Een nitwit?!

Laatst deed een professor in de psychologie, tevens ‘expert in hondenintelligentie’, grootschalig onderzoek naar het verstandelijk vermogen van 120 hondenrassen. Hij stelde zijn bevindingen te boek en catalogeerde daarin de honden in rangorde van hun IQ.

De border collie was de slimste van de hele faculteit lobbeswetenschappen. Hij kreeg, met felicitaties van de jury, de grootste onderscheiding.
Miss Poedel, in astrakan pelsjas, viel de tweede grootste onderscheiding te beurt.
Daarop volgde de Duitse herder, de golden retriever, de dobberman pincher, de shetland sheepdog…
Er kwamen enkele ex aequo’s voor, zodat er uiteindelijk 79 oorkondes uitgereikt zijn. En wie bungelde daar schandelijk achteraan op de 72^ste plaats, bij de 10 domste honden? De beagle!
Madame schoot in haar wiek.
“Woefke is geen domme hond! Woefke is een schrander beestje. In de vakken Epicurisme en Gastronomie is ze onovertroffen. Doe de ijskast open terwijl ze slaapt, binnen de 20 seconden staat ze bij je. Of zet eens een open handtas op de grond, ze zal er het vergeten Chocotofke wel uithalen.
In aardrijkskunde is ze ook goed. Want als het middag is, zal je dat geweten hebben. Om 11u45 begint ze al te piepen, om te zeggen: ‘Watch out! Nu staat de zon op het hoogste punt… en dan krijg ik eten.’
En rekenen! Ze kan verdomd goed optellen. Ze weet perfect hoeveel kookpotten en pannen er gebruikt zijn voor het avondeten. En o wee, als ze de laatste pot niet heeft mogen schoonlikken. Dan klopt haar rekensommetje niet en sommeert ze je tot die pot te voorschijn komt.
Woefke is geen flapdrol! Woefke is geen nitwit! Woefke is clever!
… Pardon?… Hoe het zit met gehoorzaamheid? Dat vak wordt toch nergens meer gedoceerd. Of wel?”

Proefkoken

Het jaarlijks verjaardagsetentje met Ma (de moeder van mijnheer) zal dit jaar lichtjes anders verlopen. Normaliter wordt gereserveerd in een leuk restaurantje. Die formule zal nu helaas niet kunnen doorgaan. Het gaat namelijk niet goed met Ma. Nadat ze gedeeltelijk hersteld is van een ongelukkige val begin oktober, behelpt ze zich met een looprekje. Wat moeizaam verloopt, omdat ze zich na die val niet zeker meer voelt. Maar zelfs op haar bijna-94^ste is ze moedig en besloot dat ze in haar serviceflat haar mannetje wel zou kunnen staan. Begin deze week echter, kreeg ze problemen met de ademhaling. Soms niet kunnen ademen, de stem die plots achterblijft… De dokter liet zuurstof aanrukken.

Wat gaan mijnheer en madame nu doen? Zondag brengen ze bij Ma een zelfbereide feestmaaltijd aan huis. Het moet dan wel een maaltijd zijn die kan opgewarmd worden in de magnetron. Want door interieurherschikking (Ma kan geen opstapjes meer gebruiken) is de magnetron op lager niveau gezet en kunnen de kookplaten niet gebruikt worden. Dus ging madame uittesten of het gerecht dat ze wou koken zijn kwaliteit behield als het in de magnetron wordt opgewarmd.

Het proefkoken werd één grote mislukking. De rode aardappelsoort, die als gekookte aardappel heel lekker is, was te zoet voor de puree; de zalmpastei in de visrolletjes (o’cool) smaakte flets; de saffraanwijnsaus dissoneerde bij de visrolletjes.
Briesend boog madame zich over haar kookboeken.
Vandaag staat er wild op het proefkokenmenu.

Stokje

Edblogt bezorgde madame een stokje. “Bij welke muziek smelt je. Geef vijf voorbeelden.” Een moeilijke opdracht. In de loop van 65 jaar zijn er heel wat liedjes gepasseerd die madame in vervoering brengen. Maar goed, ze maakte een selectie.

Madame houdt zowel van leutige meezingers, van levenslustige latin, als van vrolijke operettemuziek. Het meest representatief daarbij – en zo’n beetje haar meest geliefde oppepper – is deze:

 

 

Sommige songs overrompelen haar door hun eenvoudige schoonheid. Sukiyaki is daar een staaltje van. Het ontroert haar tot in het diepst van haar soul – hoewel ze er geen woord van begrijpt.

 

 

Madame danst graag. Vooral als er een wals gedraaid wordt, is ze niet meer te houden. Dan zoekt ze meteen een danspartner. En vindt ze er geen, zal ze zich laten meeslepen door het ritme. Zoals met deze Marty Robbins. Wieg je mee?

 

Franse chansons hebben een aparte plaats in madame’s hart, omdat ze tegelijk melodieus en diepzinnig zijn. Het was moeilijk kiezen om er een favoriet uit te kiezen. Ziehier een smaakmaker.

 

Dat madame romantisch is, was tot nog toe een goed gewaard geheim. Zo zal haar hartje smelten bij o.a. de warme stem van deze crooner.

 

 

Een stokje doorgeven doet madame niet (meer). Ze laat het gewoon vallen. Wie het een leuk stokje vindt, mag het oprapen.

Koxo

“Wil je een bakje koffie?” vroeg mijnheer.
“Ja graag,” zei madame.
Even later pruttelde het Senseo apparaat en werd madame bediend met een heerlijk kopje koffie.
“Ik ga voor mezelf een Oxo maken,” zei mijnheer, goot een geut Oxo in een mok en zette hem onder de Senseoteut.
Madame nipte van haar koffie en prees in gedachten mijnheers schranderheid om energiezuinig het voorverwarmde water van de Senseo te benutten. Ze was zijn lauwerenkrans met deugden – zoals: lief, voorkomend, bijdehand – nog aan ’t vlechten toe ze hem een rauwe, onwelvoeglijk “shit!” hoorde uitbraken. Een oogcontact van drie seconden later snapte madame wat er aan de hand was.
”Je hebt het koffiepadje laten zitten,” zei madame en sloeg daarmee de nagel op de kop.
“Ach,” zei mijnheer, “ik drink dat wel op. Zoveel smaakverschil zal een wolkje slappe koffie niet geven.”
”Stel dat het lekker is. Dan beginnen we met een fabriekje van koffiesoep,” ginnegapte madame.
”Yep,” zei mijnheer, “en we noemen het Koxo.”
Terwijl mijnheer zijn Koxo dronk keek madame gespannen toe. Was het lekker? Was het afschuwelijk?
Mijnheer ledigde zijn mok met een pokerface. Pas daarna viel het verdict: “Die Koxo is niet veel soeps. Bweik!”

Back!

