terugvinden? De hulpvaardige scouts waren op dat onzalige uur natuurlijk al lang vertrokken. Plots hoorde ze stemmen van vertrekkende bezoekers. Voorzichtig volgde ze de stemmen.

 

De heren van het gezelschap loodsten hun giechelende dames tot op de parkeerweide, op de hielen gevolgd door madame. Zij vonden hun auto en vertrokken. En daar stond madame, alleen, in de dichte mist, op een grote weide…

Haar overlevingsinstinct schoot in actie. Met haar voeten als horizontale indicatie ten opzichte van een geparkeerde auto schuifelde ze het terrein af. Het geluk was met haar. Na twee evenwijdige banen te hebben “afgetast” vond ze haar auto. Met een zucht van verlichting startte ze haar auto. De zucht was nog maar net geslaakt of daar dook het volgende probleem op. Waar was de uitgang? Zijn er grachten? Bij dichte mist zijn grachten regelrechte boobytraps!

Ze viste in haar herinnering de richting op waarin het gezelschap dat ze gevolgd had vertrokken was. Na enkele herkansingen – er waren wel degelijk grachten rond die weide – vond ze de uitgang. Hoe dicht de mist ook was, op de openbare weg kunnen rijden was een verademing.

 

Enkele kilometers verder knipperde het lampje van de benzinetank. Dedju, dedju, dedju! Waarom had ze niet getankt voor ze naar de voorstelling reed! Terwijl ze gespannen de drie zichtbare meters witte lijnen op de baan volgde, speurde ze vanuit haar ooghoeken naar floerse reclamelichten van een tankstation. Na 8 à 10 km doemde een spookachtig pompstation op. In de dichte mist, moederziel alleen, in het midden van nacht de benzinetank vullen, het was beklemmend. Terwijl de benzine in de tank vloeide huiverde haar blaas. De stroming van de benzine, de lugubere omgeving… De waterstand in haar blaas bereikte een nijpende hoogte…

“Ik moet zo snel mogelijk naar huis,” dacht ze.

Ze zette de mistige rit verder. De verontrusting over haar waterpeil verving de opluchting over de volle benzinetank. Het werd ondraaglijk. Haar sluitspier stond op begeven. Ze moest een pitstop vinden! Maar waar? Naast de baan stoppen was in die dichte mist geen optie.

 

Aan de rechterkant van de baan doken twee nevelig verlichte ramen op. Was het een burgerhuis, een café? Het kon madame niet schelen. Ze moest haar plas kwijt. Alleluja, het was een café! Dat het wel eens een louche etablissement kon zijn, spookte even door haar hoofd. Maar dat kon haar geen jota schelen. “My kingdom for a closet” verzuchtte ze Shakespeariaans dramatisch.

 

Ze duwde de deur van het café open. Hels lawaai sloeg haar om de oren – de jeugd noemt het hardrock. Het café was één nokvolle dansvloer die bestookt werd met gekleurde lichtbundels. Wild wriemelende armen aanbaden de flikkerende stralen. Madame voelt er zich zo misplaatst als een non in een hoerenkot.

Helemaal achteraan de hossende massa brandde een groen lampje met het verlossende opschrift: toiletten. Madame baande zich met veel pardons en sorry’s een weg tussen de wild om zich heen slaande orgiastische lijven. Dat ze stomverbaasd werd aangekeken kon haar niet deren. Ginder was de finish!

Kan je haar opluchting voorstellen toen ze haar vocht de vrije loop kon laten?

 

De daaropvolgende plusminus dertig kilometer naar huis waren, niettegenstaande de dichte mist, een eenvoudige behendigheidsoefening.

Sindsdien vertrekt madame nooit nog met een lege benzinetank en gaat ze na afloop van iedere toneelopvoering meteen naar het toilet.  

Read Full Post »

Kerstboom

kerstboomZeven uur creatief prutsen om een kerstboom te zetten? Jazeker, madame besteedde er zeven uur aan, omdat haar eerste “oeuvre” een misbaksel was. Ze brak alles af en herbegon from the scratch. Niet getreurd, het was een leerschool. Zo’n “kerst-“boom had ze immers nog nooit gemaakt.

Na de tweede poging was ze in de wolken. Daar stond hij! Haar originele kerstboom 2008. Nooit gezien en toch gerealiseerd.

 

Je begrijpt waarschijnlijk wel dat het niet om een gewone kerstboom ging, maar om een gewrocht dat uit madame’s fantasie ontsproten is. Omdat haar kerstprogramma nog top secret is, wil ze er vooralsnog geen details over kwijt. Als smaakmaker waar madame’s fantasie kan toe leiden, hieronder enkele foto’s van vorige kerstbomen.

 

 kerst-20031   kerst-2004   kerst-2006   kerst-2007

Van links naar rechts:

2003 de kerstboomballenbar (glazen bollen gevuld met drank – dit verving de bar na het feestdis. Heb je dorst? Pak maar een bol.)

2004 de jelloshots-boom (injectiespuiten gevuld met een alcoholisch dessert)

2006 de clochardsboom (met recyclagemateriaal)

2007 een schilderachtige kerst (raamschildering, waarvan de kerstbollen mochten weg gekrabd worden en waarachter een geschreven verrassing zat.)

 

PS. Van de appelboom (=de boom van goed en kwaad) vond madame geen foto’s. Heeft iemand van “de bende” daar nog foto’s van?

Read Full Post »

Older Posts »