Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2008

Potsierlijk

De vraag die ’s morgens alle andere vragen in de schaduw stelt: hoe is het weer en wat trekken we aan. Madame opteerde voor een bruine linnen broek (geërfd van Knoopke) en een beige gestreept T-shirt met opdruk (in ’t begin van de solden gekocht en nog niet gedragen). Ze maakte zich een beetje op en voelde zich klaar om de wereld een goedendag te zeggen.

 

Ze wandelde een stukje door het dorp en had de indruk dat de voorbijgangers haar zonnig humeur inhaleerden. Ze glimlachten haar in het voorbijgaan toe. Heerlijk zo’n zonnige ochtendwandeling te midden van goedgehumeurde mensen!

In het warenhuis gaf madame een oudere dame vriendelijke toestemming om voor te gaan. Het aantal glimlachjes dat madame er voor terug kreeg was niet te tellen.

Toen ze bijna thuis was, zag ze twee loslopende honden. Ze kende die beesten en wist waar ze thuis hoorden. Ze zette haar auto aan de kant, nam het kleine hondje in haar armen en lokte de grote hond mee. Hun bazinnetje was net op zoek naar de beestjes. De grootste woef had het hek open gekregen, zei ze.

 

In opperbeste stemming kwam madame thuis. Ze had alle boodschappen tot een goed eind gebracht, haar dagelijkse goede daad als ex-scout verricht en al die tijd was ze geen enkele zuurpruim tegengekomen. Integendeel. Iedereen had haar een brede glimlach geschonken. Toen ze zich omkleedde wist ze waarom…

 

Zonder scrupules had ze de wereld kond gedaan dat ze niet van de magerste is. Op het beige truitje, van boven haar linkerborst tot onder haar linkerborst, plakte een brede strook plaklint, met daarop zes zwarte kringen. En in elk van die kringen stond in koeien van cijfers haar maat: 44/46.  Na aankoop vergeten te verwijderen :mrgreen:

Advertenties

Read Full Post »

Dr. Dolittle

Mijnheer en madame hadden uit de hobbykamer wat spullen voor het containerpark naar de koffer van de auto gedragen. Een kwartier later hoorden ze Woefke blaffen. Eigenaardig. De keukendeur stond open, Woefke kon toch binnen. Hadden ze haar per vergissing in de hobbykamer opgesloten? Madame keek alle kamers na, maar geen Woefke.

Woefke blafte nog eens. Het geluid kwam van de straatkant. En ja, Woefke stond aan de voordeur. Ze had er blijkbaar van geprofiteerd om tijdens het inladen van de containerspullen een wandelingetje te gaan maken.

“Zou je in ’t vervolg willen bellen, juffrouw”, zei madame terwijl ze Woefke binnen liet.

Ze gaf het beest geen standje. Het was tenslotte braaf tegen etenstijd naar huis gekomen.

 

Dank zij de vlindersticker met vliegengif ligt de vensterbank iedere morgen bezaaid met vliegenlijkjes. Vooral onder de sticker is de strooiweide dik bezaaid. Iedere morgen opnieuw veegt madame de kadavers weg. Geen leuke klus. En ook geen gemakkelijke. De lijkjes zijn vederlicht en volgen nooit de richting waarin madame ze veegt. Ze vond er wat op. Ze zette een plastic bakje op de vensterbank krek onder de vlindersticker en zei:

“Lieve vliegjes, als jullie je niet goed voelen, gelieve dan zo vriendelijk te zijn om in dit bakje te gaan creperen. Ok?”

Mijnheer schoot in een lach. “En jij denkt dat ze dat gaan doen.”

“Jazeker,” zei madame, “die beestjes hebben dat verstaan. Je zal zien. Morgen liggen ze allemaal in dat bakje.”

Ze lagen er niet allemaal in ’s anderendaags. 1/4 van de vliegenpopulatie blijkt doof te zijn.

Read Full Post »

De tuinparasol

Madame had de tuinparasol verplaatst. Haar lommerrijk wifihoekje, – enerzijds geflankeerd door een seringen- en laurierstruik, anderzijds door een buxusboompje en een krulwilg – temperde het zonlicht niet voldoende. Al kneep ze haar ogen tot spleetjes en benutte ze haar wimpers als blinderend strookjesgordijn, lettertjes lezen was een pijnlijke bedoening. De oranje zonnetent kon ook geen soelaas bieden. Hij reikte niet tot madame’s hoekje. Dus, haalde ze er de tuinparasol bij. Met zijn diameter van circa 3m. en donkergrijze dak, zou hij de perfecte zonsverduistering teweegbrengen.

Ze wou hem in de hoek naast de seringen. Daar stond hij het minst in de weg. Ze snoeide de seringenstruik wat in zodat de tuinparasol perfect in het groene kader integreerde. Na zowat een uurtje buitenhuisarchitectuur bereikte madame het gewenste effect: de parasol ging naadloos op in het entourage en de grijze koepel temperde het licht wonderwel. Alles wat op haar monitor verscheen was duidelijk leesbaar.