Herman Brusselmans stopt twee jaar met schrijven. Een writer’s block, het overkomt iedere schrijver/schrijfster wel eens. Zo ook madame. Het o zo mooie Vlaams woord “goesting” kwam telkens weer opduiken. Maar dan in de negatieve zin. Ze had géén goesting om te bloggen,. Ook geen goesting om te koken, geen goesting om boodschappen te doen, geen goesting om de planten te gieten (wat ze op de valreep dan toch gedaan heeft), geen goesting om op te ruimen… Winterblues? Waarschijnlijk wel. Hoewel ze amper een maand geleden, in Frankrijk, voldoende zonlicht opgeslorpt heeft om tenminste tot Kerst de opgewektheid zelf te zijn.

Kerst… Voor dat evenement kan ze nog enthousiasme aan de dag leggen. Zoals de meeste onder jullie weten, is Kerst madame’s hoogdag. Daar leeft ze naartoe, daar zet ze al haar creativiteit voor in. Ook dit jaar wordt het een memorabele gebeurtenis. Maar daarover later meer.

Naast de blues vocht madame nog tegen een persistente verkoudheid en bronchitis. Vier weken lang haar longen eruit gehoest; rochelen, niezen, snotteren … en tóch niet naar de dokter geweest, maar geloofd in het eigen afweersysteem. Het blijkt uiteindelijk nog te werken ook, dat afweersysteem. Sedert eergisteren is er beterschap.

Doorheen al die winter/herfstperikelen heeft ze het evenwel nog klaargespeeld om te slagen in een screentest. Een regisseur van een vorig avontuur (waarvan resultaten in de lente van 2010 op 2.be te zien zijn) had madame aanbevolen als “ideale oma”, bij een cine-team dat commercials maakt. Bijgevolg reist madame kortelings naar Amsterdam, alwaar ze zal overnachten en de hele dag nadien mag optreden als edelfigurante in een reclamefilmpje dat enkel in Nederland zal uitgezonden worden. (Voor welke Nederlanse zaak ze reclame gaat maken, was wel gezegd, maar is ze doodleuk vergeten. Ten gepaste gepaste tijde zet ze dit wel recht.)

Het gaat madame beter de laatste dagen. Hoogstwaarschijnlijk neemt ze kortelings haar (blog-)pen weer ter hand.

Het parfum

Mijnheer kwam thuis van het werk. Om hem te verwelkomen had madame de tafel gedekt en… een vleugje parfum opgelegd.

Nadat madame hem gekust had, zag ze hem genoeglijk snuiven. Dolce & Gabbana (van hem gekregen) is ook geen kattenpis, hè.

“Tiens,” zei mijnheer, nog steeds verheerlijkt snuivend, “is Polska (de poetsvrouw) hier geweest?”
Ietwat kribbig vanwege niet-ingevulde verwachtingen (verwachtingen koesteren, altijd fout, dames!) antwoordde madame: “Ja, die is vandaag geweest. Waarom? Heeft ze een lijfreuk?”
”Nee!” zei mijnheer verrukt, “het ruikt hier fris!”

Adieu Dolce & Gabbana. Vanaf morgen dept madame een paar druppels Ajax Eucalyptus achter haar oren. Kwestie van competitief te blijven.

Een lelijk woord

ET en Schattie gaan uit werken. Maar wat als Suske (het 5-jarig zoontje van Schattie) ziek is? Dan bellen ze toch de nanny.

Om 7u stond madame al aan de deur, graag bereid om voor Suske te zorgen.
Zijn koorts bleek gedaald tot 37,5°. Het ventje was alweer levenslustig, zodat de ziekenzorg resulteerde in een gezellige speeldag. Ze knutselden, schilderden, puzzelden; madame vertelde en las verhaaltjes voor; ze speelden met een treintje,  ginnegapten…  ‘t Was bij dit laatste dat madame zich vergaloppeerde.

“Ik heb een sprekende pop,” zei madame, “maar hij zit in een valies. Hij mag er niet uit. Want ‘t is zo’n grote deugniet.”
Suske glunderde. Een sprekende pop, en dan nog een deugniet? Daar wou hij natuurlijk meer over weten.
“Hij heet Toontje,” zei madame. “Ik vroeg hem eens. Ken jij geen mooi gedichtje, Toontje? Hij zei dat hij een heel mooi gedichtje kende en begon het op te zeggen.”
Madame sprak met een buiksprekersstemmetje en citeerde: “O blomme, van Guido Gezelle. O blomme, oh  blomme, ooo blomme, o blomme o blomme, o.o.o.blomme, oh blomme…” in alle toonaarden en met diverse snelheden.
Suske schaterde.
”Ik zei toen tegen Toontje,” ging madame met gewone stem verder, “ja maar, Toontje, dat van die blomme kennen we nu al, zeg nu het vervolg maar.”
En “Toontje” ging verder, heel plechtig nu: ”o blomme, o blomme… [pauze]… wat stinkt ge, verdomme.”
Suske lag in een deuk.

Bij deze, Schattie en ET, als Suske dat lelijk woord zou gebruiken, hij heeft het van madame, die zich deemoedig op de borst klopt. Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa.

Honest scrap award

Merci Ed en Orde van de douchekapjes voor de blogaward.

Op 24 oktober 2008, kreeg ik een “tag” die sterk op deze award leek. Ik moest toen zes dingen over mezelf vertellen die weinig mensen van me wisten. Nu worden er 10 gevraagd. Je hebt er dus nog 4 tegoed.

Wisten jullie dat madame van jongs af , a) een comédienne, b) een avonturierster, c) een grapjas, d) een fuifnummer was? Over al die karaktertrekken zou ze een sitcom kunnen schrijven. Maar voor deze blog wil ze zich beperken tot één anekdote per eigenschap.

Comédienne
Het begon al in de middelbare school. In het pensionaat. Chez les révérendes soeurs franciscaines. De internen (waaronder madame) bleven in die tijd drie à vier weken op kostschool alvorens ze met hun vuile was een weekendje naar huis mochten. De pensionaatweekends werden hoofdzakelijk gevuld met godsdienstige oefeningen, zoals mis, lof, vespers, biecht, kruisweg, enz. Saai, saai, saai! Tot madame het gedaan kreeg om de zondagavond op te fleuren met een bonte avond. Samen met twee medeleerlingen bedacht ze gekke sketches en voerde ze op voor een publiek van zowat 80 internen plus drie surveillerende nonnen. Waren de medeleerlingen niet van de partij, zorgde madame wel voor een onewomanshow. Een comédienne was geboren.

