Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2008

In memoriam

De voorzitter van de toneelvereniging waarvoor madame regisseert is vandaag ten grave gedragen. Hij was tevens een acteur die meespeelde in het stuk. Vorige week was hij door een stom ongeval met de fiets onder een tractor terechtgekomen. Hulp kon niet meer baten.

 

Madame woonde de begrafenis bij. Op Halloween. Het zal blijven spoken.

 

De komende repetities zullen in mineur verlopen. The show must go on… Een wrange pil als er een komedie op de planken moet komen.

Read Full Post »

Onvrijwillig werkloos

Wat krijgen we nu? Madame’s bureau is opgeruimd, de rommel in de woonkamer is weg, de vuilnisbakken zijn leeg gemaakt, de tijdschriften zijn gesorteerd, de asbakken zijn gepoetst. Heeft madame last gehad van een opruimopvlieger?

 

Nee, verdorie! De elektriciteit was uitgevallen!

Ze was op het keyboard aan ’t tokkelen. Plots deed het “plonk!”. Daarop volgde een doodse stilte.  Daar zat ze, met verbijsterde vingers boven het klavier, abrupt geconfronteerd met een zwart scherm. De onwelvoeglijke benaming van een afvalstof ontsnapte tussen haar lippen. Ze had er op gerekend om in de namiddag een berg administratie te verzetten. Maar goed, er was geen elektriciteit ze moest maar wat anders verzinnen.

 

Een kop koffie zetten? Hoe? Op de barbecue?

Poetsen? Zonder stofzuiger?

Tv kijken, koken, bakken, strijken… Het viel haar op hoeveel dingen op elektriciteit gebaseerd zijn. En vooral: hoe gevestigd het gebruik van elektriciteit wel is. We staan er niet bij stil, maar zonder elektriciteit is de moderne mens gehandicapt.

 

Haar eerste stroomloze activiteit was: de handleiding van de broodbakmachine lezen. Anderhalf uur voor de panne had ze een brood opgezet. De handleiding zei: bij een stroomonderbreking van langer dan 10 minuten, het deeg wegkappen en opnieuw beginnen. Madame gluurde in de machine en zag dat het deeg wel gemengd was maar nog niet gerezen. “Foert” dacht ze, “ik kap niks weg. Als er weer stroom is, gebruik ik de snelbakfunctie.”

 

Om te lezen of patience te spelen had ze geen zin in. Ze wou de wrevel vanwege de stroompanne in daden omzetten. En zo komt het dat het huis er opgeruimd en netjes uitziet.

 

FYI De panne duurde een half uur. Het deeg is met de snelbakfunctie een mooi brood geworden.

Read Full Post »

Wringende schoentjes

Dat madame niet in haar beste hum is vandaag heeft meerdere redenen. Gelukkig heeft niemand er last van. Ze is alleen thuis. Ze zou nochtans moeten stralen, want ze is uitgenodigd op een etentje vanavond. Maar daar wringt nu net het schoentje. Wat zeg ik? Hét schoentje? TWEE schoenen prangen tegen haar bunions (knobbels aan grote teen)!

 

Ten eerste: de slechte smaak van de bomma.

Verder geen verkeerd woord over de bomma, ’t is een schat van een mens. Ze heeft alleen geen culinaire kaas gegeten. Voor haar verjaardag geeft ze een dinertje in een eetzaal van het fastfoodalooi, waar je wel gevoed wordt maar waar het interieur afgestemd is op vreten en wegwezen. Gezelligheid is bij voorbaat nihil. Daar kijkt madame dus niet naar uit! Geef haar dan maar een boterham thuis, bij kaarslicht.

 

Ten tweede:  de rit(ten)

De kantine, die zich restaurant noemt, is gelegen op een razend drukke baan in de buurt van de verkeersramp, Antwerpen genaamd. Voeg daarbij madame’s geografische rampzaligheid – zelfs met GPS – en de nachtmerrie begint te galopperen. Tot overmaat van ramp heeft de bomma geen vervoer en is madame de aangewezen persoon om haar op te halen. En waar woont de bomma? In een randgemeente van Antwerpen die bulkt van de geconstipeerde verkeersaders. Madame’s pret kan niet op. 😥

Read Full Post »

Mannelijk schoon

“Vanavond zie ik hem! Vanavond zie ik hem!”, popelt madame.

