Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2008

Pillowtalk

pillowtalkHij: Slaapwel, schatje.

Zij: Dodo.

Hij: Dodo? Ben ik zo lelijk?

Zij: Dat heb ik toch niet gezegd.

Hij: Een dodo is een grote, lelijke vogel met een vieze bek.

Zij: ‘Dodo’ is wat tegen kindjes gezegd wordt als ze gaan slapen.

Hij: Ik ken maar ene dodo en dat is een grote, lelijke vogel.

Zij: Ja,ja. Met een grote papegaaienbek.

Hij: Een gevaarlijke bek. Als je daar een snap van krijgt…

Zij: Juist. Maar ik zei “dodo” en bedoelde “slaapwel”.

Hij: Maar het IS een grote, verlebberde vogel met een gevaarlijke bek.

Meteen daarop gaf zij een knap in zijn rug.

Hij: Au! (lachend) Dat had ik eigenlijk kunnen verwachten.

Zij: Je legde de bal voor de goal.

Hij: Dat is waar. Zullen we nu gaan slapen.

Zij: Ok. Slaapwel, schatje.  

Hij: Slaapwel, dodo!

Read Full Post »

The bitch attacks

boosBuurman (als je voor mijnheers huis staat van rechts) stond madame op te wachten. Hij had een knellende vraag. Of mijnheer vanavond eens niet kon langs komen om over de landmeterpaal aan de straatzijde te spreken. Madame wist meteen dat het te maken had met de gemeenschappelijke buurvrouw: Marie The Bitch. Buurman zag er pips uit. Hij was duidelijk aan een lang verhaal toe. Madame nodigde hem uit voor een babbel. Verhalen over The Bitch zijn altijd indianenverhalen, helaas ook altijd gespekt met onaangename gebeurtenissen.

 

Buurman had bij de gemeente een officiële aanvraag ingediend om in zijn tuin een berghok en een zwembad te mogen bouwen. Wie diende een bezwaarschrift in, denk je?

Juist! De dragonder! Ze betwiste de scheidingslijn van haar tuin met de tuin van buurman en stuurde meteen een deurwaarder. Ook al had buurman nog geen spade in de grond gestoken.

“Jij hebt 10 cm van mijn hof gepikt”, schreeuwde ze.

Want ze liet het niet bij mededelingen via officiële weg. Ze nam alle kansen te baat om buurman de huid vol te schelden. Buurman, een kalme vent, wilde best de betwiste centimeters inleveren, maar kreeg er nooit een speld tussen. Telkens hij zijn mond open deed vlogen de beschuldigingen en beschimpingen hem om de oren. Tja, als Marie aan ’t razen is, dramt ze door. Bij elke scheldpartij werd bovendien haar grond groter. De huidige stand is: 17 cm ingepikt.

 

Inmiddels is buurman voor het vredesgerecht gedaagd geweest en zijn er landmeters aan te pas gekomen. Ook Marie had voor “landmeters” gezorgd. Op zekere dag hoorde buurman geklop in zijn tuin. Hij ging kijken. Twee mannen waren onder de bevoegde leiding van The Bitch een markeringspaal in zijn tuin aan ’t kloppen. Allen stiekem binnengeslopen via een gat in de laurierhaag. Het waren bovendien geen landmeters. Het waren mannen met een meter. Buurman liep terug naar binnen om zijn fototoestel te halen. Toen hij terug kwam waren de vogels gaan vliegen. De paal heeft hij nog wel gefotografeerd.

 

Deze week ontdekte hij de gemeenschappelijke markeerpaal tussen zijn eigendom en die van mijnheer. Als mijnheer nog voldoende weet heeft over die paal zou dat wel eens voor een keerpunt in buurmans voordeel kunnen zorgen.

Cross your fingers!  

Read Full Post »

Incognito kalkoen

kalkoenMadame foefelt niks meer naamloos in de diepvriezer. Die slechte gewoonte heeft ze afgezworen. Aan die eed ging natuurlijk een stommiteit vooraf. Ze zou anders de moeite niet doen om ieder diepvriespakje te etiketteren.

 

Het gebeurde zowat een half jaar geleden. Miek en Cook kwamen na het werk op bezoek. Madame was niet écht voorzien op het min of meer verrassingsbezoek. Maar zonder eten laat ze niemand gaan. Ze dook in de diepvriezer en vond een grote doos met brokjes kalkoen, voldoende voor vier personen. Ze maakte die avond kalkoenfricassee klaar. Met room, met liefde en met goei boter.

 

Ze merkte het voor het eerst aan Cook. Die jongen bleef op dat ene stukje fricassee knabbelen. Hij kauwde als een konijn met kiespijn. Madame kreeg het benauwd. Zou ze?….

 

Snel nam ze zelf een beet. Het vlees was prima gekruid, maar taai en pezig, de naam vlees niet waardig.

“Ik vrees…” zei ze kleintjes, “dat ik geblunderd heb. Maar Woefke zal tevreden zijn dat ik haar kalkoenafval met room en goei boter klaar gemaakt heb. Kiep alles maar in Woefkes pot.”

