Het Schlagerfestival in de Ethias arena: de grote kermis voor fuifbeesten en liefhebbers van de Vlaamse hupsafaldera. Madame was er te gast als VIP. Een dubbele onwezenlijkheid. Smartlappen en kroegliederen zijn niet haar meug; de VIP uithangen evenmin. Ze was er, met twee bastard-collega’s, als uithangbord, uit goodwill voor de makers van de BB serie.
Ging ze er dan tegen haar goesting naartoe? Niet helemaal. Het ongerijmde leek haar grappig. Zo’n beetje Alice in wonderland.
In de VIP lounge lummelden de bastards een beetje onwennig tussen de vedettes. De eerste die hen de hand kwam schudden was… Taraa!… The voice of Europe: Mister Eddy Wally. Compleet, met zonnebril, flaphoed en brede smile. Onderdrukt gemonkel jeukte in madame’s maagstreek. De toon was gezet. Het beloofde een avond vol binnenpretjes te worden.
Ze kregen plaatsen aangewezen op de tribune. Wat geen cadeau bleek te zijn want ze zaten helemaal achteraan in de zaal. De performers op het podium leken lilliputtertjes. Gelukkig hingen her en der Plasmaschermen. Al had je dan wel de indruk dat je naar tv zat te kijken. Ter compensatie was er evenwel het prachtig zicht op de wriemelende massa, die met de armen zwaaiden en als verhitte demonen de kleurrijke lichtbundels leken te aanbidden.
De zangers en zangeressen slaagden er in om ambiance te creëren. Slechts één iemand kreeg het volk helemaal uit zijn dak: his majesty Eddy Wally. Al zal zijn wereldberoemde talenkennis en gewaldige, fantashtishe présence daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben.
En toch… hoe grotesk die man ook is, hij was de enige waarbij madame spontaan met het ritme begon mee te wiebelen.
Na de voorstelling feliciteerde madame Eddy Wally met zijn optreden. Waarop hij blij te moede antwoordde: “Ja? Was het goed?”
Wie naar complimentjes vist, kan ze krijgen. Madame antwoordde beminnelijk: “’t Was geweldig, formidabel.”
Eddy Wally, gewèèèldig… formidàààbel… heb je die zijn hand mogen schudden… die was je zeker nooit meer!!!
En toch hééft Eddy Wally iets…
dat spontane, dat kinderlijk geluk…
Mooi beschreven madame!
@ Zeezicht
Je doelt op ‘dat debiele’, mag ik hopen?
@ Menck
Dat debiel geluk dan?
Ik heb toch wel mijn twijfels over dat “kinderlijk geluk”… zou dat echt zijn of imago… dat zullen we wel nooit te weten komen denk ik…
Even over je reactie op m’n blog, nee ze mogen iemand niet ontslaan tijdens ziekteverlof maar als ze willen zoeken ze wel een andere reden hoor, vaak genoeg gehoord, dus duimen maar…
Wie was nu eerst met die roze bril, Eddy of Bono?
Spàààànend!!! Ons madame in ‘zone stad’!
Ongelooflijk formidabel, bekend van Amerika tot Sina en binnenkort ook BB wegens fantastischgoed!
@ Myette – ‘t Was geen klam handje. Liet weinig sporen na.
Kinderlijk – zie @ Zeezicht
@ Zeezicht – Heb het moeilijk met de nuance tussen kinderlijk en infantiel.
Zone Stad. ‘t Was wel maar eventjes, hè.
@ Zehu – Bono zal wel eerst geweest zijn. Kopiëren is gemakkelijker.
@ V. – Doe me dat laatste niet aan, zeg!