Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for mei, 2008

Rani

Iedere welgeaarde burger keek er naar. Madame, vermoedelijk minder welgeaard, had de hype aan zich laten voorbijgaan. Tot gisteravond. Ze had al zoveel gehoord over “mijn restaurant” dat ze voor de finale wel eens luilekker wou liggen tv-kijken. Ze nestelde zich in de malse zetelkussens, klapte de voetensteun open, legde haar benen omhoog en liet met prinsFilipheerlijk indifferentisme het programma op zich afkomen.   

Geen vijf minuten later was alle behaaglijkheid foetsie. Madame’s ogen staarden vol ongeloof, haar mond viel open van verontwaardiging. Nog nooit had ze zo’n stuntelige presentatie gezien. Rani De Coninck oogt nog wel aardig, maar wat ze uit haar botten sloeg was ondermaats, ergerlijk, stuntelig, onbekwaam, inhoudsloos, leuterkoek… Ze hakkelde, was voortdurend de draad kwijt, reeg paternosterbollen euh’s aaneen, viel aldoor in herhaling, nam lullige interviews af. Het was abominabel. De hele show was trouwens zo’n chaotisch gezwam dat het verhoopte thrillereffect van een finale compleet in duigen viel.  Nee, voor madame geen populaire afvalraces meer. Dan nog liever Kabouter Plop.

Read Full Post »

Zweet

“In het zweet uws aanschijns zult ge uw brood verdienen.” Madame verdiende er gisteren een halve fles Cava mee, een rijsttaartje, gebakken zalm, een slaatje en ettelijke koppen koffie. Dat alles liefdevol geserveerd. Geen slechte deal, hè?  Maar ja, haar zweet oversteeg ook de Bijbelse vloek. Ze zweette op haar kop, haar rug, onder haar oksels en er stroomden welriekende beekjes in haar schoenen. Ze was bij Cousine de logeerkamer gaan behangen. Het was ontzettend warm in die kamer. En nu komt de clou. Madame was al die tijd gewoon vergeten het raam open te zetten, wat ettelijke graden Celcius zou gescheeld hebben. Tja, dat komt er van als je de tekst van de Bijbel al te letterlijk wil nemen.

Read Full Post »

Pensioen?

Als madame op formulieren haar beroep moest invullen, stond ze steeds voor een dilemma. Welk beroep oefent ze eigenlijk uit? De laatste decennia dartelt ze door het leven als rentenierster. Als bescheiden rentenierster weliswaar, want met een weduwepensioentje loopt je niet ver. Maar het vrije gevoel is alom tegenwoordig. Het probleem is echter, dat je rentenier bezwaarlijk een beroep kan noemen. Renteniers doen niks. “Geen beroep” komt zeker niet in aanmerking. Daar is madame nog te actief voor. Een van haar vrijetijdsbestedingen staat bovendien officieel ingeschreven als: “schepper van artistieke werken”. Een mondvol voor een hobby. Wat op haar diploma staat, komt ook niet in aanmerking. Dat papiertje ligt al 40 jaar als een prehistorische trofee in de kast.

Vanaf vandaag is bovenstaand probleem voorgoed opgelost. Het was een hele shock. De rijksdienst voor haar weduwepensioen liet haar namelijk weten dat ze voortaan ouderdomspensioen trekt. Ouderdomspensioen!… Het was als een donderslag bij heldere hemel; een sjot onder haar dartel gat. Ze voelt zich nog zo jong. En plots hoort ze bij de vergrijsde soort. Ze trok een grimas en knabbelde met lange tanden op die exacte wetenschap. Maar madame zou madame niet zijn als ze er geen positieve gedachte bij kon bedenken.

Dat moet gevierd worden, hè mannen!

Read Full Post »

Gatenkaas

De gaten in madame’s Gruyère kaas, zijnde haar geheugen, worden groter. Vooral wanneer ze afspraken moet onthouden of noteren. Dat is een regelrechte ramp. Datagegevens slingeren zich als slangenmensjes door haar kaasgaatjes, sluipen naar dat ene grote gat, vergeetput genaamd, en voeren daar de grote verdwijntruc uit. Het gaat allemaal zo snel dat madame zelfs geen tijd heeft om te applaudisseren voor hun kunstje.  