 

Mijnheer vond dat madame de tuinparasol te ver in de hoek gedrumd had.

– Als je hem een beetje meer naar hier schuift, kan je hem gemakkelijker open doen en heb je een groter schaduwbereik.

– Ja zeg, als hem wil verplaatsen, mag je dat zelf doen. Ik sleur niet meer met dat vehikel. Ik heb me kreupel gezwoegd aan die zware plaveien. (nvdr. die als tegengewicht fungeren)

– Je hoeft daar die plaveien niet voor weg te nemen. Dat gaat zo ook.

Hij draaide de parasol dicht en gaf een krachtpatsershowke ten beste.

– Staat hij zo niet beter?

Madame moest het toegeven. Hij stond ruimtelijker, minder weggeduwd en bleef toch esthetisch geïntegreerd.

“En kijk”, zei mijnheer,“ terwijl hij met het katrolsysteempje de parasol opendraaide, “nu biedt hij meer schaduw”.

De reuzenvleermuisparasol opende zijn vleugels en heel madame’s wifihoekje, tot en met het uiterste tipje van de tuintafel, dompelde langzaam onder een diffuus grijs. En dan plots: Krak, flappperdeflap, boem. De vleermuisvleugels stuikten naar beneden. De parasol gaf de geest. Twee beteuterde gezichten keken elkaar aan.

 

Mijnheer ontpopte zich meteen als parasollenspecialist. Dat de optrekkoord was afgeknapt, was meteen duidelijk. Mijnheer haalde zijn gereedschapskist en opereerde de parasol tot in het hart van het optreksysteem. Hij reed naar de doe-het-zelf voor een nieuwe kabel – een geplastificeerde inox spankabel nu i.p.v. een nylon draadje -, paste,  mat, rekende, sleutelde. En deden er zich technisch schijnbaar onoverkomelijke problemen voor, haalde hij zijn Mc Gyver trukendoos boven. Anderhalf uur later: tromgeroffel voor le moment suprême. Mijnheer draaide aan het wieltje, madame hield haar vingers gekruist. De parasol ontplooide zich langzaam. De spanwijdte werd groter. En groter. En groter…. Tot de zon onderging heeft madame gisteren genoten van de zachte duisternis onder de volledige spanwijdte van haar genezen tuinparasol.

 

PS. Ook vandaag werkt de parasol nog. 😉

 

Read Full Post »

De zanglijster

Madame zat genoeglijk in de tuin te computeren. Af en toe dwaalde haar blik over het gazon dat malsgroen lag te dutten in de namiddagzon. Komt ineens een vogeltje om de hoek getrippeld. Wat niet echt uitzonderlijk is. Merels, vinken, mussen (ja die ook weer), bosduiven e.d. komen voortdurend een bezoekje brengen. Dit vogeltje had madame nog niet eerder gezien. Het was lichtbruin gevlekt, had een crèmekleurige borst en een opvallend tredje. Het dribbelde hoofs, met de borst vooruit, de kop omhoog, alsof het van koninklijken bloede was, waardoor het leek. Een preutse jongedame als het ware. Madame’s ornithologische kennis is niet bijster groot. Toch dook bij het plaatje meteen een ondertiteling op. “Een lijster” zei ze. Het kwam zo maar op. Maar was het ook juist? Met die vraag ontdekte ze voor het eerst dat een wireless internetverbinding nuttig kan zijn. Terwijl het vogeltje tippelde en tussendoor een regenworm oppeuzelde, googlede madame naar het woord “lijster”. Ze moest nog even doorsurfen want er bleken diverse soorten lijsters te bestaan. Het levende voorbeeld in haar vizier maakte het determineren evenwel gemakkelijk. Het was ontegensprekelijk een zanglijster. Madame wou daarop meer weten over zanglijsters. Google stelde voor om eens op deze site te gaan kijken. En kijk, daar stond een geluidsknop om de roep van een zanglijster af te spelen! Madame keek schalks naar de lijster die intussen tot op zes meter afstand genaderd was. Zou ze het beestje eens foppen? Natuurlijk ging ze dat doen! Ze drukte op de afspeelknop. Er tjilpte een fel gekweel. Iets te mechanisch volgens madame. Maar de zanglijster stak zijn kopje hoog en leek te luisteren. Madame speelde het geluid nog eens af. De lijster bleef stokstijf staan, draaide met zijn kopje links en rechts en bleef luisteren. Madame had er plezier in en liet de onzichtbare soortgenoot nog eens fluiten. Plots begon de lijster zich op te maken. Hij streek zijn borstveren glad, haalde het overtollige dons weg onder zijn oksels, schudde zijn kapsel in de plooi en vloog weg. “Oeps,” dacht madame, “Wie weet wat heeft mijn computerlijster tegen dat beestje gezegd. Coming sweetheart? I’m waiting for you? I want to make love to you?” Het leek in ieder geval een veelbelovende uitnodiging te zijn, want het beestje was meteen in de wolken.