 

Vanavond liet madame zich nog eens verschalken door de uniformiteit van ongelabeld bevroren vlees. Ze wou per se kalkoenfricassee op tafel zetten. Veiligheidshalve had ze twee porties vlees uit de vriezer gehaald en in aparte potten klaargemaakt.

En wat at Woefke vanavond? Kalkoenfricassee.

Wat aten mijnheer en madame? KalkoenROL!

Ze had alweer de incognito kalkoenporties niet kunnen identificeren.

Diepvriesetiketten kopen is economisch verantwoord.

Read Full Post »

Denken

denkerCreatief denken

 “Teken een duikboot,” zei de leerkracht.

Vraagtekens zochten als periscopen de horizon af. Wat had die opdracht met creatief schrijven te maken?

 

Madame tekende een infantiele duikboot. Haar kennis van onderzeeërs leverde slechts een bad met een snorkel op.

 

“Laat ons nu eens kijken wat er op zo’n tekening staat. Een zijaanzicht, een periscoop, een schroef…”

Dankzij meer gedetailleerde tekeningen dan die van madame kwam een lijstje van twaalf trefwoorden tot stand. Het daagde madame nog steeds niet waar de leerkracht naartoe wou, maar het begon interessant te lijken.

 

“Teken nu een duikboot waarbij je de gangbare normen wijzigt. Gebruik daarbij originele invalshoeken.”

Giechelend begonnen de schrijvers in spe te tekenen. De duikboot werd een vis, water werd lucht, de periscoop een rokende pijp… Het was lachen geblazen. Toen kwam de pointe.

 

“Door de dingen van uit een ongewone hoek te bekijken, kom je tot origineel denken.  “Force it into it” is de basis van creatief denken én van creatief schrijven.”

Madame was aangenaam verrast.

 

Logisch denken

Drie uur later kreeg madame een oefening logisch denken voorgeschoteld. Ze had haar auto op de privé parking van de school gezet. Na een ietwat uitgelopen nababbel met Zapfnimf wou ze haar auto ophalen. Wat bleek? De parking was met een slagboom afgesloten.

“Et maintenant, que vais-je faire?” zong Bécaud wanhopig in haar hoofd.

Eerst kijken of de slagboom manueel kon bediend worden. Helaas, een Star Wars lasertje hield de wacht.

Was er dan een ingebouwd telefoontje? Nope.

Reageerde de sensor misschien op beweging? Madame voerde een korte krijgsdans uit. De sensor was er niet van onder de indruk.

Inmiddels had Zapnimf het hele bouwwerk aan een grondig onderzoek onderworpen.

“Ik vrees dat je er niet uit kan, “ zei ze. “Zal ik je naar huis brengen?”

“Nee,” zei madame, “ik wil eerst nog iets proberen. Als dat niet lukt, bel ik mijnheer en vraag ik of hij me wil komen halen.”

Madame twijfelde dat ze met haar laatste ingeving resultaat zou boeken. Maar vertrekkende van logisch gedachtegoed, was de kans toch min of meer reëel.

“Het zou kunnen”, zo redeneerde ze, “dat de sensoren reageren op het volume van een uitgaande wagen, of dat ze een ingebouwde teller hebben, zodat het aantal ingekomen wagens er ook uit kan.”

Ze reed met de auto tot aan de slagboom. Het leek een wanhopige poging. Zowel bij Zapnimf als bij haar bonkte een klein hartje. Ze arriveerden voor de slagbomen. De eerste seconden was alles één stilstaand beeld. Plots joelde Zapnimf: “Hij gaat open!”

En inderdaad, de slagboom zwaaide hoffelijk de hoogte in. Het was alsof hij gebaarde: “ga in vrede, plakijzers!”

Read Full Post »

Armanistreepjes

Morgen is de laatste les “Columns en cursiefjes schrijven”. Madame kijkt er naar uit. Als smaakmaker schreef ze dit cursiefje. Zo maar. Voor de fun. Het is wel gebaseerd op waar gebeurde feiten. 😉

 

armani1Hij droeg een parelgrijs pak met ragfijne krijtstreepjes. Als hij bewoog, onthulde zijn broeksriem fragmentarisch de naam van de designer. Ar.rma.ani.

Met dat pak straalde hij de digniteit uit van een succesvolle businessman. Hij had het op amper 15 jaar gemaakt en kon het zich veroorloven om zich met dure kledij te highlighten.

 

“Ik ben begonnen op de markt. Ik verkocht koffie”, vertrouwde hij zijn secretaresse toe en lachte daarbij een vettige lach die Giorgio’s finesse op slag degradeerde.

 “Ik verzamelde gebruikte filters in cafés en restaurants, droogde de koffiedras en verkocht het als verse koffie.”

Zijn lach werd nog vettiger, klonk als vuile motorolie.  

Zij lachte gekunsteld mee. Op school had ze geleerd de huik naar de wind te hangen. Het was met de paplepel ingegeven: je chef is in alle omstandigheden de superieur. Ze hadden het dan wel over eerbiedwaardige directeurs. Over platvloerse chefs werd niet gerept.

