Af en toe zet madame een headsetje op haar kop en luistert als een volwaardige oude doos naar liedjes uit de tijd van toen. Vandaag begon de reeks evergreens met “vous permettez monsieur” van crooner Adamo met zijn sensuele, lichtjes verkouden stemgeluid. Het stuurde haar gedachten naar 1963, toen ze nog een vogelvrij maagdeken was en een knappe jongeman haar vader vroeg: “vous permettez-monsieur, que j’emprunte votre fille?”
Ze had die jongeman leren kennen toen ze tijdens de grote vakantie in ‘la Wallonie’ als monitrice fungeerde voor knaapjes van 6 tot 12 jaar. Hoe die kennismaking juist in zijn werk ging, slaan we even over. Dat zou te ver leiden.
Na de kortstondige kennismaking volgde een lange correspondentie. En français naturellement. Tot op een dag de uitnodiging kwam. “Je vous prie d’être mon invitée et ma compagnie sur le bal militaire.”
Madame’s moeder viel bijna van haar stoel van ’t verschieten. Haar dochter? Naar het bal van de militaire school? HET bal? Waar de koning en de koningin aanwezig zijn?
Madame wist wel dat haar correspondent aan de militaire school in Brussel studeerde. Maar dat daar een koninklijk bal mee gepaard ging? Duh!…
Enigszins uit haar lood geslagen, schreef ze: “Ik moet toch niet in ’t lang zijn, hè?”
Leopold – hij had nog een koninklijke naam ook – schreef terug dat het mocht maar dat het geen verplichting was.
Moeder stond er op dat ze in ’t lang ging. Maar madame vertikte het. Haar cocktailkleedje zou ook wel goed zijn.
Leopold kwam madame ophalen. Hij was een vriendelijke, slanke, rijzige en mooie jongeman met hoffelijke allures. De gedroomde schoonzoon. Madame’s moeder was meteen in de ban van zijn wellevendheid. En madame? Zij vond Leopold wel een toffe knul. Maar niet één vlinder die een teken van leven gaf. Toen kwam het moment om te vertrekken. Galante Leopold zei toen letterlijk tegen madame’s vader: “vous permettez-monsieur, que j’emprunte votre fille?”
Het bal vond plaats in een hal van de Heizel (Brussel) en was indrukwekkend. Het begon als een sprookje. Meeslepende muziek, lange, ruisende cinderella-japonnen (madame was een van de weinige dames die het in cocktail kleedje durfden komen) generaals, generaal-majoors, kapiteins en meer van dat soort met kilo’s eretekens gedecoreerde krijgers. Koning Boudewijn en koningin Fabiola werden verontschuldigd wegens ziekte (lees: misval) van de koningin. Madame vergaapte zich genoeglijk aan al die noblesse. Tot zowat na middernacht, toen de drank de werkelijkheid bloot gaf. De eerbare generaals, kapiteins en hun vrouwen muteerden in varkens en zeugen. Ze wallebakten, zwalkten, vielen van hun stoel, lagen onder tafel (te stoeien). Het nobel feest veranderde in een rasechte orgie. Leopold, in alle omstandigheden een gentleman, vroeg toen: “Est-ce que vous êtes fatiguée? Voulez-vous partir?” Hij had voor madame een overnachting geregeld bij zijn broer en diens vrouw, niet ver van Brussel. Hij wenste madame beleefd goedenacht.
Dat was hun laatste ontmoeting. Madame had geopteerd om de ochtend nadien met de trein naar huis te rijden. Kwestie van Leopold geen overbodige kilometers te laten doen. Ze correspondeerden nadien nog lang en gelukkig. Dat er nooit een affaire van gekomen is, lag gewoon aan het feit dat Leopold te volmaakt was. Madame kan geen affiniteit opbrengen voor mannen die TE volmaakt zijn. Er moet toch iets spannend aan zijn, hè? Vous permettez-monsieur?
Waauw ! Dat moet indrukwekkend geweest zijn !
Groot gelijk : te volmaakt betekend dat je dat zelf ook moet zijn -> niet te doen !
Moooi verhaal! Spijtig dat er geen happy end aan vast hangt.
Maar misschien best voor madame, die wakker bleef.
net toen het interessant werd, ging je dus weg…. jammer, jammer, jammer :p
@ Micheleeuw – Het was ook indrukwekkend. Vooral voor een jong ding dat nog niet veel van de wereld gezien had.
@ Zeezicht – Noch Leopold, noch ik misten dat happy end, hoor. We waren vrienden via correspondentie. Dat was ook mooi.
@ Blah – Er was geen haar op mijn hoofd dat aan “interessantere” dingen dacht.