ET en Schattie gaan uit werken. Maar wat als Suske (het 5-jarig zoontje van Schattie) ziek is? Dan bellen ze toch de nanny. 
Om 7u stond madame al aan de deur, graag bereid om voor Suske te zorgen.
Zijn koorts bleek gedaald tot 37,5°. Het ventje was alweer levenslustig, zodat de ziekenzorg resulteerde in een gezellige speeldag. Ze knutselden, schilderden, puzzelden; madame vertelde en las verhaaltjes voor; ze speelden met een treintje, ginnegapten… ‘t Was bij dit laatste dat madame zich vergaloppeerde.
“Ik heb een sprekende pop,” zei madame, “maar hij zit in een valies. Hij mag er niet uit. Want ‘t is zo’n grote deugniet.”
Suske glunderde. Een sprekende pop, en dan nog een deugniet? Daar wou hij natuurlijk meer over weten.
“Hij heet Toontje,” zei madame. “Ik vroeg hem eens. Ken jij geen mooi gedichtje, Toontje? Hij zei dat hij een heel mooi gedichtje kende en begon het op te zeggen.”
Madame sprak met een buiksprekersstemmetje en citeerde: “O blomme, van Guido Gezelle. O blomme, oh blomme, ooo blomme, o blomme o blomme, o.o.o.blomme, oh blomme…” in alle toonaarden en met diverse snelheden.
Suske schaterde.
”Ik zei toen tegen Toontje,” ging madame met gewone stem verder, “ja maar, Toontje, dat van die blomme kennen we nu al, zeg nu het vervolg maar.”
En “Toontje” ging verder, heel plechtig nu: ”o blomme, o blomme… [pauze]… wat stinkt ge, verdomme.”
Suske lag in een deuk.
Bij deze, Schattie en ET, als Suske dat lelijk woord zou gebruiken, hij heeft het van madame, die zich deemoedig op de borst klopt. Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa.
Mocht je tijd over hebben mag je dat hier ook altijd komen doen hoor. De lelijke woorden kennen ze hier al
Jaja,Madame is altijd paraat om leuke dingen te doen en bij te springen waar ‘tnodig is
@ Moekemicheline – Tja, als ze de lelijke woorden al kennen, moet ik ze niet meer komen aanleren, hè.
@ Watervrouwtje – Juist! Iemand uit de nood helpen en tegelijk veel plezier beleven. Wat wil een mens nog meer!
Jij bent zo’n oma uit de duizend voor de kindjes, madame (ik weet dat want mijne smurf is fan van jou). Mijne pa is ook zo’n losse mens die altijd in is voor verbale leutigheid. Heerlijk!
Als lelijk woord kan dat er nog door, vind ik.
@ Margo – Da’s dan wederzijds. Ik ben fan van uwe Smurf.
@ Zeezicht – Vind ik ook. Maar Suske is zo welopgevoed (‘t is een schat van een kind) dat een “verdomme” onwelvoeglijk aanvoelde.
Tiens, op school leerden wij: ‘Oh blomme, gij staat daar zo stomme, verdomme!’