Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juni, 2008

Belastingaangifte

Als de bruine enveloppe met formulieren voor de belastingsaangifte in de bus valt, werpt madame hem met een grote boog in een hoek. Voor later, als ze er in zin in heeft. Al weet ze dat ze er nooit zin zal in krijgen. Ze heeft een gloeiende hekel aan belastingformulieren invullen. Waarschijnlijk niet zozeer vanwege de administratieve rompslomp dan wel vanwege de onvermijdelijke gevolgen ervan: betalen. Telkens ze de bruine briefomslag in de gaten kreeg, rispte een rauwe walging op en stelde ze de rotklus uit. En zo komt het dat ze zich ieder jaar opnieuw moet reppen om op het laatste nippertje die kloteburgerplicht nog te vervullen. Ook al was het zondag, ze moest haar aangifte invullen. Haar tijdskrediet was op. 

Eenmaal ze in de paperassen gedoken was, ging ze op in haar administratie en werd de rotklus minder erg. Zoals wel eens vaker voorkomt, was de wrevel om er aan te beginnen erger dan het werk op zich. Toen ze de kladversie ingevuld had, slaakte ze een diepe zucht. Het ergste was voorbij. Gauw de cijfertjes in de “vereenvoudigde” vakjes invullen en klaar is Kees. 

Kees was echter niet klaar. De drukinkt op het nette formulier was ei zo na op. De codes voor sommige invulvakjes waren schimmig en hier en daar zelfs helemaal weg. Zoek dan op zo’n vereenvoudigd formulier maar uit waar je je cijfertjes moet zetten!  In normale omstandigheden steven je met zo’n formulier naar de belastingdienst en vraag je een nieuw formulier. Maar de tijd drong en madame had absoluut geen zin om naar de belastingdienst te rijden. Brandstof en tijd verprutsen? Toch niet voor een belastingformulier, zeker!  Anderzijds was het wel belangrijk dat ze haar cijfertjes in de juiste vakjes neerpootte. Ze zette haar logica op full engine. Hier en daar kon ze enkele cijfertjes herkennen en vond moeizaam de weg naar vak XVIII. In de eerste kolom waren de codes onzichtbaar. Enkel het rastertje was submicroscopisch waarneembaar. Gelukkig was de tweede kolom (voor echtgenotes) iets duidelijker en kon madame aan de hand van die codes toch de juiste vakjes traceren. 

Volgend jaar toch eerst die irritante bruine briefomslag openmaken alvorens hem in een hoek te deponeren?

Advertenties

Read Full Post »

Dagcrème

’s Morgens is madame geen vinnige kip (meer). Haar motoriek en brein zijn dan Tetris blokjes die nog op de juiste plaats moeten vallen. Antwoorden op eenvoudige vragen zoals “welke dag is het vandaag?” wiebelen van links naar rechts vooraleer ze de juiste formatie vormen. Dat proces duurt gewoonlijk twee koppen koffie lang. Pas daarna is ze weer bij de tijd. In normale omstandigheden is haar bijbeenritueel geen knelpunt. Tijdsgezien kan ze het zich permitteren. Maar wat als ze zich ’s morgens moet reppen?

 

Mijnheer en madame gingen de begrafenisdienst van de vader van een collega van mijnheer bijwonen. De mis was om 10u. in een dorp 20 km verderop. Mijnheer stond gewoontegetrouw om 6u30 op – om de krant te lezen. Madame draaide zich nog eens om. Ze had de avond voordien de slaap niet goed kunnen vatten. “Als ik om 8u opsta, kom ik er wel”, dacht ze. 

