Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2008

Verwend

verwennen.jpgZe dacht dat ze genezen was. Haar body dacht er anders over. Vrijdag was ze zo slap als een natte handdoek. Dan toch maar weer de dokter gebeld. Omdat het de derde keer was dat madame herviel, vroeg hij een staal sputum om op eventuele kweek (van beestjes) te onderzoeken. In afwachting van de uitslag liet madame zich het hele weekend verwennen. Wat klinkt dat zalig, hè? Toch had madame haar koffie liever zelf klaar gemaakt. Maar ze volhardde. Ze legde het bijltje er bij neer en ziekte, onder het liefdevol toezicht van mijnheer, twee dagen uit. 

Maandagmorgen. Madame voelde zich heel wat beter. Geen koorts meer, geen slapte, enkel nog de symptomen van een stevige verkoudheid. Was ze écht beter? Of maakte de schrik haar beter? Vandaag was het immers D-day. Wat hadden de laboranten in die ene glazige fluim gevonden?  

Niks, nada, de niente. Een hele opluchting. De dokter stelde voor om nog een week aan te modderen. Als het na een week niet beter is, volgt een onderzoek van de sinussen.  Maar zover komt het niet. Madame heeft vandaag gestreken, brood gebakken, boodschappen gedaan, in de tuin gewandeld. Ze is terug bij de levenden. Ok, ok! Ze zal niet overdrijven. In gezonde(re) toestand verwend worden is immers veel prettiger dan met de constitutie van een zombie.

Advertenties

Read Full Post »

Even geduld

griep.jpg

Read Full Post »

Sake kopjes

sake.jpgKoffiekopjes, melk suiker, koekjes. Alles stond klaar om Broer en Schoonzus te verwelkomen. ’t Was ongeveer vier maanden geleden dat ze mekaar nog gezien hadden. Wat niet enkel aan hen ligt. Madame had in al die tijd ook bij hen eens kunnen binnenwippen. 

Broer had drie Japanse sake kopjes bij. Ken je ze? Die beschilderde kopjes met binnenin een mat glazen bolletje? Als je er sake in giet verschijnt in het glazen bolletje een fotootje. 

“Ze zijn voor mijnheers verzameling”, zei Broer.
Madame keek verwonderd. “Bij mijn weten verzamelt mijnheer geen sake kopjes”, zei ze.
“Mijnheer verzamelt toch porno?” zei Broer beschroomd.
“Mijnheer verzamelt online erotische striptekeningen, maar geen porno”, verbeterde madame. “Wat niet wil zeggen dat hij porno wegwuift”, voegde ze er aan toe.  

Mijnheer is daar heel eerlijk in. Hij houdt van erotische plaatjes, zoals de meeste mannen. Hij doet daar niet hypocriet over. Hij komt er voor uit. Wat van veel mannen niet kan gezegd worden.  Broer overhandigde de kopjes met een verlegen lachje. “Ze zijn nogal…. euh…”

Meer moest hij niet zeggen. Madame’s nieuwsgierigheid was gewekt. Prompt goot ze een geut water in de sake kopjes en keek. Olala! Twee kopjes met een man met een erectie en één kopje met naakte vrouw, die ietwat onderontwikkeld was, m.a.w. weinig voluptueus. Madame werd nog nieuwsgieriger. Waarom die erotische sake kopjes in Chinese/Japanse restaurants? Is het een traditie? Werkt sake volgens de ene of andere overlevering erotisch? Madame googlede uren, maar vond geen afdoend antwoord. Kent iemand het antwoord?

Read Full Post »

Kelner Guust

kelner.jpgMiek en Cook hadden zich online laten inspireren door de spijskaart. Ze hadden het restaurant nog nooit bezocht. De genodigden, mijnheer en madame, evenmin. 

Je zag het meteen, het was een klasse restaurant. Hagelwitte tafelkleden, stoelen met een katoenen maatpakje aan, per persoon een stel van drie glazen. De nette inrichting straalde culinaire verwennerij uit, én een gepeperde rekening. Van dat laatste moesten mijnheer en madame echter niet wakker liggen. Miek en Cook boden het etentje aan, als dank voor de gepresteerde verhuisdiensten.

De perfecte gastvrouw verzorgde voornaam en vriendelijk de entree: welkom wensen, jassen laten weghangen, plaats aanwijzen, aperitiefje aanbieden, de suggesties meedelen, bestelling opnemen, enz. De feitelijke bediening liet ze over aan het personeel.

Guust bracht de voorgerechten. Gezien zijn prille leeftijd heette hij waarschijnlijk Milan of Kobe of Robbe of zoiets. Voor madame heette hij Guust. Guust droeg twee borden. In elke hand één. Hij hield zijn lijf zo roerloos en vertikaal mogelijk en schuifelde naar de tafel. Voortdurend flipperde zijn blik van het linkerbord naar het rechterbord. Lag alles er nog op? Waren de langoesten niet verschoven? Eenmaal aan tafel gearriveerd, roffelde in zijn ziel de suspense trom. Nu kwam het huzarenstuk. Hij moest één arm zwenken om een bord op de tafel te zetten terwijl het andere bord, uit zijn zicht, roerloos horizontaal in de lucht moest blijven hangen. De spanning was van zijn gezicht af te lezen. Zijn vingers trilden als vibrators. De borden leden aan Parkinson. Niettegenstaande de vibratie verliep de landing perfect. Guust slikte een “oef” in.

