Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for september, 2008

Amateurfotograaf

Bij dit blogje geen foto. Want madame is een amateurfotograaf, met de klemtoon op amateur, in de pejoratieve betekenis van het woord.

In navolging van Chelone, die zelfs twee parende libellen kon fotograferen (zie haar blog dd. 2 augustus), wou madame een notenjatter op de gevoelige plaat vastleggen. De eekhoorntjes zijn bijzonder actief dit jaar. De godganse dag lopen ze op en af naar hun notenshop en gappen alle walnoten mee. Ze zijn bovendien nog brutaal ook. Als mijnheer noten gaat rapen, blijven ze in de boom zitten en bekogelen ze mijnheer met noten. En dat terwijl de oogst dit jaar uitzonderlijk pover is. Vorige seizoenen raapte mijnheer dagelijks 1 kg noten. Nu vindt hij per dag amper een handsvol.

Een eekhoorntje met twee dikke noten achter de kaken is wel een leuk zicht. Dat kon een mooie foto opleveren. Madame zag een ros vriendje lopen en grabbelde naar haar fototoestel. Ze stelde zich stiekem op achter het raam en wachtte tot ze een eekhoorn fotografisch in het vizier had en drukte af. “Flits” deed het toestel, de eekhoorn schrok en zette het op een lopen. Madame volgde hem met haar camera en flitste nog eens, en nog eens. “Hebbes!” dacht ze.

“Amateur! Stomme amateur!”  vloekte ze daarna. Ze had het moeten weten. Want wie neemt er nu foto’s pal tegen een raam met een flits! Dat levert alleen maar een flits op; geen leuk, rossig eekhoorntje met dikke wangen en een krulstaart maar een wazige, door UFO-flitsen opgeslokte ET-gestalte.

Madame schakelde de flits uit en trok strijdvaardig de tuin in. Ze zag een eekhoorntje in de notenboom kruipen. Met getrokken wapen (=stand-bye fototoestel) volgde ze het beestje. Door het dichte gebladerte zag ze het niet meteen. Tot ze een noot hoorde vallen, en nog een, en nog een. Ze spotte de plaats van de bommenwerper. En daar zag ze hem, op een tak, heel fotogeniek te wezen. Madame zette de camera op ooghoogte en… zag niets. Was ze toch vergeten zeker dat het toestel na drie minuten automatisch uitschakelt!
Tegen de tijd dat ze haar camera opnieuw opgezet had, was de eekhoorn ribbedebie. Madame droop af met de figuurlijke staart tussen de benen. Eekhoorntjes fotograferen zal voor een andere keer zijn. Ze gaat eerst leren omgaan met een fototoestel.

Read Full Post »

Creatief plezier

Creatief zijn is fysiek rusten en psychisch inspannen. Na de was en de strijk van een boeiende vakantie houdt madame het grotendeels op rustig creatief-zijn. Ze heeft zich de laatste tijd ook redelijk wat op de nek gehaald. Eerst is er het verjaardagsfeest van de Abraham in de familie. En dan is er nog het volgende.

Op zaterdag 11 oktober begint de cursus “Columns en cursiefjes schrijven”. Een tweedelige cursus die madame samen met Chelone gaat volgen. Dienaangaande hebben ze al huiswerk gekregen:

1) breng twee krantenberichten of artikels uit een tijdschrift mee, die je bij het lezen ervan verontwaardigden, boos maakten of in een lachkramp deden schieten.

2) observeer scènes die je ziet op straat, in de trein, op een terrasje, in een café, in het park, in de wachtkamer van de dokter…  Observeer de mensen die in deze scène figureren. Maak notities bij twee van deze gebeurtenissen.

Bij één observatie van het mens”dom” heeft ze inmiddels al notities gemaakt. Meer daarover na de cursus.