 

Vroeg je haar vroeger welke manskerel ze de max vond, haalde ze haar neus op en zei: “Geen enkele. Er is overal iets mis aan.” Zelfs binken als Paul Newman en Robert Redfort konden haar niet bekoren. Voor mannelijk schoon bleef ze stoïcijns ongevoelig. ’t Was pas in de postmenopauze, op omaleeftijd dus, dat ze (sommige) boys best decoratief begon te vinden. Heeft het te maken met een onbevangenheid wegens niet meer vruchtbaar? Of is het een overcompensatie van haar kwijnende hormonenhuishouding? In ieder geval, ze kweekt de laatste tijd gemakkelijker boontjes voor knapperds. Haar huidige vlam is Victor Reinier, alias Vledder van Baantjer of Floris Wolfs van Flikken Maastricht. Hij oogt goed, is goed ter taal, weet de vrouwtjes te charmeren…

 

Valt madame dan voor macho’s? Helemaal niet! Ze vindt macho’s onuitstaanbaar en arrogant. Als ze Victor Reinier in levende lijve zou ontmoeten, zou ze hem straal voorbijlopen. Want in de grond is het niet zozeer zijn knap lijf dat haar aanspreekt. Het is eerder het typetje dat hij in Baantjer en Flikken Maastricht speelt. Zijn (geacteerde) nonchalance en cynisme zijn toch nog een ietsepietsie onweerstaanbaarder dan zijn uiterlijk.

 

Wil je aan madame vragen wat haar zo in Victor Reinier zo aantrekt? Dat kan nu even niet. Ze gaat naar Flikken Maastricht kijken.

Read Full Post »

Grieperig

Madame lardeert nog steeds de dagen met blaffend gehoest, toeterend gesnuit en krakend gepraat. Het arsenaal aan antibiotica, slijmoplossers en hoestsiroop hielp totnogtoe geen fluit. Morgen, als haar voorraad antibiotica opgeconsumeerd is, dient zich dus weer een doktersbezoek aan. In afwachting daarvan doet ze zoetjesaan aan saaie huisvlijt, wat wel het esthetisch aspect van haar onmiddellijke omgeving bevordert, maar niet meteen een leuke blog oplevert. Morgen beter?

Read Full Post »

Tag

“Taggen” is blijkbaar een estafettespel dat WordPress in het leven geroepen heeft. Madame is twee keer getagt. Een eerste keer door Micheleeuw. Een tweede keer door Stef Flater. Ze wordt gevraagd om zes onbelangrijke dingen over zichzelf te vertellen, zes dingen die weinig mensen weten.

 Madame trok het schuifje met prullaria open…

1) Vooraan in de schuif ligt een oorbel, ergens achteraan zijn tweelingbroer. Madame heeft een zwak voor oorbellen. Oh nee! Geen dure spullen! ’t Zijn er uit de “sjiekenbak” of  koopjes van de C&A. Maar ze heeft wel voor haast elke outfit een paar dat er bij past, in alle maten en gewichten.

2) In diezelfde schuif ligt een stel tarotkaarten. Ooit gebruikte ze die om de kas van verenigingen/scholen te helpen spekken. Ze verkleedde zich dan als zigeunerin, stak een sigaar in haar kop, kroop in een spooky woonwagen en voorspelde ieders toekomst. Of madame dan de toekomst kan voorspellen? Bijlange niet! Madame gelooft niet in paranormale hocus pocus. Wat haar wel interesseert en intrigeert – en goed uitkwam bij het (fake) kaartlezen – zijn des mensen reacties en denkpistes.

3) Castagnetten liggen er ook nog. Nog van haar moeder geërfd. Destijds stond bij haar ouders in de basement alles om een bandje op te richten: een banjo, een accordeon, een viool, sambaballen, castagnetten, een tamboerijn, een ‘groskés’ zoals dat toen heette en waarmee een drumstel bedoeld werd… Wisten jullie dat madame 13 jaar lang pianoles gevolgd heeft en nog steeds moeite heeft met noten lezen?

4) Wat ligt er nog in die schuif? Ah! Een lang sigarettenpijpje, het onmisbaar attribuut van een vamp. Olala! Was madame dan een mannenverslindster? [gniffelend lachje]  Heb je al een gezonde feministe geweten die een man nodig heeft? Toegegeven, om een mayonaisepot open te doen komt een man soms wel van pas. Het sigarettenpijpje dateert uit de tijd toen ze in Aalst carnaval vierde. Dagenlang is ze toen in de outfit van Irma la Douce op de zwier geweest. Het deed ook dienst in Duitsland, toen ze daar als ‘die Lustige Witwe’ carnaval vierde. Madame is een fuifbeest. Maar dat wisten jullie waarschijnlijk al. Maar wisten jullie ook dat madame feministische trekjes heeft?

