Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2008

Helpende hand

helpende_hand.jpgCousine is eindelijk verhuisd. Het had nogal wat aarde aan de dijk. Het huisje waarop ze aanvankelijk haar oog had laten vallen, is het niet geworden. De huisbazen van dat pand, twee nobele broers van een kaste met de kleine ‘d’ die elkaar rauw lusten, hielden Cousine maanden aan het lijntje. Wat de ene goedkeurde, keurde de andere af en vice versa. Toen door hun gekibbel de huurprijs met 12% de hoogte in ging, was voor Cousine de maat vol. Ze ging opnieuw op zoek naar een huis en vond er een in het Hageland. 

Cousine vroeg madame of ze een handje kon komen helpen. Haar nieuwe woonst had een opknapbeurt nodig. Als ze zelf het huis opknapte mocht ze er van de huisbaas een maand gratis wonen. Mooi meegenomen! Natuurlijk ging madame helpen.

Het plafond van de zitplaats was asgrijs berookt. Of madame het plafond wou afwassen? Ladder op, ladder af is nu wel niet madame’s sterkste kant. Maar ze was gekomen om te helpen. ’t Was niet het moment om haar snel overbelaste knieën als excuus te gebruiken, ook al heeft ze een gloeiende hekel aan plafonds afwassen.  Vier uur heeft ze aan het plafond geschrobd. Toen was het helemaal wit. Hagelwit zelfs. Ze slaakte een diepe zucht van vermoeidheid, maar ook van voldoening. Cousine kon voortaan in haar zitplaats onder een smetteloos plafonnetje herademen.

Inmiddels had Cousine de laatste hand gelegd aan het schilderwerk van haar slaapkamer. Als volleerde schrijnwerker hielp madame het bed ineenzetten. Het was een Ikea bed. Moet het gezegd dat zelfs de vrouwelijke logica traag op gang kwam? J 

In de keuken creëerden ze samen nog een geschikte plaats voor de microgolfoven. Voor het elektrisch oventje vonden ze helaas geen plaats. Madame meende dat het onderin een etagère zou passen. Maar het schap in dat verdomd meubel was twee millimeters te smal. Twee luttele millimeters! Ze probeerde de achterwand van het oventje los te schroeven, zodat het tóch zou passen. Maar na een verbeten strijd moest madame McGyver uiteindelijk forfait geven. Ook al had ze alle vijsjes losgeschroefd, de achterwand bleef onwrikbaar.

Madame beloofde om volgende maand nog een dagje te komen helpen. Er is namelijk nóg veel werk ten huize Cousine. En zoals het spreekwoord zegt: vele handen maken het werk licht.

Advertenties

Read Full Post »

Inspectie

inspecteur.jpgMadame heeft een hobby. Sporadisch een winstgevende hobby. Al is de winst na aftrek van de onkosten peanuts. Vandaag verwachtte madame inspectie van de Sociale Dienst voor Zelfstandigen om te zien of haar hobby wel ressorteert onder de noemer “artistieke bezigheid”. Tussen 9u30 en 11u30 zou de inspecteur zich aanmelden. De koffie stond klaar. De bewijzen lagen op tafel. Er was een schoteltje pralines om de zeden te verzachten. Madame was er gerust in. Mijnheer de inspecteur mocht komen. 

Om 11u15 vond madame het tamelijk laat worden. Rond de middag wenst een inspecteur zijn onderzoek toch afgehandeld te hebben, zodat hij een hapje kan gaan eten? Madame bekeek de brief waarin de afspraak aangekondigd was nog eens. “In dit verband stel ik voor u te komen bezoeken op woensdag 5 maart”  5 maart! Madame sloeg zich voor de kop. Ze was er een hele week naast. Madame + data = chaos. Dat is de laatste tijd al wel meer gebleken. Ze lebberde de gezette koffie leeg, sloeg de pralines in haar kas en ergerde zich blauw aan haar (zoveelste) flater.

Toen haar gemoedsrust weergekeerd was – er waren immers geen potten gebroken – stuurde ze een mailtje naar de inspecteur met een verzoek tot uitstel. Want als madame zich weer niet van datum vergist, zit ze op 5 maart ergens op een terras in Sevilla.