Het was een moeilijke Tetris die ochtend. De blokjes wilden maar niet op hun plaats vallen. Zelfs niet na drie koppen koffie. Stilaan begon de tijd te dringen. Madame zeulde naar de badkamer. Ze was nog niet helemaal bij de pinken, maar van een wasbeurt met koud water zou ze wel wakker worden. Ze werd er inderdaad wakker van en besefte plots dat ze zich moest haasten wilde ze op tijd klaar zijn. Ze demarreerde. Ze droogde zich in sneltempo af, kwakte tandpasta op de tandenborstel, hielp de elektrische tandenborstel sneller poetsen, spoelde met twee slokken haar mond, floepte het spoelwater uit haar mond als een waterspuwer bij een stortbui, spoelde de tandenborstel af, mikte hem in de beker. Nu nog snel een dagcrème. Ze kwakte het goedje op haar wang, smeerde het driftig uit met haar vingers… Toen stokte ze. De frisse, zijdeachtig sensatie van de dagcrème was er niet! Het voelde plakkerig en stroef. Ze keek in de spiegel. Op haar wang klitte een krijtwitte substantie. Het was geen dagcrème, dat was duidelijk. Maar wat was het dan wel? Ze snuffelde aan haar witte vingertoppen en schoot in een lach. Tandpasta! Ze was haar gezicht met tandpasta aan ’t insmeren! Het oeroude gezegde was weer eens bewezen: haast en spoed is zelden goed.

Read Full Post »

De oogarts zei

Gisteren legde de oogarts, de God-almachtig van een oogartsenimperium, de eindevaluatie van mijnheers oogonderzoeken voor.

De korte uitleg
Er is geen fluit aan te doen maar ’t zal niet verergeren.  

De lange uitleg
Mijnheer heeft naar alle waarschijnlijkheid ooit ontstoken oogadertjes gehad. Ingevolge een tekenbeet? Dat is niet bewezen. In het bloedonderzoek kwamen geen sporen van borrelia (ziekte van Lyme) voor. Maar het zou kunnen. Wat de juiste oorzaak was, kan niet meer achterhaald worden. Daarvoor is de ontsteking te lang geleden. Inmiddels zijn mijnheers geïnfecteerde oogaders genezen, maar er heeft zich littekenweefsel gevormd. Dat weefsel maakt dat mijnheer op een minuscuul plekje in zijn rechteroog wazig ziet. Vooral als hij dicht bijzijnde dingen wil bekijken, zoals bij lezen bv. Bij ver kijken heeft hij er geen last van. Autorijden kan dus nog perfect. Zo’n littekenweefsel kan niet verwijderd worden. Mijnheer zal dus vrede moeten nemen met dat ene wazige plekje. Maar hij mag op zijn twee oren slapen, groter zal het littekenweefsel niet worden.

Read Full Post »

De galante bitch

“Ikke, ikke en de rest kan stikken” is de huidige trend. Tot groot ongenoegen van madame. Hoewel ze ook niet altijd vrijuit gaat. Meestal is ze verdraagzaam en hoffelijk. Maar soms heeft ze ook gemene trekjes. Die twee extremen manifesteerden zich vandaag op amper een half uur tijd.  

De dame
In de supermarkt, aan de afdeling kaas- en vleeswaren, staat een volgnummerdispatcher. Een nummertje trekken voelt wel zo intimiderend aan als in krappe tijden met rantsoenzegeltjes staan aanschuiven, maar kom, het is een fair systeem. Er waren twee wachtende dames voor madame. Zodra ze zich ook als wachtende klant opstelgesteld had, verliet één van die dames haar standplaats en zei in het passeren tegen madame: “Och, ik ben vergeten een nummertje te trekken”. Ze zei het vriendelijk en glimlachend. Wat madame apprecieerde. Toen ze terugkwam met haar nummertje, waardoor ze in principe na madame zou bediend worden, zei madame: “Hier mevrouw, neem mijn volgnummertje maar. “

