Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for 23 maart 2008

Kelner Guust

kelner.jpgMiek en Cook hadden zich online laten inspireren door de spijskaart. Ze hadden het restaurant nog nooit bezocht. De genodigden, mijnheer en madame, evenmin. 

Je zag het meteen, het was een klasse restaurant. Hagelwitte tafelkleden, stoelen met een katoenen maatpakje aan, per persoon een stel van drie glazen. De nette inrichting straalde culinaire verwennerij uit, én een gepeperde rekening. Van dat laatste moesten mijnheer en madame echter niet wakker liggen. Miek en Cook boden het etentje aan, als dank voor de gepresteerde verhuisdiensten.

De perfecte gastvrouw verzorgde voornaam en vriendelijk de entree: welkom wensen, jassen laten weghangen, plaats aanwijzen, aperitiefje aanbieden, de suggesties meedelen, bestelling opnemen, enz. De feitelijke bediening liet ze over aan het personeel.

Guust bracht de voorgerechten. Gezien zijn prille leeftijd heette hij waarschijnlijk Milan of Kobe of Robbe of zoiets. Voor madame heette hij Guust. Guust droeg twee borden. In elke hand één. Hij hield zijn lijf zo roerloos en vertikaal mogelijk en schuifelde naar de tafel. Voortdurend flipperde zijn blik van het linkerbord naar het rechterbord. Lag alles er nog op? Waren de langoesten niet verschoven? Eenmaal aan tafel gearriveerd, roffelde in zijn ziel de suspense trom. Nu kwam het huzarenstuk. Hij moest één arm zwenken om een bord op de tafel te zetten terwijl het andere bord, uit zijn zicht, roerloos horizontaal in de lucht moest blijven hangen. De spanning was van zijn gezicht af te lezen. Zijn vingers trilden als vibrators. De borden leden aan Parkinson. Niettegenstaande de vibratie verliep de landing perfect. Guust slikte een “oef” in.

Het was duidelijk. Guust was een prille kelner die per se de kunst van parmantig opdienen onder de knie wou krijgen. Het zat hem evenwel niet mee die avond. Hij had bij bij Miek, Cook, mijnheer en madame de glazen met wijn bijgevuld. Tch, tch, tch. Volgens de etiquette had je dat nog niet mogen doen, jongen. Er was geen enkel glas leeg. Kort nadien kletterde twee tafels verder vaatwerk tegen de grond. Madame zag Guust naar de brokken duiken. Toen hij terug te voorschijn kwam, wendde madame haar blik af. Uit sympathie. Ze wou hem niet opzadelen met blikken die op zo’n moment afkeurend zouden overkomen.

Mijnheer, madame en konsoorten waren weer eens het laatste gezelschap dat opstapte. Op als laatste vertrekken hebben ze een monopolie. De gastvrouw stond klaar aan de deur om hen uit te laten, Guust stond in de vestibule paraat om de jassen aan te reiken. Hij hielp Miek gladjes in haar jas. Ook madame hielp hij feilloos in haar jas glijden. Toen nam hij de laatste jas. Hij stond onwennig met de jas te houden want geen van beide heren maakte aanstalten om zich in die jas te laten hijsen.

“Euh… Van wie is deze jas?” vroeg hij beschroomd.

“Niet van mij.” zei mijnheer.

“Van mij ook niet.” zei Cook.

“Oh,” zei de gastvrouw, “dat is de jas van mijn man!”

Gedwee hing Guust de jas terug. Hij slikte zijn laatste flater van de dag weg. Ooit wordt hij de perfecte kelner.

Advertenties

Read Full Post »