Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2008

Gedichtendag

poezie.jpg“Vergeet niet dat het volgende week donderdag (31/1) gedichtendag is! Van zo’n “krak” als jij verwacht ik dan een blog in rijmvorm.” schreef Directrice.  Madame, altijd bereid om verzoekjes in te willigen, nam dus haar poëtische schrijfpluim en krulde haar belevenissen van gisteren in dichterlijke ontboezemingen. 😆

DE VERHUIS

Ze verzamelden hun krachten,
Verlieten de eigen stal.
Er stond werk te wachten;
De verhuiswagen was er al.

Miek en Cook versasten
Kleren, stoelen en fornuis,
Boeken, pannen, kasten,
Naar hun peperkoeken huis.

Handen uit de mouwen!
Mijnheer, madame boden hulp
Om alles te versjouwen
Naar de nieuwe stulp.

Ze droegen, zeulden, zwiepten,
Met bedsponde en matras;
Madames spieren piepten
Als een sleetse contrabas.

Ze zwoegden, soms in miezelregen,
Tot de allerlaatste pluis
Een plaatsje had gekregen
In het nieuwe huis.

Na de taak naar huis gereden,
Ontspannen nu die boog!
Moe maar tevreden,
Legde madame haar pikkels weer omhoog.

Read Full Post »

Mamarumba

roomba.jpgMamarumba is terug! Ze latindanst weer zwierig door den huize. Madame had haar aan Draakje uitgeleend. Maar nu is ze terug! Dat glijdend, schrijdend en pirouetterend bijdehandje dat al dansend stofzuigt.

Een paar jaar geleden ontdekte madame, via ET, de stofzuigerrobot. Voor madame onmiddellijk een hebbeding. Technologische hoogstandjes die het dagelijks werk verlichten, fascineren madame en indien niet te prijzig, wordt dat ding meteen aangeschaft.

Eigenlijk heet het toestel Roomba. Maar dat klonk madame te bits. Met de pit van een energieke Cubaanse schone in het achterhoofd herdoopte ze haar stofzuigerrobotje tot “Mamarumba”.

In tegenstelling tot wat beweerd wordt, vervangt Mamarumba niet algeheel de klassieke stofzuiger. Ze poetst met Zuiderse nonchalance (vanwege minder krachtige motor). Met Zuiders ritme ook. Mañana, mañana. Over een ruimte van 16 m2 doet ze ongeveer 45 minuten. Maar terwijl zij haar stofzuigrumba danst, kan madame wel rustig zitten lezen, mailen, mahjongen, schrijven,bloggen… tot Mamarumba een opgewekt elektronisch deuntje zingt, dat klinkt als: “ik gedaan, madame.”

Mamarumba schoonmaken is nog wel een vies klusje  – heeft nl. geen stofzuigerzak en filter en borstels moeten grondig gereinigd worden. Maar dat is op vijf minuutjes gepiept en weegt niet op tegen de luxe van een net huis zonder je moe te maken.

Read Full Post »

Podiumbeestje

toneeldraakje1.jpgVorige herfst sloot Draakje aan bij een toneelgezelschap. Haar eerste onzekere stappen in de wereld van het amateur-theater. Dit weekend vond haar debuut plaats. Het spreekt voor zich dat mijnheer en madame gingen kijken.

Het was een komedie waarvan de inhoud verdacht veel op een stuk leek dat madame ooit onder een andere titel gezien had. Plagiaat kon het niet genoemd worden. Het plot was lichtjes gewijzigd. Maar van de 8 typetjes uit het authentieke stuk kwamen er in de vrije adaptatie toch 7 voor.

Draakje was in het stuk een van de meerdere aanbidsters van een beroemde schrijver. Maar de schrijver was niet in haar geïnteresseerd. Waarom hij haar niet wou, was in de tekst van het stuk niet erg duidelijk en werd nog veel onduidelijker toen Draakje op het podium verscheen. Op dat moment ruiste uit het publiek een bewonderend “Ooooh!”  Met haar mannequinfiguur, haar prachtig lange haar (voor de gelegenheid rood geverfd – ze moest “een rosse” zijn), haar excentrieke outfit, was ze een beauty, een femme fatale. Mooi om zien, maar een regieblunder van jewelste. Zo’n verschijning laat geen enkele man onberoerd. (Op de laatste rij diepten naar het schijnt een heleboel mannen meteen het programmablaadje op om te zien wie die schoonheid was.)  Dat de beroemde schrijver uit het stuk – die nochtans niet vies was van avontuurtjes – haar ongeïnteresseerd wegwuifde, was hoogst onlogisch. Volgens madame had de regisseur van Draakje een dulle griet, een ambetante zenuwpees, een rosse bitch of zoiets moeten maken. Dat had geloofwaardiger overgekomen.