Read Full Post »

Fort Napoleon

fort-napoleon.jpgMadame en Draakje moesten vorige zondag in Oostende zijn. Toevallig op een locatie vlak bij het Fort Napoleon. Meteen kwam bij madame een golf nostalgie aangespoeld. In haar kindertijd(+/ 8 jaar) heeft ze ettelijke dagen in en rond het fort doorgebracht. In die tijd ging ze, met vader, moeder en Broer, vele grote vakanties naar zee. Het fort was toen een kinderspeelplaats (dagopvang) met monitrices. Madammeke mocht er af en toe gaan spelen. Haar eerste ervaring van een vorm van scoutisme. (Later, als tiener, sloot ze aan bij de gidsen = vrouwelijke scouts)  

Voor klein madammeke was het oude fort een indrukwekkende doolhof van kamers voor koningen, prinsessen en soldaten. Een gedroomd speelterrein voor meisjes met energie en fantasie. Door de gangen hollen, echo’s laten galmen, marcheren, liedjes brullen… Madame herinnert zich het refreintje nog van het liedje dat de monitrices hen luidkeels leerden zingen: 

En temidden van die duinen, duinen,
Ligt het fort Napoleon, jon jon jon jon
Jon jon jon jon 

’s Middags werd uit grote ketels een warme maaltijd in een gamel geflikkerd. En lekker dat dat was! Na uren stoeien in fort en omliggende duinen, smaakte zelfs de meest onbestemde hutsepot als godenspijs. 

Nu is het fort gerestaureerd en open voor publiek. Madame en Draakje hadden niet veel tijd, maar wierpen toch een blik op de binnenkoer. Met de glimlach zag madame de herinnering aan klein madammeke er onbesuisd en ongeremd ravotten. Een vaag, maar niettemin hartverwarmend retrospectief.

Read Full Post »

Triootje

triootje.jpgEr was aangekondigd dat ze zaterdag, ter gelegenheid van Mieks en Joosts verjaardag,  om 20u met z’n allen zouden gaan chinezen. In de namiddag belde Knoopke: “Kom maar een uurtje later. We hebben in extremis een ander restaurant moeten zoeken. Het restaurant waar we gereserveerd hadden, was gesloten. Vorige week was de politie er binnengevallen. De baas zit in de gevangenis.” Voor tewerkstelling van zwartwerkers, zo bleek later.

Het stand-in restaurant was een leuke verrassing:  een intiem, bruin restaurant – genre jazzkroeg –  waar Australische gerechten geserveerd werden. Madame trok grote ogen. Op het menu stonden de meest onwaarschijnlijke vleesgerechten: kangoeroe, struisvogel… Ok, de filets van die twee beesten hebben al min of meer een vaste stek in de diepvriesafdeling van de grootwarenhuizen, maar het volgende beestje deed madame toch griezelen. Krokodil!  Toegegeven, als dat monster met zijn groot (Aantwaarps J) bakkes gebakken is, knapt het niet meer. Toch huiverde madame lichtjes. Uiteindelijk haalde haar nieuwsgierigheid de overhand. Het moest dan maar een suspense maaltijd worden.

Ze bestelde een trio van kangoeroe, struisvogel en krokodil. Geen van die beesten had ze ooit onder de tand gehad.  Zat de schrik voor die cadetten met hun grote schuurdeur en unheimisch gebit er toch nog in? Het krokodillenvlees was alleszins, niettegenstaande de heerlijke kruiden, het minst pittige van de drie. Struisvogel en kangoeroe daarentegen waren tongstrelend, om duimen en vingers af te likken. Grotendeels ook omdat de kok de steaks heerlijk gekruid had. Fruit, groenten, sausjes en een gevulde aardappel maakten van het geheel een memorabele schotel. Een exotisch triootje om nooit te vergeten.

Read Full Post »

Nieuwe kapster

kapster.jpgSeptember vorig jaar liet madame haar haren nog  coifferen in een artistiek kapsalon, de zogenaamde “nouvelle cuisine” van de haartooi. De creatie was alleszins even minimalistisch, de rekening even prijzig. Naarmate madame de figaro bijstuurde, zodat ze uiteindelijk toch een kapsel naar wens zou hebben, kwam ze er met een rattiger kop buiten. De “coupe chaos matinal “ was en bleef zijn specialiteit. Het laatste ratatouillesnit deed de deur dicht, voor goed. Madame ging op zoek naar een andere barbier.  Het probleem daarbij is, dat noch de façade van een salon, noch de foto’s in de etalage de ware vakkennis vertolken. Madame zou zich als een lam aan de slachtbank moeten aandienen. Maar goed, dat hoorde bij de queeste.