Avonturierster
In de zomer van 1964 werkte madame (toen nog een juffer van 19 jaar) een maand als jobstudente in het restaurant van een hotel in Engeland. Ze deelde er een dienstenkamer met een Zweeds meisje, eveneens een dienster. Het was die bewuste dag bijzonder warm geweest. ’s Avonds was het broeierig heet op hun kamertje. Onmogelijk om in die sauna te slapen, vonden ze. “Konden we maar buiten slapen,” zei de Zweedse, “daar begint het af te koelen.” Ze wist niet dat je bij madame geen verzuchtingen mag slaken, want dat het haar op ideeën brengt.
Anderhalve meter onder het raam bevond zich een plat dak.
“Kom,” zei madame, “we sleuren onze matrassen op het dak en we gaan daar slapen.”
’t Was er heerlijk indutten. De koelte, de sterrenhemel…
Alleen werden ze heel vroeg gewekt die ochtend, door de zeemeeuwen die krijsend boven hun hoofden scheerden.

Grapjas
1969. Madame werkte toen (als secretaresse) in Zwitserland. Een Duitse collega had haar en een Italiaanse collega gevraagd om mee carnaval te gaan vieren in Duitsland. Dat moest ze aan madame geen twee keer vragen!
In de trein (naar Zuid-Beieren) voedden ze zich met sandwiches en laafden zich met wijn. Toen de Duitse even ging lozen, kropen madame en de Italiaanse in het bagagerek en hielden zich muisstil. De Duitse zou verschieten!
Alleen was het toen niet de Duitse die binnenkwam, wel de kaartjesknipper.

Fuifnummer
Carnaval in een boerendorp in Duitsland, met veel hoempapa en gejodel. De Duitse collega had madame, uitgedost met rode bloes, lange zwarte rok met franjes en grote hoed, ingeschreven voor de kostumeringwedstrijd, onder de titel “blonde Spanierin”. Ach wat, even haar kostuum showen, was het minste van madame’s zorgen. Maar dat was buiten het reglement gerekend. Bleek dat de kandidaten hun kostuum op originele wijze moesten voorstellen. “Ook goed”, dacht madame en zonder schroom stapte ze het podium op en zong de Spaanse strofe van het toentertijd bekende liedje van Tony Corsari: Quizàs, quizàs los form del bananas (waarom zijn de bananen krom). Er volgde een daverend applaus. En bij de prijsuitreiking ontving madame de derde prijs. Daarna heeft de blonde Spanierin nog geboemeld, gezwierd en gedanst tot een kot in de nacht.

Volgens de regels van deze award, zou madame nu tien blogs eervol moeten vermelden. Maar omdat ze geen 10 dingen over zichzelf verteld heeft en haar blogvrienden intussen al bijna allemaal deze award ontvangen hebben, gooit ze de handdoek in de ring.

Op bezoek bij Marie-Anne

Het kan iedereen overkomen. Maar als het iemand uit je vriendenkring overkomt, ben je toch wel uit je lood geslagen.
Het overkwam Marie-Anne, een vriendin des huizes, de dag toen mijnheer en madame naar Frankrijk vertrokken. ’s Anderendaags blokletterde de krant:

In de Antwerpse Craeybeckxtunnel ging vrijdagavond een auto over de kop. De chauffeur, een vrouw uit B., werd met zware verwondingen overgebracht naar het ziekenhuis.

Mijnheer en madame hadden het artikel over hoofd gezien. Zulke dingen gebeuren (helaas) zo vaak dat dergelijke artikels  op een eindeloze soap gaan lijken. Tot Marie-Anne mailde dat ze een zwaar verkeersongeval had gehad. Dan krijgt zo’n krantenbericht een heel andere dimensie.

Vandaag ging madame Marie-Anne bezoeken en vernam ze de ware toedracht. “Ik reed op de linkse rijbaan, naast een vrachtwagen. Ik zag die vrachtwagen dichter komen en dacht: “amai, die komt precies wel heel dichtbij”. Plots ramde hij mijn auto. Ik tolde, ging over kop en kwam op een aanpalende rijstrook terecht.”

De vleeswonden op hoofd en arm zijn zo goed als geheeld. Het genezingsproces van de vingers van haar linkerhand (waarvan er twee zo goed als afgerukt waren) zal meer tijd vragen. En dan is er nog de financiële aderlating. Omdat de vrachtwagen, die het ongeluk veroorzaakt heeft, doodleuk doorgereden is, is er geen tegenpartij en kan ze de materiële schade niet claimen. Maar Marie-Anne is kranig. Ze slaat er zich ongetwijfeld door.
(Voor de kritische geesten: ja, er staan camera’s in de Craeybecxktunnel, maar op dat moment werkten ze niet.)

Vermoeide benen

Madame werd in extremis opgeroepen om nog een stuk of drie fratsen uit te halen. Hoewel er driehonderd-en-zoveel scenariootjes afgehaspeld waren, had de creative director nog drie topsketches te kort. Vandaag toog ze met een minicrew (de cameraman en een regieassistente) naar de place de delict, zijnde: het Waasland Shopping Center.

Wel twintig keer heeft madame het volledige circuit van het Shopping Center afgetrapt, met her en der enkele minuutjes pauze voor een sketch. Bij iedere nieuwe rondgang begonnen haar benen zwaarder te wegen. Het laatste uur moest ze zelfs niet meer faken dat ze slecht te been was, ze slofte vanzelf als een sleetse senior.

Toch wou ze van geen ophouden weten. Die drie topsketches moesten en zouden ingeblikt worden. Bovendien waren er na iedere sketch de heerlijke reacties van de beetgenomen jongeren. Zo spontaan, zo ontladend… soms zo lief. Dan dacht madame: “fuck die benen en hop met de geit, we doen er nog eentje”.

Een zeurende pijn zindert nu door haar benen. Haar kuiten tintelen. Maar er zweemt een gelukzalige glimlach om haar mond. Want ’t is weer een superleuke dag geweest.

Snelkookkokkin

Miek, Cook en het Lowieke kwamen op visite.
Te dier gelegenheid arrangeerde madame een warme maaltijd. Geen feestgedoe, maar een gewoon drie gangen menu.
Uitgebreid staan koken is niet madame’s ding. Haar devies is: lekker eten met weinig moeite. En daar was ze (weer eens) in geslaagd. De hoofdschotel – die meestal toch intensieve bezigheden vereist – was in een mum van tijd klaar. En lekkerrrrrr! Om duimen en vingers af te likken. Voor de geïnteresseerden, hieronder het poepsimpel recept.

Steak met witte druiven en cambozolasaus (voor 4 personen)
Ingrediënten
4 steaks
½ kg. witte druiven
2 potjes cambozolacrème
boter
peper en zout

Bereiding (op z’n madame’s)
De druiven halveren en ontpitten. Toegegeven, dat lijkt op bezigheidstherapie in een beschutte werkplaats. Maar je kunt het uren op voorhand doen en met een muziekje erbij is die klus snel geklaard. De ontpitte druifjes kunnen tot le moment suprême in de ijskast bewaard worden.