Read Full Post »

Award

 

Witchesbrew verraste madame met deze award, waarvoor dank. Het angeltje onder het gras is evenwel dat het om een blogstokje gaat. Wie deze award ontvangt, moet hem aan 7 bloggers doorgeven. Zie de 5 spelregels hieronder. Ok ladies & gentlemen, hier komen de blogs die madame gretig consumeert en bijgevolg als brillante weglogs nomineert.  

 

Zapnimf – De immer verkwikkend humoritische zappende nimf.

 

Tijdtussendoor – Een blog met een schrijfstijl om “u” tegen te zeggen.

 

Chelone – Boeiende dame met een open hart voor mensen, dieren en planten.

 

Zeezicht – Een kindred spirit waarbij het gezellig vertoeven is.

 

Nagolore – Altijd mooie dingen op die blog, vooral als hij een stukje proza pleegt.

 

Blah – Spontaan, grappig, uitbundig, goedlachs… Verveelt nooit.

 

Myette – Sympathiek blogmaatje waarmee madame af en toe eens de pateekesmadame mee gaat uithangen.

 

SPELREGELS

1. De winnaar mag het logo plaatsen.

2. Plaats een link naar degene van wie je de Award hebt gekregen.

3. Stuur de Award naar tenminste 7 andere Bloggers, die door hun actualiteit, thema’s en designs opvallen.

4. Zet de links van deze site’s op je blog.

5. Laat een berichtje achter op de betreffende site

 

Read Full Post »

Slipjes

“En de broek van ons moemoe, dat is juist een beddenlaken…”
Dat oud volksliedje speelt in madame’s hoofd telkens ze haar fris gewassen onderbroeken opplooit. En dan spreken we hier wel degelijk over onderbroeKEN, niet over slipjes. Want qua lingerie is madame de laatste tijd een interloctueel. Zeer tegen haar zin. Ze houdt van fijne lingerie, ook van frivole dingetjes. Toch ligt er in haar linnenkast een grote stapel tentenbroeken. Why, why?  

Toen in 2001 haar moeder overleed, kwam een stapel degelijke onderbroeken boven, waaronder nog spiksplinternieuwe. Madame nam ze mee naar huis en duwde ze onder haar stapel slipjes, als reserve voor tijden van nood. De eerste jaren bleven moeders onderbroekjes onaangeroerd. Maar stilaan begonnen madame’s Sloggi’s, Chantellekes en Marie Jokes te verslijten en dan trok ze maar gauw zo’n wolk van een onderbroek aan. Telkens een modieus slipje de voddenzak in ging, tastte ze dieper en dieper in de stapel wigwams. Met als resultaat dat momenteel haast al haar prettige lingerie versleten is en dat moeders oerdegelijke onderbroeken allemaal in gebruik zijn. Want die verslijten niet! Die vertikken het gewoon van te verslijten! Enfin, hoog tijd dat madame eens van de solden ging profiteren. Ze sloeg 4 sloggietjes op de kop voor de prijs van 3 en bracht nog twee felgekleurde T-shirts mee – kwestie van straks de show van haar aankopen wat op te fleuren. 😆

Read Full Post »

Jeuk

Vanavond (dinsdag) krabbelde madame zo nu en dan met haar vingers over mijnheers rug. Wat in dank afgenomen werd.  

Maandag (nationale feestdag) toonde hij voor het eerst zijn torso vol rode, jeukende vlekjes. Ze jeukten verschrikkelijk, zei hij. Madame keek ernaar en was verontrust. Ze dacht in eerste instantie aan voedselvergiftiging of rode hond. Maar dat gaat doorgaans gepaard met koorts en/of braken en mijnheer was de koelbloedigheid zelve en had tot maandag zijn mond kunnen houden  – wat voor een Antwerpenaar niet vanzelfsprekend is….
Madame drong aan op een doktersbezoek.
“Ach wel nee, “ zei mijnheer “’t zal wel overgaan.”
Madame antwoordde dwingend (zijn lijf zag er pokdalig rood uit): “ Als ik er zo moest uitzien stuurde je mij cito presto naar de spoedafdeling. Waar of niet waar?”
Zijn blik zei ironisch “ja”.
Waarom andere maatstaven voor jou dan voor mij?” toeterde madame verder.
Haar woorden vloden mee met de wind. Mijnheer ging werken dinsdag (=vandaag). Punt. Aan de lijn.

Omstreeks 15u. kwam mijnheer thuis . De jeuk was allengs ondraaglijker geworden. Hij had op het werk een afspraak gemaakt met de dokter. 

De diagnose. Het was een allergische reactie. Waarop? Who knows. Mijnheer wil het, op aanraden van de dokter, ook niet weten. Allergieën opsporen is zoeken naar een naald in een hooiberg. Soms jarenlang. En vermits het de eerste allergische rode-vlekjes-reactie van mijnheer was… De dokter
schreef wel medicatie voor waarmee het euvel binnen maximaal 7 dagen zou moeten verholpen zijn.

Intussen vindt madame het soelaas biedend krabbelen fijn. En mijnheer ook.

Read Full Post »

Older Posts »