Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2008

Pokkenkoffer

“Dat ga ik kopen”, zei madame en schoof de folder van de Lidl onder mijnheers neus. Ze tokkelde op een fotootje met een tuinkoffer. 117 x 45 x 58 cm , geschikt voor talrijke opbergmogelijkheden, enkel verkrijgbaar op woensdag 30 april. Vandaag dus.

Af en toe rolde een pestkopduiveltje in haar geest een slapstickfilm af, genre Laurel en Hardy. Madame rijdt namelijk met een coupé. Niet echt handig als verhuiswagen. Ze zag zichzelf de meest komische kuren uithalen om die tuinkoffer in haar auto te krijgen. Het was gelukkig een handelbaar bouwpakket. Gelukkig?… Daar was die duivelse pestkopcineast weer. Hij draaide filmpjes uit de oude doos, retrospectieven uit de tijd toen madame een verwoede, urenlange strijd leverde met Ikea meubeltjes. Madame joeg hem weg. Ze had intussen immers veel bijgeleerd. Ze zou die tuinkoffer wel ineen kunnen steken.

De koffer bestond uit zeven, grote, klikbare, plastic delen. Dat moest een fluitje van een cent worden. Uit haar Ikea ervaringen had ze geleerd dat het allerbelangrijkste was: het montageplan grondig bestuderen en nauwgezet, stap voor stap volgen. Ze stalde de zeven stukken identiek hetzelfde uit als op de tekeningen. A en B moesten in C klikken. En hier begon de miserie. De plastic was nipt van het hardere soort, met als gevolg dat de fijne randjes, waar bepaalde delen moesten in klikken soepel waren en kaduuk stonden. Slaagde madame er in om met behulp van een schroevendraaier de ene kant voldoende open te trekken en in de gepaste voeg te drukken, wipte de andere kant er uit. 😡 De eerste drie stukken monteren was een Calvarieberg. Jezus viel drie keer onder zijn kruis. Madame kreeg tot zes keer die rotzijstukken op haar kop. In tegenstelling tot de verduldige Jezus produceerde madame de ene godverdoeme achter de andere.

Uiteindelijk, na 2,5 uur kloten en met behulp van de verticale steun van keukentafel en keukenstoel slaagde madame er in om er een heuse koffer van te maken. Oef! Tijd nu om hem in de tuin te plaatsen. Er stonden twee wieltjes onder. Ze kon hem dus gemakkelijk vervoeren. Ze pakte de koffer bij het handvat en rolde hem voorzichtig buiten. Ze was nog geen drie meter ver of die stomme koffer schoot uit zijn voegen. Hij viel nog net niet uiteen, maar stond vervaarlijk te waggelen. Madame was in alle staten. Maar opgeven? No way! Ze zette de koffer op zijn kant, paste de richeltjes weer in mekaar, nam haar pantoffel en klopte er op. Tonk! Boenk! Au! Zat haar vel er toch wel tussen, zeker! Ze likte het bloed weg en zette de verbeten strijd verder. Na een half uur prutsen stond het scharminkel weer ineen. Om te vermijden dat de koffer weer eens uiteen schoot, droeg ze hem naar de plaats van bestemming. Ze zette hem neer, slaakte een diepe zucht en… merkte toen dat die rotkoffer opnieuw aan ’t dooreen zakken was. “Foert pokkenkoffer! Ik ga de hond eten geven. Mijnheer moet dat maar arrangeren.”

Advertenties

Read Full Post »

Stokje der zintuigen

De stokjes bezwangeren het uitspansel boven blogland. Er is alweer eentje in madame’s tuintje beland, gedropt door Micheleeuw. ’t Is een top 3 van de zintuigen. Geen sinecure.

De top 3 van mijn neus

1.       Meiklokjes

2.       Seringen. (idem Micheleeuw)

3.       Vers gebakken brood

De top 3 van mijn smaakpapillen

1.       Friet met mayonaise

2.       Kaasfondue

3.       Brood, kaas en rode wijn

De top 3 van mijn oren

1.       De walsen van Strauss

2.       Het aangename keelgeluid van Helmut Lotti (when he goes classic)

3.       Franse chansons uit de jaren ‘60

De top 3 van mijn ogen

1.       Een zonsopgang op zee

2.       Een bloeiende tuin

3.       Puppies (het ras speelt geen rol, als het maar puppies zijn)

De top 3 van mijn huid

  1. Een zwoel avondbriesje
  2. Liefhebbende handen
  3. Een douche met daarna een heel zachte handdoek.

 

Rest madame nog de onaangename plicht om dit estafettestokje door te spelen. Ziehier dan de namen van de slachtoffers: Myette, Vandepotgerukt, Moekemicheline

Read Full Post »

Madame wierp een stokje, dat ze aanvaardde van Zapnimf, naar Blah. Hierna Blah’s gastenblogje. 