Dinsdag kwam Antoon afspreken dat madame volgende donderdag om 16u30 haar schilderijen naar het rusthuis mocht brengen (voor de eerste tentoonstelling van haar schilderijen). Om haar geperforeerd geheugen voor te zijn, croste madame meteen naar de almanak en noteerde de afspraak. “Laat het nu maar donderdag worden”, dacht ze, “ik zal er zijn.” 

Het werd donderdag. Ze wist dat ze op een donderdag haar schilderijen in het rusthuis moest gaan ophangen. Maar was dat nu vandaag of volgende week? Ze consulteerde de almanak. Aha! Het was volgende week.
Om 17u kreeg madame telefoon. ’t Was Antoon.
“Hé madame, waar zit je?”
“Hoezo? Was dat vandaag?”
“Dat was zo toch afgesproken.”
Madame vloekte een hoop Amerikaanse fecaliën bijeen, verzamelde in zeven haasten haar schilderijen en suisde naar het rusthuis. En nee, ze heeft er geen serviceflat besteld. Al heeft die idee in haar gatenkaas vluchtig gefermenteerd.

Read Full Post »

Wallpaper

Het begon allemaal met de gedrevenheid om een fotogalerij te willen maken die in een webpagina geïntegreerd is. Om dat te kunnen fiksen downloadde madame diverse programaatjes. Er waren schitterende dingen bij. Spullen die ze voor privé fotoalbums zeker nog zal gebruiken. Zo is bijvoorbeeld Jalbum een fantastisch ding. Het grote probleem bleef echter bestaan. Madame kon het spul niet in een eigen webpagina geplaatst krijgen. “En toch moet dat lukken” dacht ze. Ze kroop zo diep ze kon in de Jalbum-files en rommelde met allerhande instellingen. Het gewenste resultaat bleef uit; een ongewenst resultaat deed zich voor. Alle teksten op haar computer waren plots uit de kluiten gewassen. Nu mogen grotere letters leesgemak betekenen, madame voelde er zich door beledigd. Alsof de computer haar behandelde als een hoogbejaard besje met jampotglazenbril.  

Madame schoof haar bezieldheid voor de fotogalerij even opzij en ging met de rapte, via de display properties, het lettertype terug aanpassen. Met-de-rapte viel verkeerd uit. Want met-de-rapte verwijderde ze, per vergissing, de wallpaper van haar desktop. In plaats van met één probleem zat ze op dat moment met drie problemen: de fotogalerij, het lettertype en de wallpaper. Wolkjes ergernis stoven haar neusgaten uit. 

“Niet panikeren, alles rustig en één voor één aanpakken” bedacht ze. Eerst paste ze het lettertype aan – wat deze keer zonder problemen lukte. (Weetje: om het lettertype van documenten te vergroten/verkleinen, houdt CTRL ingedrukt en scroll met het wieltje van de muis.)Daarna ging ze op zoek naar het origneel plaatje van haar wallpaper. Viel dat tegen! Uren heeft ze er naar gezocht, uren alle gikfes, bmpkes,  tiffkes, pmgkes en konsoorten bekeken. Dat ene plaatje kwam echter niet te voorschijn. Het werd te veel voor madame. Abrupt schakelde ze haar computer uit en ging naar bed. 

’s Anderendaags begon ze met nieuwe moed te zoeken. Het bewuste plaatje bleef evenwel onvindbaar. “Okido, dan maar een nieuwe wallpaper”, besloot ze uiteindelijk.
Er veel dingen die madame mooi vindt, maar als het op haar desktop op aan komt, wil ze iets origineels. En dan nog liefst iets humoristisch. Ze scrolde even door haar foto- en plaatjes files, en bingo! Het lampje van Edison brandde. Ze wist perfect wat erop haar desktop moest komen. Het vergde nog wel wat gesjoemel met Paint en Photoshop, maar het resultaat bevalt haar. Maak kennis met madame’s nieuwe desktop en tegelijk met “de bende van madame”. 😉

(van links naar rechts: Simon, ET, Draakje, Joost, Knoopke, Cook, Miek, madame, mijnheer)

 

Read Full Post »

Bourgondisch tafelen

Hoe Knoopke die gezellige eethuisjes blijft vinden, is madame een raadsel. Om haar verjaardag te vieren had ze weer eens een sublieme locatie uitgekozen. De genodigden werden naar het midden van stad geloodst. Ergens achterin, tussen de moderne huizenblokken, in een oase van groen, stond een pittoreske taverne Overheersend bruin, opgesmukt met strijkijzers, potten, pannen, borden, stopen, enz.  uit de jaren 1940-1950. Mijnheer en madame voelden zich meteen thuis tussen die (andere) antiquiteiten. Het interieur nodigde uit om gemoedelijk en ongegeneerd Bourgondisch te tafelen. Een stijl die het hele gezelschap apprecieerde.