 

“Zeg, heb jij ooit al eens geneukt?”

De vraag explodeerde brutaal en onverwacht. De ijverige stilte lag aan diggelen.

“Nee” zei de secretaresse en boog zich discreet terug over haar werk.

“Komaan. Op jouw leeftijd? Dat kan niet.”

Ze negeerde de opmerking, draaide een blad in de schrijfmachine en tokkelde ‘the flight of the bumblebee’.

“Als ik jou was, zou ik er dan toch eens aan beginnen, hoor. Je weet niet wat je mist!”

De secretaresse knalde de papierwagen nijdig naar een nieuwe alinea en rechtte haar rug. Ze richtte een ijskoude, vernielzuchtige blik op de fijne Armanistreepjes.

Hij interpreteerde het als interesse en ging luchtig door.

“Heb jij dan nooit goesting om eens van de grond te gaan?”

Een dominant lachje speelde om haar lippen. De schools opgefokte onderdanigheid jegens haar meerdere was niet meer. Zij was de sadomachistische meesteres die hem het zwijgen zou opleggen.   

“Als je nog nooit aardappelen gegeten hebt, vraag je niet naar aardappelen, mijnheer. En als je mij nu zou willen excuseren, ik ga mijn boterhammen opeten. Wat eet u vanmiddag? Geile frieten of wulpse puree?”

Ze stond op en verliet het kantoor.

Sindsdien was het imponerend Armanipak zijn strepen kwijt.

Read Full Post »

Filmscript

movieIn een vorig blogje was al eens gemeld dat madame een filmscenariootje ging schrijven voor een kortfilm. Geen professioneel gedoe, gewoon een scriptje voor een Nederlandse amateurfilmer die er om verzocht had. Alhoewel ze nog nooit een filmscript geschreven had, aanvaardde ze de uitdaging. Een verhaal in filmische mootjes knippen, stond haar wel aan. Het enige dat haar enigszins ergerde was de deadline. Ze kreeg er wel twee maanden de tijd voor. Toch hing steeds dat dreigend zwaard in de lucht: eind oktober MOET het af zijn!

 

Madame is normaliter stipt. Maar “moetens” werkt bij haar averechts. Dan heeft ze geen inspiratie, geen goesting, geen tijd… En dan plots is de deadline daar en het script is niet klaar. “Bwa,” dacht ze, “ik vraag wel een beetje uitstel.”

 

Ze kreeg uitstel. En haar wrevel veranderde in schuldgevoel. Die amateurfilmer moet toch ook de tijd krijgen om de film te maken. Waarom maak je het die man moeilijk? Maak dat script toch af! Je hebt het beloofd!

 

Met enige fierheid kan madame vandaag melden dat het script (eindelijk) geschreven is. Bedankt voor het sympathiserend applaus. Al is dat niet helemaal verdiend. Ze had niet zo moeten treuzelen.

Read Full Post »

Mousse

speculaasmousseOm de een of andere onverklaarbare reden is madame in deze donkere dagen verlekkerd op zoetigheid. In zonnige seizoenen heeft ze niet de minste behoefte aan suikergoed. Maar worden de dagen somber en grijs borrelt de onweerstaanbare drang op om te zoetekauwen.

 

Een “koele” winkel maakte publiciteit met gratis chocomousses bij iedere aankoop.

“Die zijn ze kwijt,” dacht madame en toog naar die winkel. Helaas, de gratis chocomousses bleken op te zijn.

“Morgen zijn ze terug binnen, “ lichtte de winkeldame toe.

“Dat kan best zijn,” dacht madame, “maar ik verrijd geen benzine voor een koppel chocomousses. Ook al zijn ze gratis.“

 

Ze probeerde haar hang naar chocomousse weg te slikken. Hoe meer ze slikte, hoe meer ze begon te kwijlen. Haar verlangen nam Shakespeariaanse vormen aan.

“My kingdom for a chocolate mousse!”

Ze dook in een diepvriezer en viste er een doos met twee chocolademousses uit. Tenminste, ze dacht dat ze chocolademousse gepakt had.

 

Thuisgekomen merkte ze de vergissing. Ze had speculaasmousse gekocht. Dat had ze nog nooit gegeten. Ze lust wel speculaas maar is er geen uitgesproken liefhebber van. Vroeger, op kostschool, werd regelmatig een boterham met speculaas geserveerd. Een droge, korrelige bedoening waar haar smaakpapillen liefst niet meer willen aan herinnerd worden. Maar kom, ze had iets zoets in huis en kon zo nodig haar suikerzucht bevredigen.

 

Deze namiddag was het zo ver. Ze snakte naar een zoethoudertje. Ze hoopte dat de speculaasmousse geen “bakkesgetreiter” was en wel degelijk aan haar lusten zou voldoen. Ze nam een hapje, proefde en smakte. Dat was verdorie lekker! Niet te vergelijken met chocomousse, maar wel tongstrelend. Mm! Zo’n vergissing mag haar nog overkomen.  

Read Full Post »

Older Posts »