 

Een Nederlandse amateurfilmer contacteerde madame per e-mail met de vraag of ze voor hem een kortfilmscript kon/wou schrijven. Wat een uitdaging! Madame moest niet lang nadenken. Nieuwe uitdagingen hebben de facto haar interesse.

Filmscripts zijn – zo vernam ze na enig gegoogle – een genre apart. Je moet de gebeurtenissen niet lineair zien maar in shots. De lay-out is bovendien ook specifiek. Het vergde dus wel enige studie voor madame haar filmfantasieën op papier kon zetten. And guess what! Ze vindt het super plezant. 1/3 van het script is al klaar. En ze heeft nog tijd tot eind 2008.

 

In het decor van het toneelstuk dat madame aan ’t regisseren is, moet een schilderij hangen van de opa van de jonge hoofdrolspeler. Het was er uit voor ze het wist: “Daar zal ik wel voor zorgen.”  De jongeman in kwestie bezorgde haar een foto en uitgaande van zijn jeugdige trekken gaat madame zijn opa op doek zetten.

FYI De voorstellingen met de bewuste schilderij van de opa vinden plaats in de Noorderkempen op 30, 31 januari en 1, 6, 7, 8 februari 2009. Wie wil komen kijken mag madame per e-mail contacteren.

Read Full Post »

Abraham

De surpriseparty voor de 50-jarige staat er aan te komen. Nog een week en dan is het zover. Toch heeft madame zich al met volle gewicht (en dat is heel wat 😉 ) op de voorbereidselen geworpen. Het zijn immers de details die van een gewone dis een feestmaaltijd maken. En dat vergt redelijk wat voorbereiding, in madame’s geval een hoop prutswerk. Moest ze niet zo’n “wicked mind” hebben, hoefde ze niet te knutselen; kon ze nog rustig wachten tot woensdag om te shoppen en kokkerellen. Maar voor een feest zonder originele toets moet je niet bij madame zijn.
Wat ze bekokstoofd heeft, zijn geen grootse dingen. Het zijn slechts details met een flinterdun vleugje ondeugendheid. Om te beginnen is er de menukaart. Die moest mooi ogen en doen watertanden. Zoals dit.

 

Abraham-met-zijn-mosterd was inspiratie voor de servetten. Gele servetten worden als “rosebud” geplooid. Tot hiertoe nog niks bijzonders. Maar wanneer de gasten aan tafel zitten en hun servet oppakken wacht hen een kleine verrassing. Onder de servetten zit namelijk een potje “mosterd van Abraham” verstopt. Hihi.

 Met deze frêle finesses zal de jarige geweten hebben dat hij vanaf heden tot de clan van de wijze grijzen behoort. 

Read Full Post »

Kindergeld

Tussen de vele paperassen die tijdens hun verlof toegekomen waren (netjes bijgehouden door de buren) zat een brief voor madame van het kinderbijslagfonds.
Huh? De kinderen van madame zijn al jaren de deur uit!
De inhoud van de brief riep nog meer vraagtekens op.
Als kinderbijslagfonds stellen wij alles in het werk om u de kinderbijslag tijdig en correct te betalen. De wettelijke bepalingen verplichten ons ook om bezoeken bij de gezinnen uit te voeren. Bijgevolg kondigen wij u het bezoek aan van onze medewerker op 23 september tussen 8 en 12 uur.

Madame wou naar de telefoon vliegen en vragen of dit geen vergissing was. Toen las ze de volgende paragraaf.
Gezien het verplichte karakter van het bezoek, vragen wij u om de afspraak enkel in geval van overmacht te verplaatsen.
Madame haalde haar schouders op. Tja, als die mannen graag op bezoek komen, ze kunnen een kop koffie krijgen, maar meer kunnen ze hier niet komen doen. Madame krijgt al lang geen kindergeld meer en heeft er ook geen recht op. De jongste telg is meteen na haar studies aan ’t werk gegaan. Ze werkt intussen al vier jaar.