Alhoewel haar rolletje in het stuk niet veel betekende, bracht Draakje het er schitterend van af. Madame was blij te zien dat ze aldoor bleef acteren, ook tijdens de fragmenten dat ze enkel podiumvulling was. Een daverend applaus was dik verdiend.

Read Full Post »

Kluiven

kluiven.jpgOmdat zijn darmflora op zijn positieven moest komen, leefde mijnheer op toast en soep. Madame sympathiseerde mee, met als enig verschil dat zij boterhammetjes met broodbeleg at. Na drie dagen begon beider maag om variatie te schreeuwen. Er mocht wel eens wat anders onder de kiezen komen. Om mijnheers darmen nog niet al te zwaar te belasten, werd geopteerd voor gebakken kip met rijst. Dus reed madame naar de kippenboer. Want Jeroen Meus had (in “De laatste show”) gezegd, dat je voor de lekkerste gebakken kip naar de kippenboer moest. En ’t is nog gemakkelijk ook.  

Het eetritueel van gebakken kip is bij mijnheer en madame danig gedifferentieerd. Mijnheer fileert uit de kippenborst het fijnste vlees. Alles wat vel, been, kraakbeen of vet is, of wat er op lijkt, wordt onverbiddelijk verwijderd. Tot er enkel zuiver kippenwit overblijft. Madame daarentegen…  

Madame legt een kippenbout op haar bord en begint te eten. Beet voor beet snijdt ze uit het zachte vlees een pasklare hap. Tot ze op een been stoot. Op dat moment komen haar oerdriften boven. Ze legt mes en vork opzij, grabbelt het been met beide handen vast en kluift, zuigt, smikkelt tot er geen stukje vlees op het been overblijft. Een rasechte performance van een smeuïge schranspartij van de homo sapiens. Kluiven is voor madame een subliem genot. Geen enkel botje, hoe klein ook, ontsnapt aan gepeuzel. De stukjes vlees die ze van de botten knabbelt of sabbelt, zijn zoveel lekkerder dan het wit vlees. Zo smeuïg en kruidig. En ze kluift en kluift tot er enkel naakte beenderen op haar bord liggen.  

Aan de overkant van de tafel zit mijnheer te gniffelen. Hij heeft er plezier in dat madame haar oerinstincten zo ongebreideld de vrije teugel laat. “Als jij kluift, staat het genot op je gezicht te lezen,” zegt hij. Madame glimlacht. Het is geweten, als er te genieten valt, is madame er als de kippen bij.

Read Full Post »

Dieet

dieet.jpgOoit werd madame als volgt begroet: “Amai madame, gij zijt vet geworden!”  Het klonk als een donderslag bij heldere hemel. ’t Was geen fijnzinnige aanmerking van die boerse bitch, maar hij had wel effect. ’s Anderendaags ging madame op dieet. (Ze verloor toen 18 kg op 3 maanden tijd)

Met Kerstmis zeiden de kinderen: “Amai Woefke, gij zijt dik geworden!” Ze zijn goed opgevoed die kinderen. Ze gebruikten het woord “vet” niet, zelfs niet voor de hond. Toch schrok madame. Was Woefke dik geworden? “En geen klein beetje” zei Draakje. En ja, bij nader toezien… Woefke’s zithouding was niet meer zo elegant als vroeger. Een tonnetje buik verhinderde haar om zedig haar achterste pootjes bijeen te zetten.

De eerste drie dagen na Kerstmis mocht Woefke de resten van het kerstdiner nog mee helpen opeten. Maar daarna was het gedaan met schransen. Haar dagelijkse portie werd resoluut met ¼ verminderd. De eerste keer slobberde Woefke haar eetbak leeg, keek naar madame, dan naar haar eetbak en dan weer naar haar madame. “Ja” zei madame, “Dat is alles. Maar wees gerust, je zal niet verhongeren.”

Na enkele dagen had Woefke zich aan de nieuwe porties aangepast. Alleen als ze heel lekkere beetjes kreeg – ze is verzot op alles wat madame zelf klaarmaakt – durfde ze al eens te zeuren. Maar madame hield voet bij stuk. En kijk! Drie weken later begon Woefke weer te spelen. Het balletje, de headbang-mat, het springveeraapje waren plots weer interessant geworden. Na vijf minuten gaf ze er wel de brui aan, maar het was een eerste bewijs dat ze zich minder vadsig voelde.