Vlooien? Bij mij thuis?? Beikes!
 

Ik ben niet helemaal zeker dat het vlooien zijn, maar de rode bulten op Blahman’s (tussen haakjes: geweldige) lijf lijken er wel op… Sinds die arme jongen ons dak aan het afbreken is (en of course weder op aan het bouwen is ook) staat hij vol rode jeukende bulten, de zogenaamde ‘weuffelen’.

Eerst dachten we aan een allergische reactie op dat prutmateriaal dat op het dak ligt en oud en verbrokkeld is en helemaal ‘tot stof wederkeert’ eenmaal het door Blahman losgeklopt wordt maar toen kreeg ook ik een paar weuffelen… en toen kreeg Blahkind er ook…. 

Onze frons werd steeds dieper en dieper tot op een ochtend Blahkind mij kwam melden dat ze een klein zwart dingetje had zien springen op haar kussen in bed! *shock* WHAAAA!!!! EEN VLO!!!!

 

Ogenblikkelijk vlogen lakens, kussenslopen, onderlakens, pluchen beesten, tapijtjes enzo in de gang en werd alles gestofzuigd van onder tot boven! STRESS! VLOOIEN!!! BEIKES!!! In MIJN huis???!!!!

De wasmachine draaide overuren om alle was aan te kunnen en ik goegelde intussen op zoek naar meer uitleg over ‘de vlo’.

Dat vele zoeken leverde me alleen de informatie op dat vlooienlast in huis meestal komt door katten of honden die de vlo op zich meedragen. Maar ik héb noch een kat, noch een hond. Geen enkel verband vond ik tussen ‘dak/zolder’ en ‘vlooienbeten’ zonder dat de oorzaak een hond of een kat was… Dus twijfel ik opnieuw. Misschien is het toch een allergie? Misschien was dat springende zwarte spul iets anders? Misschien zijn het beten van een ander beest dat huist tussen de zolder en het dak? 

 

Maar in ieder geval wordt Blahman sindsdien uit de woning verbannen J. Hij moet zich in de garage ontdoen van zijn werkkleding en zich douchen voor hij de woonkamer mag binnenkomen. En zéker zijn werkkledij niet in de slaapkamer gooien! Ik krijg kippenvel van ’t idee alleen al dat die scharminkels zich vrolijk springend tussen MIJN kleren gaan nestelen! En daar eitjes gaan leggen! EEEK! BEIKES!!!  Dat hij vol beten en bulten staat, vind ik héél erg, maar dat Blahkind en ik er vol mee zouden staan, zou ik véél erger vinden, hahahahaha!

 

Aangezien dit een zeer vreemd stokje is, geef ik het met plezier door aan 3 al even zeer vreemde wezens: Dolinneke, Jientje en Nana. Liever een stokje dat een vlo, zeg maar, van stokjes krijg je geen ‘weuffelen’.

Geschreven door Blah

 

 

 

 

 

Read Full Post »

Vakantieplannen

Mijnheer en madame hebben bijna letterlijk tussen de soep en de patatten hun volgende vakantie geboekt. Het was, om de puntjes op de i te zetten, tussen de zalmcarpaccio en het vispannetje voor mijnheer, de gamba’s voor madame. De uitbater van het restaurant, tevens de kok én eigenaar van een villa met toeristenkamers in Kroatië, had niet veel overtuigingskracht nodig. De folders spraken voor zich. Ze waren trouwens met voorbedachten rade in dat bepaalde restaurant gaan eten. Het vakantievuurtje was immers al aan ’t smeulen gegaan toen madame bij Broer en Schoonzus de foto’s gezien had van hun vakantie in Kastel Stari . Nog voor de maaltijd met koffie en Šljivovic afgerond was, waren ze ingelicht over de kamers, de prijs, de streek en zelfs over de goedkoopste vluchten naar Split. Ze reserveerden meteen. ’t Is nog wel  wachten tot in september vooraleer ze vertrekken, maar het dromen is al begonnen.

Read Full Post »

Gestript & gestroopt

Voor zijn verjaardag had mijnheer tickets gekregen voor de show “Gestript & gestroopt” van An Nelissen, te consumeren op 26 april. Dat was gisteren dus. Een heerlijke show, met hilarische sketches en korte tekenfilmpjes. Een cocktail van vlijmscherpe observaties en herkenbare situaties over gelijk, hotel mama, religie, carrièrevrouwen, de eco-hysterie, de exen-club enz. Over dat laatste onderwerp wil madame een tipje van de sluier lichten. Maar wil je uren genieten van de subliem geserveerde humor van An Nelissen, moet je zelf gaan kijken.