Om 11u belde hij aan. Een joviale kerel die meteen vriendschap sloot met Woefke. Hij ging aan tafel zitten, sloeg zijn dossier open, bestudeerde een formulier en zei: “Zeg, maar ik kan hier toch niks komen doen?”
“Dat dacht ik ook al.” zei madame. “Maar trek het je niet aan. We drinken een kop koffie, doen een babbel en je hebt je plicht gedaan.”
Hij keek madame ondeugend aan en zei: “Awel, dat is nu eens een goed gedacht, zie.”
Ze babbelden drie kwartier en het gesprek was nog interessant ook. Over zijn sterfgeval (jazeker, je leest goed, hij heeft een hartstilstand gehad en is dood geweest), over zijn doodervaring, de fysische en psychische gevolgen ervan, over de 5 elementen om een hartaanval te vermijden = omgaan met stress , lage cholesterol , gezonde voeding, sport en niet-roken. Zware onderwerpen, maar wel gespekt met veel humor. Het was een prettig onderhoud. Zulke wettelijk verplichte misverstanden mogen nog komen.

Read Full Post »

Slechts drie keer hebben ze de toerist uitgehangen. Slechts drie keer, omdat het weer en de locatie aanvankelijk inspireerde tot dolce far niente. Madame las de eerste dagen drie boeken uit; mijnheer puzzelde een Sudokuboekje vol. Al zijn ze in de grond geen toeristen die op vakantie niets doen dan op hun luie krent zitten, rust, zalige rust, was aanvankelijk de meest welgekomen recreatie.

Tijdens het kuieren langs promenades en strand, het relaxen op terrasjes wou madame af en toe een kiekje nemen. Maar haar fototoestel zei “foert!”. De automatische focus was defect. Als ze scherp stelde – en zonder scherpstellen kon ze met dat toestel geen foto maken – vervaagde het beeld tot een wazig plaatje. Ze sakkerde en zocht naar een mogelijkheid om de automatische focus uit te schakelen. Tevergeefs. Daar zat ze in een prachtig land en ze kon geen fatsoenlijke foto’s maken! Met hiël Aantwaarpe mor ni met madame! Ze moest en zou een oplossing vinden.

 

Split
Split is de grootste en belangrijkste stad van de Dalmatische kust. Een stad impliceert winkels en dus ook fotowinkels… Vanaf het strand in Kastel Stari zagen ze Split liggen. Een mooie witte skyline. Het leek alsof ze er te voet naartoe konden. Gezichtsbedrog. Het was 18 km ver en duurde 35 minuten voor ze met het openbaar vervoer in Split arriveerden.
De oude stadskern van Split is voor iedere toerist een must. Je hoeft dat deel van de stad zelfs niet te zoeken. Je wordt er als het ware naartoe gezogen. Het meest indrukwekkende is het paleis van de Romeinse keizer Diocletianus (anno 295). Het leukste is het ronddwalen door de doolhof van smalle steegjes die in een asymmetrisch kanten patroon rond het paleis kronkelen. Achter elke hoek was een verrassend mooi plaatje te schieten. Tot ergernis van madame die binnensmonds vloekte op haar stomme kodak. Toen zagen ze een fotowinkeltje. Prompt stapte madame binnen en kocht er een nieuw toestel. Problem solved. Madame kon weer scherpe foto’s maken. Op dat moment zat hun verkenning van Split er echter op. Haarscherpe plaatjes zou ze tijdens de volgende trip kunnen schieten.

’s Maandags hadden mijnheer en madame, samen met twee jeugdige koppeltjes, een busje afgehuurd voor een dagtrip. Drie bezienswaardigheden stonden op het programma: de watervallen van Krka (spreek het maar uit!), het stadje Sibenik en het schiereilandje Primosten.