De steaks kruiden met peper en zout. De boter verhitten en de steaks er in bakken. Niet te zuinig zijn met de boter. “Steaks moeten zwemmen” zei madame’s moeder altijd. Al zou “steaks moeten pootjebaden” realistischer klinken.
Hou de gebakken steaks even warm in de oven. Want nu komt de saus er aan. Maak het aanbaksel van de steaks los met 2 dl. water. Laat doorkoken. Roer dan de cambozolacrème er onder. Een beetje prakken met een vork versnelt het smeltproces.
In die saus kieper je dan de druifjes en laat ze even mee opwarmen. Is de saus nog te vloeibaar, kan je ze wat indikken met een beetje maïzena plus.

Madame serveerde hierbij (diepvries-)kroketjes. En ze kan u verzekeren, er is gesmuld!

The making of

Zowat een maand geleden zaten de opnames van de tv-serie er op. Daarna zijn de +/-320 filmpjes tot een leuk geheel geassembleerd. Alle werk zit er dus op. Partytime!

Het was bijzonder leuk om collega’s en medewerkers terug te zien. Het prettigste was wel dat de senior die de ongelukkige val in de skateput maakte er ook bij was. Zijn pols zat nog wel in het gips (mag er volgende week af) maar hij kon grappen en grollen zoals voordien.

Alvorens de echte party (lees: het boozen) begon, kregen de aanwezigen in primeur de eerste aflevering te zien. De genodigden (crew + partners) produceerden salvo’s buldergelach in fast-forward-mode. Dat belooft voor de echte uitzendingen die, volgens de laatste nieuwe berichten in maart 2010 zullen plaatsvinden.

Als aandenken aan 3 maanden samenwerken kreeg elke acteur/actrice een mooie groepsfoto mee naar huis én een DVD van “the making of”: een leuke compilatie van (enkele) sketches en interviews.

Meer mag madame daar nu niet over vertellen. Ze heeft recentelijk een contract van geheimhouding-tot-na-de-laatste-aflevering moeten ondertekenen. “Op straffe van vijftigduizend euro boete.” Wel wat veel voor een gewone burger.

YouTube

Zeg nu zelf, is YouTube geen duizelingwekkende schatkist? Honderdduizenden filmpjes liggen er om het grijpen.
Nu ja… grijpen…? Je kunt ze bekijken en/of met een rechtstreekse link naar YouTube in een mail of in een blog plakken. Maar ze echt “pakken” (lees: downloaden) en in je computer bewaren zodat je ze offline kan bekijken en/of gebruiken?…

Die beperking intrigeerde madame mateloos. Ze wou o zo graag met een bepaald YouTube filmpje de Powerpoint presentatie van hun laatste reis opluisteren.
Met de volharding van een hacker ging ze op zoek.
Eén avond en een halve nacht later kraaide ze: “Eureka!” Ze had het gevonden! Ze kon YouTube filmpjes downloaden!

Hoe deed ze dat?

1. Ga naar YouTube en kopieer de URL van het filmpje
2. Surf naar http://videodownloadx.com/
3. Plak de URL in het bovenste invulbalkje en klik op "download video"
4. Na enige tijd verschijnt een afbeelding van het filmpje. Klik met de rechtermuisknop op "download" (onder de witte balk naast de afbeelding) en kies "save target as".
5. Et Voilà! Het filmpje zit in je computer. Maar wel met de extensie .flv, wat een gewone mediaplayer niet aanneemt. Het filmpje moet dus nog geconverteerd worden.
   Surf naar http://media-convert.com/omzetten/ . Browse daar naar het .flv bestand. Kies als inputformaat voor "Flash Video (.flv) staan. Kies als outputformaat voor "Windows Media Video .wmv". Klik dan op OK.
   Even geduld en je kan het filmpje in .wmv formaat downloaden.

‘t Is daar zo stil!

Links en rechts gingen stemmen op: “Wat zou er met madame aan de hand zijn? Zij blogt niet meer!”

Inderdaad, madame’s laatste blog dateert van 29 september jl. Ze is dus al ruim 14 dagen in stilzwijgen gedompeld. Maar wees gerust, ze is nog in goeden doen en prima gezondheid. Wat van mijnheer dan weer niet kan gezegd worden. De week voor hun vakantie stelde de dokter vast dat mijnheer aan een depressie leed en schreef medicatie voor.

“Amai,” zei madame tijdens de vakantie, “die pillen werken goed!”
Tijdens die 14 heerlijke dagen in Frankrijk waren mijnheers depressiesymptomen gesmolten, als sneeuw voor de zon. De zon had er blijkbaar iets mee te maken, want bij thuiskomst (in druilerig weer) stak de neerslachtigheid weer in alle hevigheid de kop op. Gaan werken zit er tot op vandaag nog niet in.

Intussen kweet madame zich van haar dagelijkse taken. Zoetjesaan dan wel. Want ze had het Zuid-Franse “demang” (cfr. Het Spaanse “mañana”) meegebracht. Ze wou absoluut niet alles op één dag gedaan krijgen. Tussendoor ging ze al eens shoppen, sliep ze grandioos uit, speelde ze computerspelletjes, genoot ze van etentjes waarop ze uitgenodigd waren. Kortom, ze trok het leven als God in Frankrijk nog een poosje door.

En? Heeft madame nu genoeg geluilakt? Bwa… Zo’n tamme levensstijl valt anders best mee. Maar kom, er staat weer van alles aan te komen. En dat wil madame wel weer aan een blogje toevertrouwen.

Van groots naar geinig

De grootste intacte middeleeuwse vestingstad van Europa, dat wilden ze wel eens zien. Na 70 kilometer krinkelende, winkelende wegen – allen perfect geasfalteerd! – zagen ze de imposante burcht van Carcassonne liggen. Ze torende hoog boven de stad uit.
”Zullen we met de auto naar boven rijden?” vroeg mijnheer.
En als luie toeristen aan de deur uitstappen? Geen denken aan. Madame wou te voet gaan.
De eerste klim werd door pittoreske huisjes opgeleukt. Daarna kwam de echte aanslag op madame’s rokerslongen en de, door jarenlang pumps dragen, verkorte kuitspieren. Toch viel het mee. De klim was minder hoog dan op het eerste zicht leek.

Via een imposante ingangspoort, met heuse brug over de (droge) slotgracht, bereikten ze het de binnenkant van de vesting. En wat kregen ze te zien? Middeleeuwse huizen en straatjes weliswaar. Maar elk huis, elk gebouw, was ingenomen door winkels en/of eethuisjes, wat afbreuk deed aan de authenticiteit van het 13de-eeuwse bolwerk. Zoals te verwachten was, stikte het er van de toeristen. Alleen tussen de twee omwallingen was het rustig en was het mogelijk om de Middeleeuwse sfeer ten volle op te snuiven.
Binnen in de vesting staat een gravenkasteel. Die hebben mijnheer en madame niet bezocht. 12 euro inkom per persoon vonden ze iets te veel bij het haar getrokken.
(FYI De vesting van Carcassonne herinnerde madame aan een bezoek van de stad Mdina op Malta. Die was kleiner, maar minder aangetast door de commercie.)

