Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for 11 maart 2008

Sevilla (2)

Op dag 2 trokken ze hun toeristische schoenen aan. Mijnheer zijn stevige stapschoenen. Madame een paar flink uitgezette en bijna versleten zomerschoenen. Het was ongeveer twee kilometer lopen tot de geplande bezienswaardigheden van de dag.

De kathedraal met de Giralda

kathedraal.jpgAl had madame op het internet veel plaatjes gezien van de kathedraal van Sevilla, de aanblik was overweldigend. Nu ja, de aanblik… Je moest veel aanblikken aan mekaar plakken om het imposante gebouw te vatten. Totale oppervlakte van het bouwwerk: 14.500 m2. Dat is bijna 3 keer de oppervlakte van de kathedraal van Antwerpen. En wat een prachtig gebeiteld kantkloswerk! Wafeltjes, rozetten, kantelen, torentjes, beelden, ruikers… De hele kerk was een kunstig prentenboek van ranke, rijzige, flamboyante gotiek. Binnen in de kathedraal zijn mijnheer en madame niet geweest. Ze zouden het op de laatste dag wel gedaan hebben, maar de entreeprijs weerhield hen. 7,5 euro per persoon. Op zich niet onoverkomelijk. ’t Was een kwestie van principe. Fantastisch mooie kathedraal of niet, het is en blijft toch een openbaar gebedsgebouw? 

Het Alcazar

appelsienenoogst.jpgZoals waarschijnlijk menig toerist zagen mijnheer en madame de verkeerde poort aan als de ingang van het Alcazar. Ze merkten het nog tijdig. Maar het pleintje achter die poort was zo pittoresk dat ze besloten om toch daar eerst een blik binnen te werpen. Het was een lieflijk, besloten hof vol appelsienenbomen. Tot madame’s grote vreugde was er net de appelsienenpluk bezig. Wie denkt dat de plukkers met een ladder in de boom kruipen en de appelsienen liefdevol stuk voor stuk uit de boom halen, heeft het mis. Er wordt eens stevig met de stam geschud en het regent kilo’s appelsienen. Iemand scheidt bliksemsnel de rotte van de gezonde appelsienen. Tegelijkertijd wordt het gezonde fruit met een spade in bakken gedropt. Dan volgt de “fijne” pluk. Met een tweetand aan een lange stok, rukt de fijnplukker de laatste appelsienen uit de boom. Plof, plop, plets! De laatsten der oranjeappelen ploften in het gras en kwamen, evenals hun opgeschepte broeders en zusters, in de laadbakken van een kleine vrachtwagen terecht. De oogst van het oranje goud, peinsde madame in een poëtische bui. 

alcazar.jpgRond het middaguur schreden mijnheer en madame het Alcazar binnen. Vorstelijk schrijden was het minste dat je daar kon doen. Het Alcazar dwingt eerbied af en geeft tegelijkertijd een Scheherazade-gevoel. Het is een sprookjesachtig paleis, een symbiose van rijkelijke Moorse en Christelijke bouwstijlen. Lieflijke patio’s met waterpartijen en indrukwekkende kamers wisselen mekaar af. In elke kamer sta je paf van de muur- en plafondversieringen. Goud, mozaïeken, tegeltjes, geweven houten plafonds, muren met frêle kantwerken in sierpleisterwerk. Het vergde niet veel fantasie om er de Moorse prinsen en hun harem te zien stoeien en alcazar-bad.jpgrollebollen. Een verbeelding die het sterkst aanwezig was bij het “bad” van Maria de Padilla. Wat een zwembad! Daar moet in gestoeid geweest zijn dat het een lieve lust was. Madame wou wel eens weten wie die waterstoeipoes Maria De Padilla eigenlijk was. Thuis zocht ze het op. Het bleek de minnares geweest te zijn van Peter I van Kastilië, zo’n beetje de Camilla van Prins Charles. 

Het Alcazar mondde uit in een 14 hectaren grote tuin. Een prachtige tuin, met verrassend mooie patiootjes, prieeltjes en fonteintjes. Mijnheer en madame wandelden er even in rond. Om de volledige tuin te bezoeken deden hun voeten te pijn. Het was bovendien nog 2 km stappen tot aan het hotel. Uitgeput bereikten ze het hotel. Op madame’s voeten stonden vier blaren. Morgen zouden ze het kalmer aan doen, zeiden ze…

(wordt vervolgd)

Advertenties

Read Full Post »