De bitch
Madame reed met haar voedingswaren naar huis. Aan de linkerkant van een smalle baan waar nauwelijks twee voertuigen kunnen passeren, stond een auto geparkeerd. Er kwam een tegenligger. De afstand tussen de tegenligger en madame was bijna even ver. Wie heeft in zulke situatie voorrang? Madame natuurlijk. Want de tegenligger reed op het vak waar de geparkeerde auto stond. Maar wat deed die tegenligger? Hij week uit naar het midden van de baan en maakte aanstalten om de stilstaande auto voorbij te steken. Door dat manoeuvre zou madame moeten stoppen. En daar was de bitch, die zei: “met hiël Aantwaarpe,  mor nie mé maai, hè!” Ze gaf gas bij. Toen merkte de tegenligger, een dame op jaren (vermoedelijk op hetzelfde aantal jaren als madame, maar wel een trager type J), dat ze een inschattingsfout gemaakt had en voorrang had moeten verlenen. Too late, mylady! Ze reed in het midden van de baan, stevende op de parkeerde wagen af en had niet voldoende ruimte om naar rechts uit te wijken. Doorrijden kon ze ook niet, want daar kwam madame. Er zat voor dat mens niets anders op dan in achterruit te schakelen en zich braafjes achter de geparkeerde auto te verschansen. En de bitch genoot.

Be peaceful, be courteous, obey the law, respect everyone; but if someone puts his hand on you, send him to cemetery. – Malcolm X

Read Full Post »

Nieuw speelgoed

Een nieuwe laptop was op zich geen hoogdringendheid. Als veredelde schrijfmachine deed die oude knar het nog goed. Het enige dat madame er aan miste was de mogelijkheid om draadloos te internetten. Jarenlang koesterde ze de droom om in de tuin te kunnen internetten. Ze zag er niet groen van, maar toch was ze een tikkeltje afgunstig als de kinderen vertelden dat ze in bed, op de zetel, in de salon, op het terras konden surfen…

En kijk! Daar zit de luxe madame met hare nieuwe laptop! In de tuin! Vorige maandag online besteld, vrijdag geleverd en zaterdag heeft ET de netwerkverbindingen gearrangeerd. Gisteren was het nog wat fris om met haar nieuw speeltje buiten te gaan zitten. Maar vandaag is le moment suprême.

Op de een of andere manier werkt wifiën in de buitenlucht kalmerend. Zelfs een symfonie nr. 3 in E flat van Beethoven, een bij Vista bijgeleverde muziekfile, klonk aangenaam in de qua klassieke muziek ongeoefende oren van madame. Jawohl, meine Damen und Herren, er staat Windows Vista op madame’s computer. Het was dik tegen haar goesting dat haar nieuwe laptop niet leverbaar was met een Windows XP besturingsprogramma. Ze had er telefonisch om gebeden en gesmeekt. Maar ’t was niet meer mogelijk. De XP licenties waren op, zeiden ze. “Ach, ik zal er me wel mee verzoenen” zei madame uiteindelijk.

De verzoening met Vista verloopt moeizaam. Dat madame af en toe geconfronteerd wordt met het feit dat ze dom-blond is/was, tot daar aan toe. Maar dat haar computer haar constant als een imbeciel behandelt, daar krijgt ze het sch… van. 

Madame: (tot Vista) Download Sharpreader.
Vista: Zijde zeker?
Madame: Ja.
Vista vindt de download.
Vista: Ik ken dat programma niet. Zijde wel zeker dat ge dat wilt downloaden?Madame: JA!
Vista: !!! Een onbekend programma wil toegang krijgen tot uwe computer. Betrouwde dat of betrouwde dat niet?

Madame: JA HEB IK GEZEGD, ONNOZELAAR!!!  

Alles went… (behalve… ;-)) Na een paar weken zal madame het overdreven gepamper van Vista wel voor lief nemen. Haar ultieme droom is alleszins in vervulling gegaan. Ze blogt en mailt en surft temidden van het groene lover, gechaperonneerd door vief kwelende vogeltjes.