Op de terugweg wou madame naar Puichéric. Meer bepaald naar “l’ écluse de l’aiguille”. Daar zouden, volgens toevallig gegooglede info, aan de sluizen van de Canal du Midi grappige houtsnijwerken te zien zijn. Het was echter geen sinecure om die sluizen te vinden. Nergens wegwijzers die naar de bezienswaardigheid verwezen. Mede dank zij de uitleg van de typische oude dorpsmannetjes op de al even typische bank op het plein, vonden ze de weg.
Het was een drukke bedoening aan de éclude de l’aiguille. Nee, niet van de toeristen, wel van de bootsmannen en sluiswachter die de plezierboten van het ene waterniveau naar het andere overhevelden. Met zijn zwak voor waterwerken voelde mijnheer er zich in zijn sas. Een uur lang volgde hij gefascineerd het versluizen van de boten en de werking van de kunstwerken (=sluizen). Intussen liep madame van houtsnijwerk naar houtsnijwerk, die de sluiswachter in zijn vrije tijd vervaardigd had. Recentelijk bleek hij zich ook bezig te houden met beelden van gelast, gerecycleerd metaal. De hoofdtoon van zijn “kunst” was humor. Ieder beeld bracht op zijn minst een glimlach teweeg hoewel het in de grond niks spectaculairs was. Maar het was leuk om zien. Zowel mijnheer en madame waren blij dat ze dit ommetje gemaakt hadden.

Om de mooie dag te besluiten gingen ze die avond uit dineren. Of heet het “souperen” in Frankrijk? Het was in ieder geval een etentje om u tegen te zeggen aan een getutoyeerd prijsje. Likkebaard even mee. Voor mijnheer een zalmcarpaccio als voorgerecht; voor madame gamba’s met cocktailsaus. Als hoofdgerecht voor mijnheer een tonijnsteak, voor madame kalfszwezeriken in mosterdsaus. De begeleidende wijn was (uiteraard) een Saint Chinian AOC. Als dessert: kaasschotel. De koffie, hoewel inbegrepen, sloegen ze af wegens te dik gegeten. Alleen het toemaatje van het huis – een Amaretto – ging er nog net bij.

Onze Maurice

“Elke dag komt er een kat op het terras. (Ze wou niet mee verhuizen.) Zou je haar eten willen geven, aub? Er staat een groot blik met kattenvoer in de bergplaats achter de keuken.“
Aldus de welkomstbrochure. En inderdaad, diezelfde avond kwam de kat, voorzichtig en schichtig haar kommetje brokjes claimen. Sindsdien komt ze twee tot drie keer daags.
Tot zover dit huisdier. Want “onze Maurice” is van een ander kaliber.

“Kom eens kijken wat hier zit,” zei mijnheer terwijl hij op het terras naar iets groen wees dat op een snijboon leek.
”Eek! Wat is dat?”, zei madame toen ze onderaan die “boon” lange, sprietige poten zag. Bij nader toezien leek het een mini uitgave van een voorhistorisch monster met een kopje dat aan de ET van Steven Spielberg deed denken.
“Ik ben niet zeker, maar ik denk dat het een bidsprinkhaan is,” zei mijnheer.
”Je bent niet zeker? Nou dan zoeken we het even op,” zei madame, startte de laptop en googlede.
Afbeeldingen van bidsprinkhanen bevestigden mijnheers veronderstelling. Het was een bidsprinkhaan.

De bidsprinkhaan of mantis religiosa, wist Google, is een carnivoor en kent zelfs kannibalisme. Ze grijpen alles wat ze fysiek aankunnen.
Madame krulde haar tenen tot ze veilig onder de riem van haar slippers zaten.
Hij voedt zich voornamelijk met insekten, zoals vliegen, motten…
Over menselijke prooien werd niet gerept. Madame ontspande haar tenen.

Urenlang bleef de bidsprinkhaan stil in zijn hoekje zitten. Slechts af en toe wiebelde hij even op zijn poten. Uren later begon hij zachtjes aan de beklimming van het loodrechte raamkozijn. Tergend langzaam, pootje voor pootje, zocht hij een plekje om zich als het ware met zuignapjes tegen te plakken. Madame moedigde hem aan. Ze zong. “Allez Mantis, allez Mantis, allez, allez! Allez Maurice, allez Maurice, allez, allez! »
Sindsdien heette hij Maurice.
’s Anderendaags zat Maurice daar nog. ’s Middags kwam er wat beweging in. Met afgemeten pasjes verplaatste hij zich 20 cm. “Zou hij een prooi gezien hebben?” vroeg madame zich af. “Het wordt toch stilaan tijd dat hij wat achter de kiezen krijgt.” Ze begon hem zowaar als een huisdier te beschouwen. Al voelde ze zich niet geroepen om Maurice een levende vlieg of een mot voor te schotelen. Als hij wou eten moest hij zelf maar voor zijn kost zorgen.
Madame zag een petieterig kevertje lopen.
“Heb je het gezien, Maurice? Daar komt je middagmaal,” zei madame.
Het beestje was nog 1,5 meter van Maurice verwijderd en maakte toen een halve draai rechts. Madame besloot Maurice een handje, of beter gezegd een “voetje” te helpen. Schuifelend dwong ze het kevertje Maurice’s richting uit. Ze zag hoe Maurice roerloos stil en devoot, met gevouwen pootjes zijn gebed voor het eten prevelde. En dan plots schoten zijn voorste poten vooruit. Als een bliksemschicht. Van het kevertje bleef alleen de kop over. Kort daarna zette Maurice, ietwat sneller dan voorheen, koers richting de ligweide.

De dag daarop was Maurice vanwege zijn camouflagekleuren onvindbaar in het groene gras. Maar vandaag is hij terug, “onze Maurice”. Zojuist hees hij zich terug op het terras, waar mijnheer en madame hem glimlachend verwelkomden. 

Als God in Frankrijk

De “stulp” – die ze in Frankrijk gehuurd hebben – inspireert tot dolce far niente. Een comfortabele woning, weids uitzicht over heuvels en wijngaarden, een zonovergoten ligweide, een schaduwrijk terras, een azuurblauw zwembad. Voeg daar nog een klimaat van 25° à 28° bij, een verse baguette, echte boter, Franse kaas (Epoisse!), een fles Saint Chinian en het plaatje is compleet. Het is er zo zalig vertoeven dat mijnheer en madame totnogtoe hun uitstapjes beperkt hebben tot enkele naburige nederzettingen. 

Saint Chinian, dat naam gaf aan welhaast alle wijnen uit het departement Herault, is een snoezig dorpje met leuke terrasjes. Onder de platanen van het dorpsplein is het heerlijk toeven met een glaasje wijn (voor madame) en een pastis (voor mijnheer). Dinsdagvoormiddag was het er markt, met veel artisanale producten. Aan de kaaskraam keken mijnheer en madame hun ogen uit. Wat een assortiment! Ze moesten zich inhouden of zouden twee weken lang niks anders eten dan kaas.