Even verrassend als de ligging van de taverne, was de wijnkennis van de chef en de kookkunst van de cheffin.
De waard, een gezellige Limburger, praatte honderduit over zijn wijnen. Hij liet het gezelschap ruiken aan en nippen van exquise wijntjes.  De Spaanse Federico (een Crianza), die uiteindelijk op tafel kwam, was bijzonder lekker. Zelfs Cook, wiens voorliefde naar Bourgognes uitgaat, was er aangenaam door verrast.

De taverne was geen grand-chic. Maar het eten, jongens! On.voor.stel.baar lekker! Als dessert had madame een chocoladesoufflé besteld. Wat voor haar neus gezet werd, was pure haute cuisine. (zie foto) En lekker dat dat was! En caloriebom, dat wel. Maar voor zo’n bom wil madame wel een week lang een kilootje meer meeslepen  – en daarna een tijdje op haar kin kloppen.

Hip-hip-hoera voor de jarige! Hip-hip-hoera voor het fantastische etentje!

Read Full Post »

Trojan Horse

Het was lang geleden maar gisteren had madame nog eens prijs: een Trojan Horse in haar computer.

Voor de leken, het gaat hier niet om een of ander gifplaatje van het legendarische man-bijt-hond-beest dat je computer komt binnengehuppeld, het gaat om een soort sluipwesp die je computer kan overhoop zetten.

 

Het beest was alleszins niet via e-mail binnen gezoefd. Madame gooit alle onbekende e-mails meteen de deur uit. Exe-files files opent ze nooit, tenzij absoluut zeker dat het een gezonde file is. Bovendien houdt haar Norton virusscanner de wacht. Toch popte Norton gisteren plots het schrikwekkende plaatje up: Virus alert! Virus alert! Ontsteld liet madame een virusscan lopen en wat zei Norton na meer dan een uur scannen? “Er zit een virus in je computer, madame. We weten wel dat het “Downloader” heet, maar we hebben hem niet klein gekregen.”
“En waarom, niet?” vroeg madame zich af. Op het internet vond ze de reden. Norton houdt zich enkel met virussen bezig. Een Trojan horse is geen echt virus. Het vermenigvuldigt zich niet. Het rommelt alleen maar wat in je files en houdt de achterpoort van je computer open, zodat iedereen die het bestaan van het “paard” kent met de inhoud van je computer kan sollen.  

 

“Die houten schimmel moet er uit!” besloot madame. Verbeten bond ze de strijd aan. Scannen, nog eens scannen, softwarematige paardenslachters zoeken op het internet…
“Schatje, “ zei ze tijdens haar grimmige zoektocht, “wil je voor mij even iets te drinken halen? Ik heb geen tijd. Ik heb een Trojan horse en die moet er aan.”
Even later reikte mijnheer haar een drankje aan én een mogelijke oplossing.
“Probeer eens met Spybot” zei hij.
Ze klampte zich aan zijn voorstel vast en downloadde “Spybot Search & Destroy”. De naam alleen al gaf haar hoop. Na een eerste scan met Spybot gaf hij zo maar eventjes 150 malafide files aan.
“ Opruimen die boel” zei madame en gaf Spybot meedogenloos de opdracht om al die rommel te verwijderen.
Was de Trojan Horse nu opgeruimd? Nope! Vijf minuutjes na de Spybots scan popte Norton weer up: Madammeke, je hebt nog altijd een virus en wij kunnen er niks aan doen.
Merde!

Het was intussen een kot in de nacht. Maar als je denkt dat madame het opgaf, dan ken je haar niet goed. Ze liet Norton nog eens scannen (goed voor meer dan een uur geduld) en nadien Spybot nog eens scannen (goed voor een half uur geduld). En kijk! Wat zegt Spybot? “Madame, er zitten nog twee stoute files in je computer. Zullen we die er uit kiepen?”
“Yes, yes, yes!” schreeuwde madame, want die files waren wis en waarachtig stukken paardenfilet van dat Trojaans geval.

 

Even later ging ze naar bed. Ze kuste mijnheer zachtjes op het voorhoofd. “Bedankt schatje” fluisterde ze, “het is gelukt”.

Read Full Post »

Older Posts »