 

Krka
Na een boottochtje van 15 minuten arriveerden ze in het natuurpark van Krka. Opvallend was meteen de frisgroene omgeving. ’t Was alsof je in het Zoniënwoud wandelde. In de verte hoorde je het vage geklater van watervallen. En dan opeens zag je ze: de zes watervallen die met bruut natuurgeweld van plateau naar plateau bruisten.
Rond de watervallen was een pad aangelegd met trappen. Madame keek omhoog en zuchtte. Zoveel treden! Zou haar fysiek dat wel aankunnen? De nieuwsgierigheid haalde de overhand. Ze verbruikte alle lucht uit haar nicotinelongen en stepte moedig naar boven. Zelfs een smalle bypass langs een rotsig klauterpad durfde ze aan. Haar verlebberde conditie hield het uit tot aan het derde plateau (of was het het vierde?). Toen gaf ze het op. Dat de watervallen vanuit steeds hoger vogelperspectief niet minder mooi maar wel iets minder spectaculair werden, speelde ook wel mee. Hoe dan ook, Krka was beslist het bezoek én de moeite waard geweest.

Sibenik
Sibenik is een van de oudste Kroatische steden en Unesco werelderfgoed.  “Moet je gezien hebben” wordt gezegd. De chauffeur, die tevens zo’n beetje de rol van gids speelde, loodste hen naar de hoofdkerk, door pittoreske, smalle, Middeleeuwse straatjes. Het wemelt in Sibenik van bochtige straatjes, trapjes en onderdoorgangen. Stuk voor stuk beeldige straatjes. Je zoefde er eeuwen in de tijd terug, je proefde er de Middeleeuwen. Alhoewel de stad grotendeels heropgebouwd is, getuigden granaatinslagen in sommige gevels nog in stilte over de gruwel van de oorlog (1991-1995), een periode waar de Kroaten niet graag over spreken.  Het ligt nog te pijnlijk vers in het geheugen.
Willen jullie naar de burcht?” vroeg de gids. Ze hadden intussen al ettelijke bergstraten bewandeld en trapstraten beklauterd. Madame’s kuitspieren waren tastbaar aanwezig. Het gezelschap wou de burcht wel eens zien. En daar ging madame, als een gepensioneerde berggeit trapop richting burcht. Toen haar tong op haar schoenen dreigde te vallen bereikten ze de ingang van het kasteel. Daar was het entree betalen. Madame zag hoog tegen het firmament de burcht oprijzen. De hoogte impliceerde nog minstens 200 treden. “Dat kunnen wij niet meer aan, meiske,” zeiden haar kuiten en madame gaf forfait. Het gezelschap, dat intussen erg hongerig was, snakte eerder naar een restaurant dan naar een burcht. Samen met madame blies iedereen de aftocht.
Al bij al was het een blitzbezoek aan Sibenik. Spijtig, want na de volgende stadsbezoeken, haalde Sibenik, naar madame’s smaak, met glans de titel van mooiste stad aan de Dalmatische kust.

 

Primosten
De gids had gezegd dat je in Primosten lekker kon eten. Het was inmiddels 15u30 en ze hadden sedert het ontbijt niks meer te bikken gehad. Hoe lekker het eten was, speelde op dat moment geen rol meer. Als uitgehongerde leeuwen vlogen ze op het eerste het beste restaurantje af. De anders al zo heerlijke Dalmatische hesp (prsut) smaakte dubbel zo goed.
Primosten is een dorp op een eilandje dat vroeger door een brug, nu door een dam, met het vasteland verbonden is. De nederzetting dateert van uit de 16de eeuw.
Van op de hoger gelegen baan gezien is Primosten een droomplaatje!  Het dorp is gebouwd op een tietvormige heuvel. Op de top staat een witte kerk die als een geprikkelde tepel boven alles uitsteekt.
De klim naar de kerk was niet zo steil. Madame geraakte er moeiteloos. Het uitzicht was, niettegenstaande de vreemde omgeving, adembenemend. De ruimte rond de kerk was een kerkhof. Het kerkhof had nochtans niks lugubers. Integendeel. Het voelde goed dat de doden er zo’n schitterend en vredig uitzicht hadden gekregen.