Beziers. Staat beschreven als een Kathaarse stad met een 6500 jaar oude geschiedenis. De stad bulkte inderdaad van de oude woningen. Maar niet meer of minder dan de omliggende dorpjes. Het enige dat Beziers onderscheidde (althans volgens mijnheer en madame) was de lange, rijkelijk van bomen voorziene boulevard en het mooie park: le plateau des poètes. Van de naam alleen al kreeg madame dichterlijke bevliegingen. Toen ze in het park een amfitheater ontwaarde, was het hek helemaal van de dam. Ze beklom het podium en reciteerde voor de enige toeschouwer, zijnde mijnheer, een gedicht van Alice Nahon.

Roquebrun. Dit dorpje beantwoordt 100% aan de omschrijving als zijnde “pittoresk”. Het deed zijn naam als “Petit Nice” alle eer aan. Al van bij de eerste aanblik ontglipte bij madame een “waw!”. Oude huizen die tegen een rots geplakt stonden, met aan de voet een langgerekte; waaierende waterval van de rivier de Orb. Een plaatje!

Cessenon-sur-Orb. Iets minder pittoresk maar wel nuttig. Er zijn twee bakkers. En het brood dat ze bij die ene bakker kochten, was super lekker!

Vandaag blijven mijnheer en madame in hun kot. Er staat niets op hun programma, tenzij zalig relaxen en leven zoals God in Frankrijk.

De schuld van de i

Vorige vrijdag zijn mijnheer en madame in Frankrijk gespot, op weg naar 14 dagen vakantie in het departement Hérault (regio Languedoc-Roussillon). Hoewel met 2 chauffeurs, wilden ze de +/- 1300 km niet in een trektocht afleggen. Ze zouden overnachten in Lyon.
De ervaring had geleerd dat in het wilde weg een hotel  zoeken in een wildvreemde stad niet eenvoudig is. Tegelijk het verkeer, de verkeersborden etc. in ’t oog houden en daarbij een fatsoenlijk hotel zoeken is zenuwslopend. Dus had madame vooraf het adres van een hotel opgesnord. Ze opteerde voor het doorstroom- en low budgethotel Formule 1 dat gelegen was in de rue Elisée Reclus te Ouillin (Lyon Sud).
Helaas, toen ze de GPS wilden instellen, bleek hij geen Ouillins en geen rue Elisée Reclus in Lyon te kennen. Er zat dus niets anders op dan de stad binnen te rijden en er een hotel te zoeken. 

De GPS voerde hen feilloos naar Lyon. Tenminste, wat de routeaanwijzingen betreft ging het feilloos. De uitspraak van de GPS was andere koek. De GPS-juffrouw sprak Hollands. Ze kende geen letter Frans en sprak dus alle Franse steden in ’t Hollands uit. Wat heel lachwekkend (en onbegrijpelijk) klinkt als je bv Mondelange, Mazieres les Metz, Campigneulles enz. passeert.

In “Li-jon”concentreerde mijnheer zich op het verkeer. Madame zocht een hotel.
”Hier! Aan de rechterkant! Hotel Parking! Daar zullen we onze auto in een parking kunnen zetten.”
Dat het hotel niet “Hotel Parking” heette, maar dat die grote letters de ingang van de hotelparking aanduidden, bleek pas later. De inrit was uiterst smal en steil. Mijnheer moest de auto er op de centimeter nauwkeurig in rijden. Via een automatische poort kwamen ze in een ondergrondse kelder, bezaaid met pilaren die minimalistische parkeerplaatsen afboordden. Mijnheer moest groot vakmanschap aanwenden om de auto in een parkeerplaats te navigeren. 

Na een goede nachtrust en lekker ontbijt konden ze de laatste +/- 400 km gaan afknabbelen. Maar eerst uit die kelder geraken. Een bocht van 90% en meteen daarna nog eens een bocht van 30% mislukte. De flank van de auto kwam vast te zitten tegen de betonnen muur. De muur zwichtte niet en dus leed de auto averij.
Een domper op de vakantiestemming? Ach, slechts 5 à 10 minuten. Eenmaal weer vlot op weg naar het zonnige Zuiden zongen ze weer luidkeels mee met de Franse chansons die ze op CD meegenomen hadden.

Even buiten Lyon zag madame een wegwijzer staan. Hij wees rechtsaf, naar  “Formule 1 Hotel, Oullins, Lyons Sud.
Oullins! Niet Ouillins!
Verdomme! Had madame niet gemist met die “i” zou de auto niet geschandaliseerd zijn!

(Inmiddels zijn ze op de plaats van bestemming en hebben al met volle teugen genoten. Maar daarover later meer.)  

In mineur

Ginnegappen, schouderklopjes, plagerijen, high fives. Iedereen was deze laatste draaidag weer in opperbeste stemming.
De begin- en eindgeneriek werd opgenomen in een sportpark. De senioren mochten er de hele dag  op elektrische rolstoelen tussen jeugdige figuranten rondtoeren. Voor de oudjes dus een rustige draaidag deze keer. De figuranten daarentegen hadden een actieve rol. Er waren hangjongeren, streetdancers, scaters, BMX-rijders, boomcars…

Het gebeurde bij de scateput. Een van de seniors wou een jongere ontwijken maar reed daarbij de verkeerde richting uit. De streetdancer probeerde hem nog tegen te houden maar kon die zware elektrische rolstoel niet houden. De senior donderde de scateput in…
Bloed. Ambulance. De MUG. Brandweer….
Diagnose: een diepe hoofdwonde en een gebarsten nekwervel. Maar volgens de dokter komt het allemaal snel goed. Toch zijn er nog: de bibber, de tranen, de shock. 
Een afsluiting in mineur…

Patrick eet zijn bord niet leeg

 

“Morgen bloggen wij allemaal  “Patrick eet zijn bord niet leeg, “ zei Menck. En zie! Menig vrolijke blogger bloklettert vandaag onder die titel.
Dat Patrick voor de derde keer een overvolle schotel bbq-food ging opscheppen, het bord na enkele happen wegschoof met de woorden: “ik zit vol” (maar een half uurtje later nog een flinke portie rijstpap naar binnen lepelde)  was slechts een van de vele anekdoten. De blogbijeenkomst bij Zamnimf en Chocolatemoose was alweer amusement van de bovenste plank, waarbij honderden lachsalvo’s als spetterend vuurwerk het  zwerk vulden.

Wil je meer weten over dat fantastisch evenement, gewoon even googlen naar “Patrick eet zijn bord niet leeg”.

De laatste loodjes

Actie
Aan de ene kant van het zebrapad staat een oud dametje met een looprekje. Aan de andere kant staat een heertje met een infuusstaander op wieltjes waaraan zijn baxter hangt. Beiden steken tegelijk de drukke straat over. In het midden van het zebrapad botsen ze met hun hulpstukken tegen mekaar.
Daarop volgt een krasse scheldpartij. Zij schreeuwt. Hij tiert.