5) Een ring met groene steentjes ligt ook nog in dat rommelschuifje. Een stille getuige van een detectiveverhaaltje. Madame werkte in die tijd in Zwitserland en had met een vriendin afgesproken om samen kaasfondue te gaan eten. Een afspraakje waarvoor ze een rendez-vous met een recent opgescharreld vriendje had afgezegd. Zit ze met haar vriendin te kaasfonduen in de eerste de beste fonduekeet die ze tegenkwamen, komt de dienster vragen: “Sind Sie Fraulein Madame? Es gibt Telefon für Sie.” Madame schrok zich een aap. Wie kon in godsnaam weten dat zij in dat restaurant zat. ’t Was die afgewimpelde vriend. Hij had een detective achter madame aan gezet, met als gegeven: ze stapt op in dat station, is blond en draagt een ring met groene steentjes. Ze was niet boos op dat vriendje. Spanning en avontuur zijn voor madame peper en zout.

6) Madame is een vingervlugge typiste. Ooit heeft ze in Bern ons land mogen vertegenwoordigen op de internationale kampioenschappen dactylo. Daar heeft ze een medaille (van aanwezigheid) aan overgehouden. Roep nu niet meteen “Waw! Een medaille!” Madame hecht er niet het minste belang aan. Die koperen plaket ligt al jaren in de schuif te roesten. Hij heeft niet de minste gevoelswaarde. Plaketten en bekers kunnen madame niet bekoren. Ze heeft geen enkele affiniteit met voorwerpen. Zij koestert belevenissen.

Het tagreglement zegt, dat madame nu zes andere wordpressers moet taggen, die op hun beurt een stukje zouden moeten bloggen over dit onderwerp. Sorry jongens, dat doet madame niet meer. Ze heeft een gloeiende hekel aan andere mensen lastig vallen. Ze wil deze opdracht wel te grabbel gooien. Wil je deze tag aanvaarden, feel free.  

 

Read Full Post »

Bakerpraatjes

Ze was vanalles zinnens vandaag. Hoofdzakelijk klusjes i.v.m. met het stilaan toch wel naderend kerstfeest. Want ja, madame is stiekem weer vanalles aan ’t bekokstoven voor een exclusief kerstfeest. Vraag geen details. Haar voorbereidingen voor kerst zijn tot op het laatste moment top secret.

 

Ze wou vanmiddag net van haar boterhammetje bijten toen de telefoon ging. Het was Polska, madame’s poetshulp. Twee weken geleden had Polska aangekondigd dat ze vier tot zes weken werkonbekwaam zou zijn vanwege een operatie aan haar pols. Madame had toen vriendelijk aangeboden dat ze, moest ze zich thuis vervelen, altijd welkom was voor een babbel. En daar belde ze voor, om te vragen of ze eens mocht langs komen.

“Heb je al gegeten?” vroeg madame.

“Nee, nog niet” zei Polska.

“Kom dan maar gauw, dan je een boterhammetje mee-eten” zei madame.

 

En daarmee was madame’s planning verstoord. Wel prettig verstoord. Ze “tetterden” uren aan een stuk. (Volgens madame mag het woord “tetteren” in de Van Dale opgenomen worden, het is heel wat beeldender dan “tateren”.) Het onderwerp dat het meest aan bod kwam was: Polska die bezig is met zwanger worden met kunstmatige inseminatie. Is me dat een intensieve bedoening zeg! Madame is niet wereldvreemd, maar bij de details die Polska vertelde, viel haar mond toch open. Drie keer per dag, op een vast tijdstip, puffers om de eierstokken met hormonen te stimuleren (waarbij menopauzeverschijnselen optreden), spuitjes voor een superovulatie, regelmatig bloedonderzoek, naar de kliniek hollen tijdens de 24 uur dat de baarmoedereitjes vruchtbaar zijn, “wegplukken” van alle eitjes die klaar zijn voor inseminatie, inplanten van één bevrucht ei en invriezen van de rest voor eventueel later gebruik mocht de eerste poging mislukken… Lieve help! Het leek alsof Polska zich had aangediend als levend laboratorium!

 

Ze “tetterden” drie uur. Langer kon niet. Want Polska moest naar huis voor haar tweede hormonenstimulerende inhalatie. Toen ze weg was dacht madame: sapperloot, dan is de natuurlijke methode nogal wat gemakkelijker, én plezanter. Maar ja, haar man was niet gesteriliseerd.

Read Full Post »

Older Posts »