Trogir
Na bovenbeschreven uitstap restte nog één bijzonder stadje dat ze wilden bezoeken: Trogir, eveneens geklasseerd als Unesco werelderfgoed. De oude stad ligt op een eiland dat door een brug met het vasteland verbonden is. Ook hier een wirwar van middeleeuwse straatjes. Trogir had de pech dat mijnheer en madame intussen hun buik al een beetje vol hadden van kronkelende steegjes. In Kastel Stari, het dorp waar ze verbleven, waren ook zulke labyrintische steegjes. Trogir was bovendien erg toeristisch. Te toeristisch naar mijnheer en madame’s smaak. Wat niet wegneemt dat het een mooi stadje is. Maar enough is enough, nietwaar? Madame schoot er nog enkele leuke kiekjes. Toen hielden ze Trogir voor bekeken, alhoewel er vast nog heel wat te ontdekken viel.

 

SYNTHESE
Het was vooral een rustige vakantie. Ze beleefden Kroatië onder het motto: niks moet, alles mag. Het beeld dat ze van Kroatië hebben meegebracht is dus heel fractioneel. Wat wel voor eeuwig zal bijblijven zijn: de contrasterende hoge, grijze bergen die de kuststreek begrensen, de prachtige kustlijn die zich met luimige golfbewegingen tegen het helblauwe water kronkelt, en de honderden eilandjes – waarvan vele onbewoond – die als groene meringues her en der liggen te dobberen. Gewoon prachtig!  

Read Full Post »

Kroatië (1)

Hoi, hoi! Ze zijn terug! Mijnheer en madame zijn terug van een negendaags verblijf in Kroatië. Zet je schrap, hier volgt het verslag van hun lotgevallen.

De logies
Ze hadden half pension geboekt bij een Kroaat die al 40 jaar in België woont en in het vissersdorpje Kastel Stari gastenkamers ter beschikking heeft. Ontbijt en avondmaal kon er niet à la carte. ’t Was er eten wat op tafel kwam of er je kop naast leggen. De “eetzaal” was een lange tafel buiten, onder een zonnetent, waar op een vast tijdstip voor alle gasten tegelijk geserveerd werd. Zo’n vakantieformule was voor mijnheer en madame nieuw. Ze zaten dus met een eitje. Zou een verblijf in dergelijke minicommune wel meevallen?

 

De gastenkamer was alleszins een pareltje. Gelijkvloers, supernet, met airco, met tv, met aparte badkamer en een ruim balkon met uitzicht op een weelderige flora en een streepje helblauw zwembadwater. Een prachtig zitje waar ze de eerste drie dagen haast niet weg te slaan waren. Het was toen ook broeierig warm. Meer dan 30° in de schaduw. Bij die temperaturen hielden ze het wijselijk bij korte wandelingen, een blitzbezoek aan Split en het verkennen van de terrasjes aan zee.

 

Kroatië is een heel katholiek land. Dat zullen mijnheer en madame geweten hebben. Te pas en vooral te onpas werden ze daaraan herinnerd. Je kunt er geen 200m wandelen of je komt een kerk tegen. Op zich niet zo erg. Ware het niet dat die kerken allemaal een klokkentoren hebben mét klokken die de onhebbelijke gewoonte hebben om vanaf 6 uur ’s morgens te beginnen bimbammen.  Iedere ochtend, om “klok”slag 6u beierden die kleppers mijnheer en madame in hun bed overeind. Om 7u weer. Om 7u30 nog eens. Lang uitslapen was er dus niet bij. Maar zo erg was dat dan ook weer niet. Om 8u was het immers tijd om te gaan ontbijten.