Ze maakte in het eerste het beste salon een afspraak. De eerste goede punten waren meteen binnen. De afspraak was om 8u30; om 8u32 mocht madame aan de wastafel. Minpunt: het föhnen mocht het hulpje helemaal afwerken. Daar stak de bazin, toch de deskundige naar wiens vakbekwaamheid de tarieven zijn opgemaakt, geen poot aan uit. Wat in principe op hetzelfde neer komt als een schilderij van jezelf laten maken door Jan Fabre en een doek in handen krijgen dat door een van zijn leerlingen geschilderd is.  Maar goed, madame’s kapsel was behoorlijk. Later zal ze wel waar (=  de hand van de meesteres) voor haar geld eisen. Pluspunt: “Het ging vooruit, het ging verbazend goed vooruit” zou Van Het Groenewoud gezongen hebben. Op amper 30 minuten was madame buiten. Vooralsnog is ze tevreden over deze kapperszaak.

Read Full Post »

Zonnebril

zonnebril.jpgWie denkt bij zo’n antracietweer, als de kachels en open haarden genoeglijk gloeien,  aan een zonnebril? Madame! Want zij vertrekt eerlang naar Sevilla en heeft een zonnebril gekocht.

Waarom blog je over een zonnebril, madame? Dat is een alledaags ding. Iedereen heeft zowat een zonnebril.

Omdat een zonnebril aanschaffen voor madame een unieke gebeurtenis is. Het is namelijk haar eerste zonnebril met aangepaste glazen aan haar myopie (verziendheid) – een euvel dat tijdens haar 12de levensjaar optrad. Tenminste, als je haar vorig vehikel niet meetelt. Zowat twintig jaar geleden, in de tijd van de uilenbrillen, had ze van een oud montuur de glazen bruin laten kleuren. Die bril heeft ze, tot op heden, bij felle zon op haar schrobber gezet. Met alle gevolgen vandien. Want het montuur van die uilenbril was van metaal en zo groot dat hij op haar wangen rustte. Door de zon werd het montuur heet en brandde sikkelvormige tattoos op madame’s wangen. Pijnlijk en spuuglijk bovendien. Want als ze haar bril afzette, verschenen boven die gestigmatiseerde halve maantjes spookachtige kaders, genre kerkuil, met daar rond een kreeftenrood gezicht. Madame is een lelieblank type dat de zon schuwt. Daarom vond ze al die jaren een aangepaste zonnebril een overbodige luxe.

Waarom kocht je uiteindelijk dan toch een aangepaste zonnebril, madame?

Wel… Mijnheer laat af en toe, tussen neus en lippen, de woorden “vervroegd pensioen” vallen. Dat opent perspectieven tot frequenter gebruik van een zonnebril. 😉

Read Full Post »

SMS taal

sms.jpgMadame sms’t zelden. Als ze het doet, toetst ze alle woorden volledig in. Gebruikt ze toch een afkorting, komt er netjes een punt na de afkorting. Niet meer van deze tijd, zo blijkt. Hopeloos antiek zelfs.

Dat de jeugd een sms-jargon gebruikt, daar kan madame best inkomen. Ze vindt het alleen sneu dat ze niet mee kan met die trend. Ze is hopeloos vastgeroest in het destijds geïndoctrineerd zuiver Nederlands – wat niet wil zeggen dat ze het Nederlands volledig meester is. De droedeldinges waarmee tegenwoordig gesms’t wordt, gaan haar petje te boven. Al vindt ze het wel iets hebben. Er zit geweldig veel humor in die dingen.

b&iw! srry dak 2L8 b&: b& mt mn nwe gbrde trui Rgns 8ter blyvn Hkn: mst ds 1st nr Oma, om ‘m te ltn mkn!
(ben ik weer! sorry dat ik te laat (too late) ben: ben met mijn nieuwe gebreide trui ergens achter blijven haken. Moest dus eerst naar oma, om hem te laten maken)

Het schrijven lijkt alleszins leuk om doen. Maar of de ontvanger het altijd begrijpt?
eeeyyzzz, hoestie? Hhevvj, 4-ever! cu@ tha x-it, 2morro, o, w8 ff, brb.
(hoi, hoe gaat het? Ik hou heel veel van je, voor altijd! Ik zie je morgen bij de uitgang, o, wacht even, ik kom zo terug.)

Taalpuristen beweren dat de sms-taal moet geweerd worden, omdat de jongeren anders hun moedertaal niet leren beheersen. Ach wat, wij schreven vroeger toch ook SWAK (sealed with a kiss) achteraan op een briefomslag. Of we krasten ILY (I love you) in een boomstam. Jeugdjargon is van alle tijden, toch?

Read Full Post »

Older Posts »