Ach ja… een dieet. Het is net zoals poetsen (zie blog van gisteren), het is niet plezant, maar het resultaat geeft zoveel voldoening.

Read Full Post »

Tegenzin

schoonmaakster2.jpgZolang Polska van haar polsoperatie revalideert, MAG madame (positief blijven, hè. ’t Is roze brillenweek.) zelf poetsen. Vanwege verhuis- en knieperikelen is daar de laatste weken weinig van in huis gekomen. Een snelle poetsbeurt kort na Nieuwjaar en vorige week een stofzuigbeurt van mijnheer. Meer niet. Er moest dringend wat aan gedaan worden, besefte madame. Tegelijk doemde een gifwolk vol tegenzin op. Poetsen, bah! Stofzuigen, yikes! Stof afnemen, yuck!  

Hold it, madame!
Heb je je al eens afgevraagd waar je tegenzin vandaan komt? 

Madame liet stofdoek liggen, stofzuiger staan en filosofeerde. Tegenzin is een gevoel. En wat is een gevoel? Een gevoel is een emotie die gefilterd wordt door de cognitieve hersencentra. Dus in de grond ontstaat een gevoel via de hersenen ofte het verstand. Na enige overpeinzingen kwam madame tot het besluit dat de grote boosdoener eigenlijk haar verstand was. Haar verstand maakte haar gevoel wijs dat poetsen een klotekarwei is. Daardoor zakte haar gevoel als een mislukte soufflé ineen en bleef liggen pruttelen onder de auspiciën van tegenzin. Verstand uitschakelen en er in vliegen, besloot madame. Dan had tegenzin geen kans om haar gezindheid te verprutsen. 

En inderdaad, zonder nadenken ledigde madame de Tantalusbeker zonder morren. Ze neuriede er zelfs bij.  

Alleen de wijze is het gegeven, niets met tegenzin te doen – Cicero 😉

Read Full Post »

Seizoenopruiming

solden.gifDe tijd van het elimineren van overtollige voorraden is nog aan de gang. Zowel mijnheer en madame sloten zich vandaag aan bij de parasieten van de lopende seizoenopruimingen. Madame haalde in een confectiezaak haar hart op en mijnheer bleef thuis met zijn billen op het toilet zitten.  

Het is blijkbaar de periode van de abondante stoelgang. De krant blokletterde het vandaag nog: “Novovirus teistert buik. Mijnheer had gisteren al last van overvloedige ontlasting en vroeg zich af wat hij verkeerd kon gegeten hebben. Was het de brie? Dat was het enige waar alleen hij van gegeten had. “Eet eens van die brie” zei mijnheer tegen madame, “dan zullen we het rap weten.”  Madame zette een zo vertederend mogelijke proefkonijnenblik op. Zo van: moet dat écht? Daarop zag mijnheer het irrationele van zijn woorden in.
“Stom van mij om zoiets te vragen.”
“Ach nee. Ik eet wel van die brie.”
Madame wierp alle doemgedachten overboord en verorberde smakelijk twee boterhammen met brie. ’t Is toch roze brillenweek, zeker! Slechts één tekstballonnetje verontrusting kwam even opborrelen: “als dat maar geen roze wcbrillenweek wordt”. 

Terwijl mijnheer in het kleinste kamertje zijn overtollige voorraden elimineerde, ging madame in een kledingszaak de overtollige voorraad jassen elimineren. De ritssluiting van haar winterjas deed het niet meer en… 😳 ze was iets te driest met Draakjes plafondverf omgesprongen. Twee klodders verf hadden zich op haar jas vast geklit. Tijd dus voor een nieuwe jas.  

Er was weinig volk in de kledingszaak. De verkoopster van de jassenafdeling was maar wat blij dat ze een klant kon bedienen. Dat madame alle jassen wilde passen – ook de extravagante jeugdige modellen – vond ze plezant. Madame hulde zich in witte vellenjassen, krappe kortjakjes, deftige bontkraagjassen, wollen jassen en opteerde uiteindelijk voor een wollen jas. In welke kleur? In een kleur die Borsato zo mooi bezingt:

Vandaag is rood de kleur van jouw lippen
vandaag is rood wat rood hoort te zijn…

Read Full Post »

Older Posts »