Het tussendoortje

Madame’s neef begroette haar vrolijk.
“Daar zie! Mijn nicht! My “nies”! A…a…atchie! Nu ik jou zie, denk ik aan iets. Ga zitten, ik moet je wat vertellen.”
Ze gingen samen op de tuinbank zitten, gezellig op het erf waar de tijd 100 jaar is blijven stilstaan. Hij stak van wal.
”Een paar weken geleden reed ik naar het dorpje X. Ik moest draad hebben voor een omheining. Gaat er al een lichtje branden?”
Madame had niet het minste benul .
”Ik keuvelde wat met de eigenaar van de zaak, zei hoe ik heette, waar ik vandaan kwam. Toen vroeg die gast of ik toevallig een nicht had die in Y woonde of gewoond had. Begint het al wat te dagen?”
Madame had nog steeds geen idee. Dat het over haar ging, was inmiddels duidelijk. Zij was zijn enige “nies” die ooit in Y gewoond had.
”Hij zei dat hij met jou nog verkering gehad heeft.”
”Ach ja!” zei madame, bij wie nu een lampje begon te branden. “Dat tussendoortje! Maar daar weet ik niet veel meer van.”
”Jij moet bij hem nochtans een diepe indruk nagelaten hebben. Hij wist nog alles over jou. Dat je met hem naar een trouwfeest in zijn familie geweest bent en je je, op zijn verzoek, voordeed als een Engelse, dat jullie samen aan zee waren, dat je vader hem niet goed genoeg vond…”
Hortend en stotend kropen de avonturen met ‘het tussendoortje’ vanuit de diepste krochten van madame’s geheugen.
”Ja, nu weet ik het weer,” zei ze. “Ongeveer drie maanden ben ik met hem uit geweest. Hij had een mooie auto, zo’n strijkijzer van een Citroën. Hij reed met mij overal naartoe. Dat vond ik geweldig. Maar toen het bij hem menens werd, heb ik hem de bons gegeven. Ik heb hem eigenlijk onheus behandeld.”
“Trek het je niet aan, meisje.” zei Neef. “Omdat ik familie van jou was heb ik 10% korting gekregen.”