Read Full Post »

Neveneffect van sake

Als mijnheer en madame zin hebben om uit eten te gaan, geven ze dat vaak telepathisch aan elkaar door.

Hoewel madame getrouw om de twee dagen een vers broodje bakt, had ze er gisteren geen zin in. “Eigenlijk zou ik nog eens graag bij de Chinees gaan eten”, dacht ze. Diezelfde middag belde mijnheer van op het werk. Eerst vroeg hij gegevens om zijn agenda bij te werken, daarna zei hij: “Zeg, zouden we vanavond eens niet gaan chinezen?” (Voor alle duidelijkheid, hij bedoelde daarmee: in een Chinees restaurant gaan eten.)

Hun entree in het Chinees restaurant, waar ze gemiddeld om de twee maanden gaan eten, verloopt volgens een vast stramien. De dienster brengt de menukaarten, maar blijft met de allervriendelijkste mime uit het land der glimlach aan hun tafeltje staan. Mijnheer en madame schuiven het menu en hun bestek opzij en bevestigen knikkend een onuitgesproken bestelling.
“Twee Chinese sake met ijs, een babi pangang met rijst en een bami met kippenlever; met stokjes.” citeert de dienster.
Ze willen niet gezegd hebben dat ze in een sleur vastgeroest zijn, maar als ze chinees gaan eten, bestellen ze wel altijd hun zelfde favoriete gerecht. Even habitueel is het bestellen van een tweede sake met ijs. Die nippen ze dan bij een gezellig tafelgesprek dessertsgewijs leeg.

De laatste maanden heeft madame last van een neveneffect van de sake. Ze is er niet dronken van in de gewone betekenis van het woord, wel slaapdronken. Ze gaapte als een nijlpaard en wou niets liever dan lui in de zetel liggen. Madame is geen voetbalfan, toch zette ze zich naast mijnheer voor tv en liet de eerste helft van de (saaie) match Kroatië-Italië over zich heen kabbelen. Om 22u verzette ze zich niet langer tegen de slaap en dook in bed. Ja, zo vroeg! 

Vanmorgen om 6u was het neveneffect van de sake uitgewerkt. Madame stond op en voelde zich zo fris als een hoentje, vol energie en levenslust. ’s Anderendaags een vat vol energie, zou dat ook een neveneffect van de sake zijn? Als dat waar is, drinkt madame bij een volgend bezoek aan het chinees restaurant drie glaasjes sake.

Read Full Post »

Knopjes

De laatste tijd voltrekt zich bij mijnheer en madame dagelijks een vertederende reciprociteit. Zodra de tafel afgeruimd is, staat mijnheer op en gaat naar het keukenraam, waar een gele orchidee in volle glorie staat te bloeien. Eerst ademt hij de schoonheid in, zucht diep vanwege de pracht en telt daarna de knopjes die nog moeten open komen. Lang moet hij hier niet meer tellen. Slechts twee knopjes moeten nog ontluiken. Madame voegt zich bij mijnheer en samen genieten ze van de aanblik.

Daarna wandelen ze naar de living, naar de witte orchidee. Hier is knopjes tellen nog onbegonnen werk. Het wemelt nog van de groene bolletjes. Als die orchidee eenmaal volledig bloeit, wordt het een waterval van bloemen. Ook bij deze plant staan mijnheer en madame een tijdje in bewondering.

Het extra prettige is, dat begin dit jaar beide orchideeën nog ten dode waren opgeschreven. Er zat geen leven in. De gele orchidee had zelfs geen takken meer, enkel nog wat zieltogende blaren. Madame vond het super spijtig, vooral omdat ze die orchideeën een cadeautje waren van mijnheer.  Tot ze het lumineus idee kreeg om ze naar de zuidkant te verhuizen. Ze herleefden zienderogen. 

Zij: De volgende orchidee geef ik meteen een lichte plaats.
Hij: Hint, hint?

 

 

 

Read Full Post »

Older Posts »