“Kijk waar je loopt, onnozelaar!”
”Ik heb voorrang!”
”Hou je kop, zieke zak!” 
“Onderuit, teef!”
Het duurt niet lang of ze slaan er op los met hun hulpmiddelen. Met infuusstaander en looprek leveren ze een kletterend degengevecht.

Reacties
De mensen op het plein kijken verbaasd toe.
Automobilisten stappen uit hun voertuig en vragen de vechtende oudjes om er mee op te houden.
Een kelner komt aangestormd en brult: “ Is dat nu gedaan! Daar moet je zo oud voor geworden zijn! Stop daar mee! (Tot het vrouwtje) Naar huis gij! (Tot het heertje) En gij! Naar de kliniek! Vooruit! En rap!”

FYI De kelner hoorde niet bij de acteurs, en voor de opnames van die dag was er begeleiding van een incognito politieagent.  
……………

Dit was madame’s laatste sketch. Maandag en dinsdag volgen nog opnames voor de trailer. En dan zitten de draaidagen erop.

Marie kijft (3)

Dat die ene buurvrouw van mijnheer en madame een bitch is, kwam al eens eerder aan bod. Gelukkig komt het zelden tot een effectieve aanvaring. Maar gisteren was het nog eens zover. Het akkefietje van twee weken geleden, toen Draakjes verjaardag gevierd werd, buiten beschouwing gelaten. Toen keuvelde en ginnegapte de bende in de tuin. Tot ‘s avonds laat. Om 23u vond Marie dat de feestvierders maar moesten ophoepelen en klapte een paar keer brutaal met het deksel van haar groencontainer. Heel even werd het stil. Maar toen het geluid gelokaliseerd was, ging het gekeuvel, het gelach en het gelag onverminderd voort.
Gisteravond was Woefke andermaal de steen des aanstoots. Madame liet Woefke uit. In het gemeentelijke gras voor Marie’s woning begon Woefke te snuffelen. Op dat moment kwam Marie, in witte kamerjas, in haar deurgat staan.  Creepy! Maar niet imposant genoeg om madame te imponeren. Madame liet Woefke rustig verder snuffelen. Tot het beestje door de achterpoten zakte en een fameuze plas loosde. Spooky Marie barstte los.
“Plezant, hè! Mensen pesten!” Er volgde een korte pauze. Om madame de kans te geven om te reageren? Madame hield zich alleszins doofstom en vervolgde haar weg met Woefke die na de pitstop dartel verder huppelde.
Marie riep haar na: “Je hebt je cassetterecordertje niet bij! Moet jij mij stem niet opnemen?”
Daarna volgde nog een oremus, maar die tuimelde buiten madame’s gehoorbereik in onbegrijpelijke flardjes. Ze kauwde trouwens nog na op die ene zin die ze wel begrepen had. Wat bedoelde Marie met die cassetterecorder? Zou ze ‘Madame Bastard‘ ergens in actie gezien hebben? Of had ze tijdens het tuinfeestje staan luistervinken?

Toen Madame met Woefke thuis kwam, hing mijnheer aan de telefoon. Marie was poeslief haar beklag aan ‘t doen over madame.

— — Marie: Ik heb haar beleefd aangesproken.
Mijnheer: Maar Marie, dat geloofde toch zelf niet!
Marie: Kunde uwen hond niet bij u thuis laten plassen. Ge hebt toch gazon genoeg.
Mijnheer: Denk jij dat ik een hond kan laten plassen op commando?
Marie: Kunde dan tegen haar niet zeggen dat ze hare hond op een andere gazon laat plassen? Of heb je er niks aan te zeggen.
Mijnheer:  (monkelend) Nee Marie, ik heb er niks aan te zeggen.
Marie: Dat dacht ik al. — —

Of madame voortaan Woefke zal verbieden om op het gras voor Marie’s huis te plassen? Je mag twee keer raden.

Toekomende lente

Groot was haar verbazing toen ze vandaag vernam dat de (bastards-)uitzendingen verschoven worden naar de lente van volgend jaar.
“Waarom die verschuiving? Er zijn toch al trailers aan de pers voorgelegd!” exclameerde madame.
Het zou om een boekhoudkundige speling van de zender gaan. Een kwestie van bepaalde kosten niet dit jaar, maar wel volgend jaar te mogen/kunnen boeken.
Dus, beste mensen, vergeet de B. Bastards dit jaar. Ze komen er pas volgend jaar aan gewapperd.

Anderzijds staat nu al voor 95% vast dat in diezelfde lente (van 2010) een tweede reeks zal gemaakt worden.
Geen dagen toevoegen aan haar leven, maar leven aan haar dagen, was madame’s opzet. Het ziet er dus naar uit dat ze over een tekort aan ‘leven’ niet zal moeten klagen.

PS. Rond die tijd bloeit waarschijnlijk ook de cotinus (zie foto) die ze dit jaar geplant heeft.

Een ervaring rijker

Ze liet het niet blijken. Maar eigenlijk ging ze met een klein hartje naar de filmset. Ze had haar tekst wel van buiten geleerd, maar zou ze geen black-out krijgen? Haar geheugen is immers niet meer wat het geweest is. Ging het er gemoedelijk aan toe? Of was het een strenge regisseur? Was de kledij die ze moest meebrengen wel goed? “Gewoon dat wat je draagt om thuis te poetsen,” hadden ze telefonisch laten weten. Maar madame poetst niet. Madame heeft een poetsvrouw. Ze had in het productiehuis van “The Bastards” met de rapte een bloemetjesschort mee gegrist. Verder  opteerde ze voor een jeansbroek en een T-shirt. Poetsvrouwen dragen tegenwoordig toch een jeansbroek? Of niet?

Madame moest zich om 9u voor de make-up aanmelden in een mobile-home. Ze was (zoals steeds) ruim op tijd. Na twee keer de bewuste straat heen en weer te hebben gewandeld, arriveerde de mobile-home. De bestuurder vloekte: “Verdomde files! Normaliter ben ik op 15 minuten hier. Nu deed ik er 40 minuten over.”
Diezelfde files maakten dat de voltallige crew (productieleider, regisseur, productieassistent, cameramannen, kleedster, make-up dames, geluidsmannen, figuranten, blockers (= degene die het verkeer tegen houden)  enz) pas 1,5 uur later voltallig waren. Intussen was madame wel gekleed (de door haar uitgekozen kledij werd goedgekeurd), geschminkt en gekapt. Dat laatste was in enkele minuten met wat borstelstreken en een zware wolk haarlak gefikst.
“Oh! jij hebt gemakkelijk haar,” zei de make-up mevrouw terwijl ze een afgrijselijk Fabiola-kapsel creëerde. Maar ja, madame moest de bemoeizieke buurvrouw spelen.  En zulke types zien er nooit favorabel uit.