Het was duidelijk. Guust was een prille kelner die per se de kunst van parmantig opdienen onder de knie wou krijgen. Het zat hem evenwel niet mee die avond. Hij had bij bij Miek, Cook, mijnheer en madame de glazen met wijn bijgevuld. Tch, tch, tch. Volgens de etiquette had je dat nog niet mogen doen, jongen. Er was geen enkel glas leeg. Kort nadien kletterde twee tafels verder vaatwerk tegen de grond. Madame zag Guust naar de brokken duiken. Toen hij terug te voorschijn kwam, wendde madame haar blik af. Uit sympathie. Ze wou hem niet opzadelen met blikken die op zo’n moment afkeurend zouden overkomen.

Mijnheer, madame en konsoorten waren weer eens het laatste gezelschap dat opstapte. Op als laatste vertrekken hebben ze een monopolie. De gastvrouw stond klaar aan de deur om hen uit te laten, Guust stond in de vestibule paraat om de jassen aan te reiken. Hij hielp Miek gladjes in haar jas. Ook madame hielp hij feilloos in haar jas glijden. Toen nam hij de laatste jas. Hij stond onwennig met de jas te houden want geen van beide heren maakte aanstalten om zich in die jas te laten hijsen.

“Euh… Van wie is deze jas?” vroeg hij beschroomd.

“Niet van mij.” zei mijnheer.

“Van mij ook niet.” zei Cook.

“Oh,” zei de gastvrouw, “dat is de jas van mijn man!”

Gedwee hing Guust de jas terug. Hij slikte zijn laatste flater van de dag weg. Ooit wordt hij de perfecte kelner.

Read Full Post »

Komedie met echo

lachen.gifMijnheer, madame, ET, Draakje en Simon zaten op de achtste rij. Genoeglijk achteroverleunend, klaar om een komedie pur sang op zich te laten af komen. Het doek ging open en even later proestte madame van ’t lachen. De tranen rolden over haar wangen…

’t Was een grappig stuk. Maar de grootste reden van haar leute was het vrouwtje dat achter haar zat. Dat mens had een oprechte, galmende lach. In de grond is daar niks mis mee, ware het niet dat ze bij de pointes altijd 30 seconden later begon te lachen en pas 30 seconden later stopte. Ze ging bovendien zo erg in het stuk op, dat ze spontaan reageerde. Alsof ze er bij betrokken was. Op een zeker moment racete op het podium een fake rolstoelpatiënt tot bijna in het publiek, zogezegd om zelfmoord te plegen. Hoewel het er vingerdik op lag dat het komedie was, riep het vrouwtje bang: “Oh nee!… Nee!…” Ze ging in het spel op als ware het poppenkast. In het begin was het irritant. Maar haar lach en uitlaten waren zo kinderlijk naïef, zo dom soms, dat ze een extra humoristisch aspect begonnen uit te maken. Humor op de planken met een debiele echo op de achtergrond. Bij pozen kwam madame niet meer bij.

Read Full Post »

Nostalgie

nostalgie.jpgHet zat vanmorgen vroeg al in haar knoken. Ze zou schilderen vandaag. Het rommelen in haar schilderijen gisteren werkte inspirerend. Gisteren had ze al een poging gedaan om iets abstract op doek te zetten. Dat mislukte grandioos. Het doek was dermate geruïneerd dat madame er mee naar de badkamer ging en er de sproeier op zette. De verse klodders verf losten op en dropen er af. Restte uiteindelijk een kliedernat schilderij met een bizarre achtergrond.

Cousine (kunstschilder) zei altijd: “Niks wegwerpen, op zekere dag zie je er iets goeds in.” En inderdaad, vanmorgen stond madame op en wist perfect waar die rare achtergrond kon voor dienen. Ziehier het resultaat, getiteld: “nostalgie”.

Read Full Post »

Kaders

kaders.jpgMadame gaat exposeren. Vanaf half mei zullen haar schilderijen gedurende twee maanden tentoongesteld worden… in de gang van een bejaardencentrum. Maar geef toe, ‘madame exposeert” klinkt respectabel. Madame is met haar schilderijen nog nooit naar buiten getreden. Over haar werken haalt ze haar schouders op. Sommige van haar werkjes vindt ze goed gelukt, andere vindt ze maar zus en zo. Wat een ander er van denkt, kan haar niet veel schelen. Schilderen op zich fascineert haar, omdat het creëren is. 

Waarom gaat madame dan exposeren? Wel, buurman Antoine en zijn vrouwtje Maria, helpen als vrijwilligers in een bejaardencentrum. Om de kale gang in het centrum wat op te fleuren, worden geregeld kunstenaars gevraagd om hun er werken tentoon te stellen. “Het is niet altijd gemakkelijk om kunstenaars te vinden”, zei Antoine.  Prompt stelde madame zich kandidaat om een eventuele hiaat in te vullen. 

Voor een tentoonstelling deed zich een nijpend tekort aan kaders voor. Madame heeft zo’n 30-tal schilderijen. Een superkleine helft is ingekaderd. De rest ligt er te liggen. Geen nood. Madame reed naar de kringloopwinkel en haalde er voor een prikje zes onooglijke kaders. Met restjes van Draakjes interieurverf en wat acrylverf kalefaterde de kaders op. Moet je zien hoe mooi ze ogen, joh! Sommige lijsten zijn schilderijtjes op zich. Met hun aangepaste kleurtjes waarderen ze ieder schilderij op. Af en toe was er wel een scheve lijst. Maar dan pakte madame een hamer en klopte tot het schilderij in de kader paste. Dat kleine spleetje in het hoekje moeten de bezoekers er maar bij nemen. Het gaat tenslotte toch om de schilderijen, hè?

Read Full Post »

Older Posts »