 

Eten en drinken
De Belgisch-Kroatische gastheer baat in België een restaurant uit. Dat hij een uitstekende kok is, wisten mijnheer en madame al wel. Hoewel ze tijdens hun vakantie niet à la carte konden bestellen maar moesten eten wat de pot schafte, het was allemaal lekker. Minder culinair en met minder franjes dan in zijn restaurant, maar smakelijk. Het voorgerecht en nagerecht werden geserveerd. Het warm eten mocht ieder met zijn bord in de keuken gaan opscheppen. Dat deed wel een beetje padvinderachtig aan, zo’n beetje alsof je met je gamel naar de ketels mocht lopen.

 

Met alle gasten samen aan één grote tafel avondmalen viel mee. Het waren allemaal landgenoten. Er werd kennis gemaakt en wederzijdse wedervaren werden uitgewisseld. Zo hoor je nog eens wat. Er was maar één stoorzender. De televisie! Van bij voorgerecht tot en met het dessert stond de televisie op. “Leuk”, zal je zeggen, “dan verneem je nog eens iets van het thuisfront.” Van het thuisfront? Van de Kroatische voetbal wil je zeggen! Elke avond zat de knecht des huizes – en vaak de gastheer ook – aan het tv-scherm gekluisterd. Een tv-scherm dat slechts 2m van de dis verwijderd was. Op zekere avond kwamen zelfs twee Kroatische buren of maats hun stoel er bij zetten om de match te volgen, terwijl de Belgen “gezellig” hun avondmaal verorberden. De volumeknop werd (nog) hoger gezet. De tafelgesprekken werden door de Kroatische voetbalverslaggever verzwolgen en de Belgische gasten dropen af. Twee dagen later was de maat vol. Een van de gasten vroeg van bij de soep om het Vlaams journaal op te zetten. De gastheer kon die vraag moeilijk weigeren. Met als resultaat dat de “knecht” binnenshuis naar een klein tv-scherm verbannen werd en tv bij het eten toch een tikkeltje minder stoorde.

 

Buiten onder een zonnetent eten. Gezellig, nietwaar? De eerste vier dagen was het inderdaad genieten. Maar toen werd het zondag en het regende de hele dag. Maandag overdag afwisselend bewolkt en zonnig, maar meer wind. Overdag was het nog aangenaam. Maar de avonden werden kouder, de tafelgesprekken korter. De wind (de Bora) wakkerde vooral ’s avonds aan. Woensdagavond blies hij venijnig koude vlagen. En daar zaten mijnheer en madame onder die zonnetent (zonder buitenverwarming) na te tafelen met enkele toffe gasten. Ze lieten meer alcohol aanrukken. Brandy voor mijnheer en lekkere Kruskovac voor madame. Al duurde het lang voor ze dat woord kon uitspreken. Verder dan “kr” geraakte ze niet. Het werd dan maar “kr-dinges”. De innerlijke mens werd er warmer van, maar de Bora raasde nog kouder en woester. Even werd gevreesd dat de zonnetent – die nochtans heel stevig was – stuk zou waaien. De gastheer haalde nog meer drank en uiteindelijk ook dekens. Dik ingeduffeld en letterlijk in de wind geraakten ze kort nadien ook figuurlijk in de wind. (Ze hadden alles opgezopen. De gastheer had geen drup alcohol meer in huis.) Een vreemd, weldadig gevoel. Tot ’s anderendaags het kerkklokkengebengel op hun houten koppen inbeukten. 

Tot zover voor vandaag. Morgen meer over de uitstapjes.

Read Full Post »

vakantie

De trekvogels zijn stilaan aan ’t formeren om naar warmere oorden te trekken. Zo ook mijnheer en madame. De koffers staan klaar. Nog een nachtje slapen en ze zij vliegen naar Kroatië, alwaar volgens de weerberichten de gemiddelde maximum temperatuur tussen de 30°C en 25°C zal schommelen; de minima tussen 19°C en 22°C. Ze zijn zinnens om er 100% te genieten. Hoe zou je zelf zijn, hè?
Op 19 september mogen jullie een reisverslag verwachten.
So long!

Read Full Post »

Older Posts »