Ze had geen black-out. Heel even was er wel een taalgevoelige discussie. Madame had gezegd: “Je weet toch dat de helft van de huizen van de Pitabuurt van hem is.” Volgens een assistent had ze moeten zeggen: “Je weet toch dat de helft van de huizen van de Pitabuurt van hem zijn".
Ach wat! Madame moest toch dialect spreken en ze paste haar tekst desgewenst aan.

De bemoeizieke buurvrouw (alias madame) moest haar uitleg doen tegen Lien en Guy. Beiden gemoedelijke luitjes. Tot genoegen van madame. Want vedette-cultus is haar ‘meug’ niet.

Het oude paar

Een oud koppel posteerde op het plein. De blik van het heertje speurde in het rond. Zodra hij een viriele jongeman in het vizier kreeg, gaf hij zijn vrouwtje een por.
‘Kijk! Die daar!” zei hij.
Het vrouwtje knikte goedkeurend en beiden sjokten ze naar de jongeman.
“Excuseer mijnheer, mag ik eens wat vragen?” vroeg het heertje beleefd.
De vriendelijke jongeman bood meteen een luisterend oor.
Het heertje stak voorzichtig van wal.
“’t Is misschien een indiscrete vraag, maar… Dit is mijn vrouw. Je ziet, ze is een stuk jonger dan ik.   Enne… tja, op mijn leeftijd gaat niet alles zo gemakkelijk meer. U begrijpt het wel, hé? Alles wordt wat stroever. Maar zij is nog vurig. En voor onze relatie zouden we..  Nu ja… Heb je toevallig geen zin om eens op een avond langs te komen bij ons, voor een… euh… lichamelijk contact? Je zou ons daar echt mee helpen.”
De jongeman keek het oude koppel meewarig aan.
“Spijtig,” zei hij, “maar ik val niet op vrouwen.”
”Tja, dat is dan écht spijtig,” antwoordde het heertje en dwong zijn vrouwtje zachtjes om de aftocht te blazen. Ze volgde hem, ietwat onwillig.
”Toeme!” zei ze, “dat was nu eens ne knappe gast!”

Krantenartikels

(uit de gazet van Antwerpen)
Bejaarde Bastards
Bij 2BE is er één nieuw programma in de maak, Benidorm Bastards. Bij nader toezien blijkt het een variant van Tragger Hippy, met dit verschil dat het dit keer senioren zijn die jonge mensen in de maling nemen voor de verborgen camera. Deze bejaarde Bastards komen later dit najaar in actie.

(uit TV-visie)
Nog nieuw, maar voor later dit najaar, is ‘Benidorm Bastards’, een typisch candid camera programma. Of toch niet. Het opzet is dat het de oudjes zijn die jongeren bij de neus nemen. En toegeven, de eerste beelden die de verzamelde pers te zien kreeg, waren ronduit hilarisch. Veelbelovend, alleszins.

Bangelijke scènes

Vorig jaar, toen den Tom nog de vedette was in dat bepaald tv-programma, kreeg hij af en toe een pak rammel. Niet iedereen apprecieerde immers zijn grappen en grollen. Het was dan ook met een bang hartje dat madame de volgende opdrachten uitvoerde.

 

Parkeren
Het oude paar was uitgedost als "Knokskes” (= intern jargon voor: deftige luitjes van Knokke). Het dametje droeg een hoed met voile en brede rand. Haar outfit glinsterend van de gouddraad. Het heertje, compleet met hoed en das, reed voorzichtig  hun wagen een nauw straatje in. Daar stopte hij. Het dametje stapte uit en hielp haar man om de wagen netjes in het midden van de straat te parkeren. Dan stapte ook hij uit. Gearmd vervolgden het koppel te voet hun weg. Dat de auto’s achter hen niet meer door konden, kon hen worst wezen. 
De chauffeur van een bestelwagen stapte uit en begon te tieren en te schelden. De Knokskes keken niet om. Ze waren selectief doof. Maar hun harten gingen wel te keer. Agressie in het verkeer is de dag van vandaag immers schering en inslag.

De broek
Een oud mannetje sukkelde moeizaam  met zijn looprekje over het zebrapad. Van de andere zijde stak een oudere madame over. Ze kruisten elkaar in het midden. Toen ze mekaar net voorbij waren draaide die madame zich om en trok de broek van het mannetje omlaag. Daarop liep ze weg, grinnikend en spottend.
Het oud mannetje stond er zielig te staan, met zijn broek op zijn schoenen. Mensen schoten hem te hulp. Inmiddels regende het scheldwoorden naar het hoofd van de daderes: Smerige teef! Vranke tik! Schunnig wijf!..

Gelukkig schoot de productieassistent telkens als een pijl uit een boog naar de ‘gedupeerden’  om de situatie te verklaren. Waarop dan een ontladende lach volgde. Oef!

Schattie

Is het niet hartverwarmend wanneer een zoon voor het eerst zijn geliefde voorstelt, de verliefde ogen van het stel te zien schitteren, deelgenoot te mogen worden in dat pril geluk? 
Dat genoegen viel mijnheer en madame vorig weekend te beurt.
ET stelde Schattie voor. Een stralende jongedame. Al was moeilijk uit te maken wie het meest straalde. ET of Schattie?

Welkom bij de bende van mijnheer en madame, Schattie! Enne… je hebt niet alleen ET’s hart verovert…

Hoe een dubbeltje…

Nog drie weken. Dan zijn de opnames ingeblikt. Maar voor het zover is…

Gisteren waaide een telefoontje binnen, met de vraag of madame tussendoor eventjes kon meedraaien in een aflevering van “Zone Stad”.

Welja, waarom niet? Ze kent nu de knepen van het vak.
En de vier replieken die ze moet zeggen, zal ze wel van buiten geleerd krijgen,zeker ? 

Telegeleid

Vorige vrijdag toerde op het Koningin Astridplein te Antwerpen een madame rond in een elektrische rolstoel. Op zich geen vermeldenswaardig feit, ware het niet dat een bende licht gestoorde scenarioschrijvers er een flinke brok absurditeit aan toegevoegd hadden.
Op de rolstoel was namelijk een droogkap gemonteerd. Een authentieke, antieke droogkap waaronder een watergolf gebakken wordt. De madame in kwestie had krulspelden in en zat rustig onder de droogkap een tijdschrift te lezen. Ze hoefde de rolstoel niet te besturen want een vernuftig brein had de rolstoel omgebouwd tot een telegeleide wagen.
En daar bolde die rare attractie onder haar droogkap, volledig overgeleverd aan de vakkennis en kapsones van een hobbyist die met telegeleide autootjes en vliegtuigjes kan spelen.
Verbaasde reacties en lachers alom natuurlijk.
Hoewel de camera’s van alle kanten flitsten bleef die madame rustig haar tijdschrift lezen, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was om met een telegeleide rolstoel-droogkap op het Astridplein rond te sjezen.