(Vrij vertelde anecdote uit “Gestript & gestroopt”)
“Tegenwoordig bestaat er ook silent dating. Kennen jullie dat? Je komt in een grote zaal. De vrouwen staan hier, de mannen staan ginder. Allemaal veertig, vijftig plussers. Er wordt niets gezegd…. Geen woord! Het is de bedoeling dat je briefjes schrijft. Zo van “Zin in een glaasje port?”  Hij schrijft dan bijvoorbeeld terug: “Ik drink liever bier.” En zo geraak je aan de… praat. Ik ben daar een paar keer naartoe geweest en … Bot gevangen! Ik kon geen enkele vent aan de haak slaan! Geen enkele! Mijn vriendin daarentegen…
“Ik schrijf altijd hetzelfde,” zei ze, “en ik ga elke keer naar huis met een date.”
“Wat schrijf je dan? “ vroeg ik.
“Ik schrijf…’Zin in een triootje met moeder en dochter?’ Gegarandeerd prijs! Dan ga ik met die vent naar huis, open de voordeur, ga aan de trap staan en roep: “Moeder! Ben je nog wakker?”

Read Full Post »

Tuinmeubelen

Mooi die plaatjes in de tuinbrochures, met zonnig en fris tuinmeubilair dat stralend uitnodigt om er zalig in te zitten relaxen. Hoe doen ze het, hoe doen ze het!  Altijd zien die dingen er stralend wit uit. Madame vermoedt dat ze de foto’s overbelichten – zoals zij nu gedaan heeft. 🙂 

Alvorens madame in haar tuinset van de eerste zon kan genieten, moet ze eerst Assepoester spelen. Die dingen staan jaar in jaar uit buiten (wegens gebrek aan stockruimte). Ze kunnen er tegen, dat wel. Maar na de winter zijn ze met geen vinger aan te raken. Ze zijn gifgroen mosbehaard en gecoat met grijs aangekoekt stof. Yikes! Daar ga je zelfs met een werkbroek niet op zitten. Er bestaat allicht tuinmeubilair dat gemakkelijk onderhoudt. Maar madame heeft een witte Hartman tuinset van 20 jaar oud en die dingen verslijten niet. Dus, ieder jaar in de lente, is het poetsen geblazen. Door de jaren heen heeft madame wel een ritueel ontwikkeld om in een mum van tijd van haar tuinset weer een stralend wit te maken. Geïnteresseerd? Hier volgt de werkwijze. 

Doe in een magnetronbestendig bakje twee soeplepels van die oeroude zachte (bruine) zeep en vul aan met een kopje water.
Zet het bakje in de magnetron en verwarm het gedurende ongeveer 30’. Kijk wel uit! Stop de magnetron onmiddellijk als het sopje begint te schuimen.
Doop een vod of spons in het sopje en wrijf de tuinmeubelen in – spatten en spetten is toegestaan.
Sproei af met gieter of tuinslang en wrijf droog. Of nog gemakkelijker: laat drogen in de zon.

Eenmaal de klus geklaard, doe zoals madame vandaag, neem een kruiswoordraadsel en geniet van het spicy zonnetje in je spic & span tuinmeubeltjes.

Read Full Post »

Luxueus klussen

 “Zie je het zitten om nog eens te komen helpen, madame? “ mailde Cousine.  In de living van Cousine’s nieuwe woonst moest het oude behangpapier van de muur gestript worden. Een kolfje naar madame’s hand. Schilderen en behangen doet ze graag. Nu niet allemaal tegelijk roepen: “bij mij mag je ook komen”. Madame is zoals de meeste klusjesmannen. Ze komt alleen als ze goesting heeft. 😛

 

Het werk vlotte goed. Een uitgebreide middagpauze kon er wel af. Cousine dekte de tafel in de tuin. En madame serveerde… oesters. Voor haar verjaardag had ze van ET een oestermes gekregen en drie dozijn oesters. 1 dozijn te veel om ze voor de vervaldag op te krijgen. Ze had dus een kistje meegenomen naar Cousine.  

Zie je ze zitten, de twee klusjesvrouwen? In hun werkplunje, in het zonnetje, met een bord oesters en een fles wijn voor hun neus?
“Jij bent een Bourgondiër, hè? “ zei Cousine.
Madame lachte guitig en antwoordde: “Een rasechte.”

Read Full Post »

Older Posts »